Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009

Όλο παιδιά του είκοσι

Όταν έβρεχε στο παλιό Σικάγο, τώρα λέμε στα μέσα δεκάτου ενάτου αιώνα, ολόκληρη η πόλη πνιγόταν στη λάσπη. Δοκίμασαν να λύσουν το πρόβλημα με πλακοστρώσεις, αλλά τίποτα δεν έγινε. Κατέληξε κοτζάμ Σικάγο να το αποκαλούν Λασπούπολη. Κάθησαν κάτω τα τζιμάνια του δημοτικού συμβουλίου να στύψουν το κεφάλι τους, ώσπου να βρούν μια λύση. Στο τέλος επέλεξαν την πιο τολμηρή. Θα ανασήκωναν, λέει, ολόκληρη την πόλη, ίσαμε σχεδόν τρία μέτρα, ώστε οι χείμαρροι της λάσπης να διέρχονται από κάτω. Η λύση ήταν τεχνικά εφικτή, καθόσον τότε τα κτίσματα ήταν ξύλινα και μια γερή πλατφόρμα θα βάσταγε το βάρος τους.

Πράγματι, δούλεψαν οι άνθρωποι σαν τα σκυλιά για δέκα ολόκληρα χρόνια, μέχρις ότου όλη η πόλη έφτασε να στηρίζεται πάνω σε χοντρά δοκάρια. Τα σπίτια, τα μαγαζιά, οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, οι πλατείες, τα πάντα πάνω στα δοκάρια. Τώρα, τί διάολο δοκάρια ήταν αυτά, την αγνοώ τη λεπτομέρεια. Πάντως αρκετά ανθεκτικά ώστε να αντέχουν το βάρος της πόλης. Η πατέντα πέτυχε, διότι έκτοτε η πόλη αυτή δεν ξαναείδε λάσπη. Η λάσπη πήγαινε από κάτω.

Και καθώς πήγαινε από κάτω, κανείς πιά δεν νοιαζόταν για την λάσπη. Ο κόσμος ενδιαφέρεται για το από πάνω, γι αυτό που βλέπει. Το από κάτω δεν τον απασχολεί. Από κάτω όμως, μπορεί να συμβαίνουν χίλια δυό πράγματα, που δεν τα χωράει ο νούς. Έτσι και στο Σικάγο, το σπηλαιώδες σκοτεινό περιβάλλον που είχε δημιουργηθεί χάρη στα δοκάρια, ήταν ό,τι έπρεπε για την ανάπτυξη ενός άλλου κόσμου, ακριβώς παράλληλου με τον πάνω. Ενός κάτω κόσμου.

Του υποκόσμου. Από κει προέρχεται κι ο όρος "υπόκοσμος". Υπόκοσμος, δηλαδή όνομα και πράμα. Ένα αποκρουστικό μωσαϊκό ανθρώπων, που κατέφυγαν στα ύφαλα της πόλης, δημιουργώντας τη δική τους κοινωνία. Πορτοφολάδες, χαρτοκλέφτες, ληστές, φονιάδες, νταβατζήδες, όλα τα μπουμπούκια, η χειρότερη συλλογή κακοποιών που διέθετε τότε η Αμερική είχε συγκεντρωθεί στα έγκατα του Σικάγο, μέσα σε μια βρωμερή μυρμηγκοφωλιά, σ’ ένα λαβύρινθο από στοές, δωμάτια, υπόγειους δρόμους, λάσπη, ποντίκια και ανθρώπους.

Αυτή η μαύρη τρύπα λειτούργησε για κάμποσα χρόνια, μέχρι τη μεγάλη πυρκαϊά του 1871, που έκαψε τα πάντα κι ανάγκασε τους αρουραίους να βγούν στην επιφάνεια, αναζητώντας νέα καταφύγια. Φαίνεται ότι ο ήλιος τους έκανε καλό, γιατί πολλαπλασιάστηκαν σ’ απίστευτο βαθμό, ώσπου το Σικάγο έφτασε, λίγο πριν το κραχ, ν’ απαριθμεί πολλές εκατοντάδες συμμορίες, με δεκάδες χιλιάδες μέλη. Και μετά, ιδίως όταν μπήκε στο παιχνίδι ο Μπίγκ Αλ (ο Καπόνε, όχι ο Μπίγαλης), ακολούθησαν όλα τα υπόλοιπα, αυτά που βλέπουμε στις γκανγκστερικές ταινίες, μασουλώντας φυστίκια Αιγίνης.

(Λοιπόν, ακόμη δεν έχω καταλάβει για ποιο λόγο αυτός ο Σκορτσέζε πήγε κι έκανε εκείνη τη βαρετή ταινία, τις «Συμμορίες της Νέας Υόρκης», ενώ η ταυτόχρονη ιστορία των συμμοριών του Σικάγο ήταν σαφώς πιο ενδιαφέρουσα. Να θυμηθώ να τον ρωτήσω).

Τώρα, γι αυτό εδώ το μπλογκάκι. Τα σούρτα-φέρτα στο διαδίκτυο είναι όπως οι εξορμήσεις για θαλασσινό μπάνιο. Άμα δε σ’ αρέσει μια παραλία ή δεν αρέσεις εσύ στους άλλους λουόμενους (πχ επειδή κλάνεις ασύστολα ή παίζεις ρακέτες από πάνω τους ή δεν ξέρω τί άλλο), παίρνεις το κουβαδάκι σου και τραβάς σε άλλη. Βέβαια, γυρνοβολώντας από ακτή σε ακτή, στρώσε ξέστρωσε πετσέτες, στήσε ξέστησε ομπρέλες, ξέρω γω τί κουβαλάς, κάποια στιγμή περνάει η ώρα κι ακόμη δεν έχεις κολυμπήσει, χώρια πόσες βενζίνες έχεις κάψει, χώρια τα μελανώματα που άρπαξες. Γι αυτό, μια εναλλακτική λύση σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι να πάρει κανείς τα όρη, ξεχνώντας τη θάλασσα.

Όλοι οι ξενέρωτοι κλισέδες, κατά κόρον τηλεοπτικοί μαϊντανοί των μέσων μαζικής εξαθλίωσης, συνηθίζουν να επαναλαμβάνουν μονότονα, αντιγράφοντας ρομποτικά ο ένας τον άλλον και με κάλπικα νοσταλγικό τόνο στη φωνή ότι τάχα μου «σημασία έχει το ταξίδι», εκτός από τους γάβρους κλισέδες, που γι αυτούς ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει το πρωτάθλημα. Αλλά εγώ δεν γνώρισα ποτέ μου ούτε έναν ψευταρά από δαύτους, που να ξεκίνησε από το σπίτι του δίχως προορισμό, δίχως εισιτήρια στην τσέπη και δίχως κατάλυμα καπαρωμένο από πριν. Κι όταν πάνε στο αεροδρόμιο και τύχει να πέσουν σε καμμιά καθυστέρηση, τότε ωρύονται, ότι τους έχουν εκεί καθηλωμένους, ομήρους και τους ταλαιπωρούν και θα χάσουν το μεσημεριανό μπάνιο τους και μισή μέρα ξενοδοχείο προπληρωμένο. Ή αν κολλήσουν στα διόδια, βλαστημάνε χριστοπαναγίες και τους ακούνε και τα παιδιά, στο πίσω κάθισμα. Κατά τα λοιπά, σημασία έχει το ταξίδι.

Σημασία έχει ο προορισμός. Η κατάληξη. Να φτάσεις κάπου και να ριζώσεις. Το «Κλέφτικο» είναι για λίγα επεισόδια, πέντε, δέκα, δεκαπέντε, ενδιάμεσος σταθμός. Ίσα ίσα για να μην πάθουμε τίποτε αρθριτικά στα χέρια και δεν μπορούμε μετά ν’ ακουμπήσουμε το πληκτρολόγιο. Ούτως ή άλλως, το Blogspot είναι τρύπα, δεν μ’ αρέσει. Τρύπα πιο μαύρη κι από τον υπόκοσμο του Σικάγο και μάλιστα δίχως καν να διαθέτει το σκοτεινά ενδιαφέρον στοιχείο της γνήσιας παραβατικότητας. Είναι απλώς αχανές, δαιδαλώδες, ανήλιαγο και κρύο. Είναι από τις παραλίες που δεν στρώνεις καν πετσέτα για ν’ αράξεις. Κάθεσαι χάμω μόνο για λίγο, να καπνίσεις ένα τσιγάρο πριν ξεκινήσεις γι αλλού.

Τι έχει το μενού. Να πούμε πρώτα τί δεν έχει. Από της ώρας δεν έχει τίποτα. Από μαγειρευτά τώρα : Και πάλι, σχεδόν τίποτα δεν έχει. Ξεροσφύρι. Εάν κανένας αιμοδιψής, που θα τύχει να περάσει από δω, θαρρεί πώς θα βρεί τίποτα παλιά πολυπαιγμένα επεισόδια με κύματα έλλιοτ και λοιπά παρατράγουδα, να το ξεχάσει καλύτερα. Αυτά τέρμα, τα βαρεθήκαμε (καλά, όχι όλοι), μα έλιωσε πιά και το βινύλιο.

Να πούμε άλλα τραγούδια τώρα. Κλέφτικα.
Αει, μπράβο, κλέφτικα.

"Ωρεν’ είμαστ’ οι δόλιοι λιγοστοί
άειντεν’ ειμάστ’ οι δόλιοι λιγοστοί

λίγοι κι διαλεμένοι"

"Ωρέ όλο μωρέ όλο παιδιά του είκοσι
άειντεν’ όλο παιδιά του είκοσι , παιδιά του κοσιένα"

"ωρέ φορούν τσαρούχια λαρ'σινά με μεταξένιες φούντες
Φορούν και τα φεσάκια τους
βασιλικιά κορώνα"

"ωρέ και παν για να πατήσουνε τα τούρκικα λημέρια"

Άείντεν’ ωρέ κλεφτόπουλα, καλή Πασχαλιά.

13 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αιντε κλεφταρματολε,καλο βολι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στήν ξεθεωτική Ἑσπερία εὑρισκόμενος, χαιρετῶ καί εὐθαρσῶς δηλώνω μέ μήνυμα προσωπικό:

    Σημασία ἔχει το ταξίδι; Σημασία ἔχει ὁ προορισμός;
    Θά το ἐπεκτείνω καταθέτοντας μιά τρίτη ἄποψη. Ὄχι ἀναγκαία ἀναιρετική τῶν 2 προηγούμενων. Ταξίδι καί προορισμός εἶναι ΕΝΑ. Δέν ξέρω τι, ἀλλά ΕΝΑ…

    Καί ἕνα τραγουδάκι πού πολύ μοῦ ἀρέσει, πολύ δυνατό, μπορεῖ καί νά ταιριάζει μέ αὐτά πού τελευταῖα συμβαίνουν γύρω μας...

    ...Νὰ μαστε πάλι ἐδῶ Ἀντρέα, οἱ δρόμοι τρέχουν χιαστὶ
    σημεῖο χ καὶ μεῖς παρέα καὶ ἂς φύγαν χίλιοι δύο καιροὶ
    Μένω κατάπληκτος Μανώλη, δὲν ξέρω ἀλήθεια τί νὰ πῶ
    Πῶς γίνεται ὁ καθένας ὅλοι καὶ ὅλοι πῶς γίνονται ἐγὼ

    Σὰν μία Ἰθάκη εἶναι τὸ τώρα, ποὺ ὅλο γυρίζω νὰ τὴ βρῶ
    καὶ μὲ τῶν Δαναῶν τὰ δῶρα, γελῶ τὸν δόλιό μου ἑαυτὸ
    Ἀμὰν βαριὰ φιλοσοφία, ἂς ποῦμε κάτι πιὸ ἁπλὸ
    καλὲς οἱ Η.Π.Α. καὶ ἡ Ρωσία, μὰ ἔχω τὸ δράμα μου καὶ γῶ

    Μία ἀπὸ τὶς σχέσεις ποὺ δὲ ξέρεις, μοῦ φώναξε ἕνα πρωινὸ
    κάνεις ἐσὺ αὐτὸ ποὺ θέλεις, γι' αὐτὸ βαθιὰ καὶ σὲ μισῶ
    Καὶ γώ δὲν εἶμαι μὲ τὴ Μαίρη κι ὅμως μαζί της ἔχω γιὸ
    μὲ σεργιανᾶ σ' ἄγνωστα μέρη χάνομαι, βρίσκομαι καὶ ζῶ

    Ἐλπίδες μέσα στὴ φορμόλη καὶ πολλαπλάσιοι οἱ καιροὶ
    ἄλλαξε τόσο αὐτὴ ἡ πόλη, μὰ 'μεινε ἴδιο κατιτὶ
    Τὸ πρῶτο πρῶτο μας τραγούδι, αὐτὸ θαρρῶ πὼς θὲς νὰ πεῖς
    Κάλλιο στὸ χῶμα τὸ λουλούδι παρὰ σὲ βάζο περιωπῆς

    Περνοῦν γερνοῦν τὰ γεγονότα, μὰ εἶναι καλὸ ποὺ 'μαστε ἐδῶ
    Φαντάσου φτάνει καὶ μία νότα κι ἀλλάζεις ὅλο τὸ σκοπὸ
    Νομίζω ἔτσι καὶ ἡ ζωή μας σὰν ὅπως λὲν τὰ πάντα ρεῖ
    Στὴ θάλασσα ἡ ἐκβολή μας καὶ ὅμως γυρνᾶμε στὴν πηγὴ

    Ναὶ τὸ ποτάμι δὲ στερεύει καθάριο τρέχει τὸ νερὸ
    ἑνώνει δὲν μεταναστεύει πηγὴ καὶ γῆ μὲ ὠκεανὸ
    Κάλλιο ποὺ ὅσο καὶ νὰ κλαίει ὁ κάθε ποὺ θὰ νοσταλγεῖ
    ἡ ζήση δὲ γυρνάει replay κι οἱ δρόμοι τρέχουν χιαστὶ...

    ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χάρε, ευχαριστώ, είμαι ακροβολισμένος και όπως βλέπεις έγινα ΟΛΠαρχηγός. -Το ΄πιασες, έτσι ?

    Ζάρα, δυστυχώς δεν μπορώ να απαντήσω σε κανένα π.μ, διότι στο μεν ενα σάϊτ είμαι σε κατάσταση ban, στο δε άλλο σε κατάσταση αυτο-ban, γερμανιστί autoban (αχαχα, δε συμμαζεύομαι πιά ο άτιμος).

    Ανταποδίδω όμως τους στίχοι, καταπώς τους λέν στα μέρη μου :

    Σαράντα παλικάργια κι όλα ανύπαντρα
    κι όλα κλιψιά γυρεύουν κι όλα λιβιντιά
    καν’ νάν δεν έχουν πρώτουν κι τρανύτιρουν
    κι παίρνουν έναν δρόμου, έναν παλιόδρουμουν
    κι βρίσκουν έναν γέρουν γιρουντόβλαχου.
    Καλημιρά σου, γέρου, άιντι για κλιψιά!
    –Σύρτι, πιδιά μου, σύρτι, ιγώ δεν έρχουμι.
    Πιράστι απ’ του χουργιό μου κι απ’ του σπίτι μου
    κι πάρτι τουν υγιό μου τουν τρανύτιρου,
    που ξέρει τα λημέργια που λημέριαζα
    που ξέρει κι τους φίλους πόπιρνα ψουμί.

    Και ολοκληρώνω τα πεσκέσια, μετά του σχετικού άσματος
    http://www.youtube.com/watch?v=twuW2WvZh9k&feature=related

    Άειντε γιρουντόβλαχοι ούλοι, καλή χρουνιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. -Κοίταξα και τα στατιστικά επισκεψιμότητος τώρα. Άψογα. Χωρίς πομπάρισμα, δίχως διαφήμιση από πουθενά, στις 19:36 είχα peak επισκεψιμότητας, τέσσερις (4) ολόκληρους επισκέπτες.

    Καλά, ένας είμαι εγώ.
    Οι άλλοι δύο είστε εσείς.
    -Η τέταρτη, ποιά νά 'τανε άραγες ?

    Α, ρε μάνα, αν δεν είχα κι εσένανε, τί θα έκανα ? Γι αυτό λένε "μάνα είναι μόνο μία"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σιγά ρε τώρα έχει 6 επισκέπτες και χωρίς εσένα και την μάνα σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Και με ρώταγες χθες τη γνώμη μου για κανένα χαρτί και σου απαντούσα ... δεν θες τράπεζα? ... πάρε ΠΡΟΤΟΝ πράγμα και συ βρε παιδί μου ... και με άκουσε από την άλλη γραμμή ο Λ.Λ. και το έκανε πράξη.

    Οι άλλοι εκεί στο Capital forum κάνουν λες και τους σκότωσαν την μάνα, που εξαγοράστηκε η ΠΡΟΤΟΝ ... σαπάκι λένε αλλά δεν στοιχειοθετούν ... μάλλον δεν τους αρέσει να βλέπουν άλλους να κερδίζουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. δεν ειναι αυτο φιλε κικου.
    απλως ψιλοχαλαει την σουπα αυτο το ντηλ στην πληρως καταστροφικο σεναριο που εχουν πεισθει πως ερχεται αμεσα..σου λεει,εμεις κανουμε τις καταθεσεις μας χαρτονομισματα στην θυριδα και παει ο αλλος και εξαγοραζει τραπεζα??μας χαλα το τελος του κοσμου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. haros το μαγαζί μας είναι πιο τσάμπα και από το τσάμπα ... θα τους χαλάσουν πολλά σενάρια, μα πάρα πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. ...Βλαστήμια είσαι έτοιμος για το βουνό βλέπω.


    Τίποτα δεν αξίζει όσο το χέσιμο στη φύση.


    (Εκτός ίσως από το χέσιμο στο αυθαίρετο της πλατείας Συντάγματος)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Να ζήσεις Νάντια, να τον θυμάσαι τον παλιό τον χρόνο.

    Pay, o Iσκαριώτης ο Χάρος την έκανε τη δουλειά. Τον ευχαριστώ βεβαίως, όπως και τους Γέρο, Ζάρα, διά την ευγενή προώθηση του μπλογκ, που άλλωστε δεν ανήκει σε μένα, αλλά σε ολόκληρο το ΧΑΑ, όπως έχω ξαναπεί. Ωρέ, σαν κάποιον να μου θυμίζεις εσύ. -Στο 'χουν ξαναπεί ότι μοιάζεις του Λαυρέντη ?

    Μαριγώ, γνωστή πιά σε πολλούς και ως Shade, σ' ευχαριστώ κι εσένανε, για το ποδαρικό. Σε καθιστώ υπεύθυνη της πορείας του μπλογκ.

    Τους χαιρετισμούς μου στους δαιμόνιους ντετέκτιβς Apostel, Θρασύβουλα και Κίκου.

    Και Μαρκήσιε, δίκιο έχεις για τη φύση, αρκεί να υπάρχει κωλόχαρτο υπό μάλης (ή έστω τίποτα παπάκια περαστικά).

    ΑπάντησηΔιαγραφή