Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Στατιστικά


Οκτώ στους δέκα από 'δω μέσα, έχουν εμπειρία του '99. Οι επτά μάλλον τραυματική. Ο ένας έχει βαλθεί τώρα να ξαπαστρέψει τα τότε κέρδη του.

Τρεις στους δέκα από δω μέσα, είναι αγορασμένοι μέχρι το λαιμό. Ο ένας μάλιστα, έχει βάλει χέρι και στο margin κι από Δευτέρα περιμένει τηλεφωνάκι.

Τέσσερις στους δέκα από 'δω μέσα, έχουν ξεφορτωθεί τα μισά χαρτιά τους πριν τις γορτές. Οι τρείς, θα τα ξαναγοράσουν πολύ νωρίς. Ο ένας θα τρομάξει και θα πουλήσει και τα υπόλοιπα, κοντά στον πυθμένα.

Τρείς στους δέκα από 'δω μέσα είναι εντελώς άχαρτοι, εδώ και χρόνια. Και οι τρείς περιμένουν τον πάτο. Κανείς απ' τους τρείς δεν θα τον βρει. Ο ένας, που θα νομίσει ότι τον βρήκε, θα πουλήσει ακριβώς πάνω στον πραγματικό πάτο ό,τι προηγουμένως αγόρασε. Οι λοιποί δύο, ούτως ή άλλως, δεν θ' αποκτήσουν ποτέ μετοχές, εις τον αιώνα των αιώνων. Αμήν.

Δύο στους δέκα από 'δω μέσα (που λέει ο λόγος), έχασαν ολόκληρο το ράλλυ '03-'07. Και των δύο η γούνα είχε προηγουμένως καψαλιστεί άσχημα, το '99. Παρ'όλ'αυτά, εξακολουθούν αμφότεροι να ορκίζονται στον Πρέχτερ.

Έξι στους δέκα από 'δω μέσα, πιστεύουν ότι θα δούμε νέα χαμηλά. Και οι έξι, προτιμούν να μην σκέπτονται το πιθανό νούμερο. Ο ένας από τους έξι, είναι ο ίδιος σκέτο νούμερο.

Οκτώ στους δέκα από 'δω μέσα, έχουν κατά καιρούς υποστεί απώλειες, μικρές ή μεγάλες, στο χρηματιστήριο. Και οι οκτώ, προτιμούν συνήθως να τις ξεχνούν. Οι δύο που δεν έχουν υποστεί καμιά, είναι οι δύο αιωνίως άχαρτοι.

Τέσσερις στους δέκα από 'δω μέσα παπαγαλίζουν χαρτιά. Οι τρείς για πλάκα, ο ένας καθόλου για πλάκα.

Τέσσερις στους δέκα από 'δω μέσα, γράφουν με διπλό nick. Οι δύο μάλιστα με τριπλό και βάλε. Ο ένας απ' αυτούς διαθέτει και τουλάχιστον ένα γυναικείο.

Πέντε στους δέκα από 'δω μέσα, απεχθάνονται τους άλλους πέντε από 'δω μέσα. Και οι άλλοι πέντε, το ίδιο ακριβώς.

Εννιά στους δέκα από δω μέσα, περνούν κάποια λεπτά -τουλάχιστον- την ημέρα, αναλογιζόμενοι πόσο άσχημο μπορεί να είναι το αύριο, γενικά. Ο ένας που δεν το κάνει, είναι απλώς ακαταλόγιστος.

Δέκα στους δέκα από 'δω μέσα, μα κι όξω από 'δω μέσα, είμαστε οι υπαίτιοι γι αυτό το άσχημο αύριο. Και οι δέκα.

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

Spread Your Legs


Μην περιμένεις να τη βγάζεις πάντα καθαρή στο χρηματιστήριο. Οι καλύτεροι κουρσάροι της ιστορίας είχαν από ένα μάτι ή ένα χέρι ή ένα πόδι. Οι κορυφαίοι, και τα τρία αυτά πακέτο.

Όταν το ταμπλώ παίρνει φωτιά, χρησιμοποίησέ το σαν σόμπα.

Εάν νομίζεις ότι μια σπουδαία πρόβλεψη αρκεί για να κερδίσεις στις αγορές, να θυμάσαι ότι ο Κέϋνς την έφαγε πολύ άσχημα στον κώλο, το ’29.

Όταν βλέπεις κάποιον να δίνει εξωφρενικά χαμηλή τιμή-στόχο για ένα χαρτί, απλώς ρώτησέ τον πόσα κομμάτια πούλησε στον προηγούμενο πυθμένα. Πολλαπλασίασε αυτόν τον αριθμό με την τιμή-στόχο που σου δίνει, κι αμέσως ξέρεις πόσο κεφάλαιο του απέμεινε.

Η τύχη δεν είναι πάντοτε με το μέρος των ισχυρών, αλλά είναι πάντα με το μέρος των τυχερών.

Μόλις δεις ότι σκάει μιά φούσκα, μη διστάσεις ούτε στιγμή να την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια : Όταν εξερράγη στον αέρα το Χίντενμπουργκ, από τους ενενήντα επτά επιβαίνοντες πέθαναν οι τριανταέξι. Απ’ αυτούς, οι τριανταπέντε ήσαν εκείνοι που έμειναν πάνω στο αερόπλοιο. Απ’ όσους πήδησαν από ψηλά στο έδαφος, μόνον ένας έχασε τη ζωή του.

Ξύπνα. Αν οι άλλοι πάνε πάσσο κάθε φορά που εσύ έχεις καλό φύλλο, αυτό σημαίνει ότι βλέπουν τα φύλλα σου. Κι αν ένα χαρτί ξεκινάει την κατρακύλα μόλις εσύ μπεις γερά μέσα, αυτό σημαίνει ότι βλέπουν το μετοχολόγιο.

Κάθε καρπαζοεισπράχτορας διαθέτει δύο πράγματα : Το ένα είναι η «Αρχή του Κύματος» του R.R. Prechter, στη βιβλιοθήκη του. Το άλλο, είναι ένα ακόμη margin call, στην ανοιχτή τηλεφωνική γραμμή του.

Μην κάνεις άσκοπους γύρους ώσπου να βρεις κενή θέση στάθμευσης. Γι’ αυτή τη δουλειά έχει επινοηθεί το διπλοπαρκάρισμα.

Όταν βλέπεις κάποιον να χτυπιέται σαν επιληπτικός για τη «φούσκα των ακινήτων», ρώτα τον πόσο ενοίκιο πληρώνει.

Μην επιλέγεις οικονομική εφημερίδα με κριτήριο το ένθετο cd που προσφέρει. Στο Metropolis πουλάνε σειρές της Deutsche Grammophon με τα ίδια ακριβώς χρήματα.

Ποτέ να μη βασίζεσαι στο margin. Kανενός το margin δεν αξίζει όσο τα μετρητά του.

Μην ελπίζεις να πέσεις πάνω σε εξαιρετικές περιπτώσεις νεκροφάνειας. Εάν μια μετοχή φαίνεται νεκρή, είναι επειδή ακριβώς έχει πεθάνει.

Δύο τρόποι υπάρχουν ώστε να καταλάβεις πόσο αξίζει ένας γκουρού. Ο ένας είναι να δεις τη μερίδα του. Ο άλλος, απλώς να παρατηρήσεις ποιούς τύπους έχει για σφουγγοκωλάριους.

Από τους εκατό που μιλούν για τα spreads, οι ενενήντα δεν ξέρουν καν τί είναι το spread. Από τους υπόλοιπους, οι εννέα δεν ξέρουν κάν τι είναι το ομόλογο. Κι από τους εκατό που αποκαλούν τον επιχειρηματία "λαμόγιο", οι ενενήντα εννέα δεν ξέρουν καν τί σημαίνει η λέξη. Ο ένας που ξέρει, είναι ο επιχειρηματίας.

Μην περιμένεις από τους άλλους να σου πούν πού θα πάει το χρηματιστήριο. Πες τους εσύ πρώτος.

Ποτέ δεν ρωτάμε έναν παπαγάλο εάν θέλει καφέ. Παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα, η καφεϊνη είναι ιδιαίτερα τοξική για τους παπαγάλους, όπως επίσης η σοκολάτα και το αβοκάντο.

Εάν έχεις χαρτιά στην πτώση, θα έχεις χαρτιά και στην άνοδο, εκτός πλέον κι αν διάβαζες ελλιοτικά τζιμάνια και πούλησες στον πάτο.

Όταν ακούς για «κερδοσκοπικό πάρτυ στο ΧΑΑ», να θυμάσαι ότι χωρίς Martini δεν πρόκειται να περάσεις από την πόρτα, ακόμη κι αν είσαι ο Τζωρτζ Κλούνεϋ.

Ενόσω μαζεύεται ένα μικρό χαρτί, χρειάζεται να κάνεις τρία πράγματα. Το ένα είναι να βγάλεις το σκασμό. Τα δεύτερο να βγάλεις το σκασμό και το τρίτο να βγάλεις το σκασμό. Εν συνεχεία, μίλα όσο θες ή και παραπάνω απ’ όσο θες. Ακόμη καλύτερα.



"...με φώναζαν οι οπαδοί της ομάδας μας "Παναγιωταρέα" αλλά δεν ήξερα τι εννοούν μέχρι που είδα την κυρία που είχε το ίδιο μαλλί με μένα"
Ζόραν Σλίσκοβιτς, 1992

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

"-Δεν έχει σχολείο σήμερα"

Βάλτε το χαμόγελο στη ζωή σας, τουλάχιστον μέχρι να σας κοπεί για πάντα. Βάλτε και φατσούλες, βάλτε και ματάκια που κλείνουνε, βάλτε και τα κέρατά σας τα τράγια. Να δεις τι σου ‘χω για μετά, που λέει κι ο Μαυρίδης.

Λοιπόν, «η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει», δήλωσε ο αγαπημένος μας Nouriel Roubini, στο περιθώριο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός. Βεβαίως, αλλά τα καλά νέα είναι ότι δεν έχει πτωχεύσει.

Εκτίμησε δε, πως "αν η κατάσταση γίνει πολύ άσχημη, η Ε.Ε. θα αναγκαστεί να διασώσει την Ελλάδα καθώς είναι πολύ μεγάλη απειλή για την νομισματική ένωση". Καλά, εάν η κατάσταση γίνει πολύ άσχημη, κάτσε να σώσει πρώτα τον εαυτό της η ΕΕ κι έπειτα βλέπουμε και για μας.

Όπως μου το πόσταρε ο Zaratustra, από άρθρο του Δελαστίκ :
«ΠΑΡΑΜΥΘΙ ἀποδείχθηκε ὅλη αὐτὴ ἡ ἐνορχηστρωμένη ἐκστρατεία περὶ «χρεωκοπίας» τῆς Ἑλλάδας. Ποιὰ χρεωκοπία; Μόνο 5 δισεκατομμύρια εὐρὼ ζήτησε ἡ κυβέρνηση, ἀλλὰ οἱ ἐπενδυτὲς τῆς ἔδωσαν... 25! Ἔτρεχαν πατεῖς με, πατῶ σε νὰ μᾶς δανείσουν μὲ τὸ ζόρι! Φυσικὰ καὶ τὸ 6,2% εἶναι ὑψηλὸ ἐπιτόκιο, οὔτε κατὰ διάνοια ὅμως δὲν εἶναι ἐπιτόκιο μὲ τὸ ὁποῖο δανείζεις κάποιον ποὺ χρεωκοπεῖ. Ἄλλωστε πέρυσι, στὶς 28 Ἰανουαρίου 2009, ἡ Ἑλλάδα εἶχε δανειστεῖ μὲ 5,5% καί, φυσικά, δὲν μιλοῦσε κανένας οὔτε γιὰ χρεοκοπία, οὔτε γιὰ ὑπερβολικὸ ἔλλειμμα καὶ χρέος, οὔτε γιὰ τίποτα. Τότε ὑποτίθεται ὅτι ἦταν ἰσχυρὴ ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία! Τελικά, ἕνα 0,7% χωρίζει τὴν ἰσχὺ ἀπὸ τὴν κατάρρευση! Ποιὸν κοροϊδεύουν;»

Ώστε δεν ξέρεις, κύριε Δελαστίκ, ποιόν κοροϊδεύουν ; Το κορόϊδο κοροϊδεύουν. Το λέει και τ’ όνομά του. Κορόϊδο. Και δεν είναι ένα.

Τελικά, αυτή η Κάρλα, έγινε τραγουδίστρια ή το παλεύει ακόμη ; Τραβιέται εκεί, με μια κιθάρα κι έβγαλε μάλιστα και δίσκο, που λέγεται «Comme si de rien n' etait». Σώπα. Αλήθεια λέω. Εννοείται ότι ΔΕΝ τον άκουσα, αλλά πάντως έχω σαφή άποψη : Ο δίσκος είναι μάπα και η Κάρλα είναι σκέτη νούλα. «Είναι», λέει, «δυσκολότερο να κάνεις πολιτική, από το να φτιάχνεις μουσική». Εξαρτάται μαντάμ, για τί είδος πολιτικής μιλάμε και κυρίως για τι είδος μουσικής μιλάμε. Εάν μιλάμε για τη δική σου «μουσική», έχεις δίκιο. Εάν μιλάμε για του Στραβίνσκι, αλλάζει κάπως το πράγμα. «Στο Προεδρικό Μέγαρο των Ηλυσίων μετέφερα την κιθάρα μου, τα βιβλία μου κι εμένα», πρόσθεσε. Άσχετο : -Αυτός ο Ηλυσιακός, πώς λέγεται τελικά, Ηλυσιακός ή Αιγάλεω ή και τα δύο μαζί ; Ωχ μάνα μου, η Κάρλα διαβάζει κιόλας. Για να καταλήξει, ότι εξαιτίας της μουσικής, που η ίδια παίζει στη διάρκεια της νύκτας, έχει συμβεί να διακοπεί ο νυκτερινός ύπνος του προέδρου της Γαλλίας. Καημένε κοντοπίθαρε, τί τραβάς και του λόγου σου. Καλά, ήθελα να ΄ξερα, η ανόητη από πάνω του πάει και γρατζουνάει το δυστυχισμένο το έγχορδο ; Ολόκληρο μέγαρο πια, δεν της φτάνει ; Εγώ απλά λέω, πως άλλο πράγμα το μοντέλο κι άλλο η τραγουδίστρια. Όπως άλλο πράγμα ο στρατιωτικός κι άλλο ο στρατόκαυλος.

Τώρα μας την έπεσαν μέχρι κι οι Ελβετοί της Pictet, επειδή είμαστε λέει «λαθρεπιβάτες της ΟΝΕ». Εντάξει, μας τσακώσατε. Πόσο κάνει το εισιτήριο, να το πληρώσουμε, αδελφέ. Ξενέρωτοι, Ελβετοί, τυρογαλάδες. Γι αυτό προτιμώ σταθερά τους Αμερικάνους. Έχουν ένα ορισμένο στυλ, σαν κάπως στην κοσμάρα τους. Έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο προσέγγισης της πραγματικότητας, όπως μαρτυρεί και η αναγγελία του εκφωνητή του ραδιοφωνικού σταθμού της αμερικάνικης βάσης του Ελληνικού, την επομένη του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967 : «Good news for the kids ! No school today !». Εγώ λέω καλύτερα να το γυρίσουμε στο καλαματιανό, να το κλείσουμε για σήμερα :

«Στις εικοσιμιά τ Απρίλη σηκωθήκανε έξι φίλοι του στρατού μας οι φωστήρες και του έθνους οι σωτήρες.
Να μας ζήσει ο στρατός, Σπαντιδάκης, Παττακός, Παπαδόπουλος ο Γιώργος, Κόλλιας ο πρωθυπουργός.
Μακαρέζος, Αγγελής κι όλοι οι επιτελείς.
Να μας ζήσει ο στρατός Σπαντιδάκης Παττακός.
Οι εργάτες και αγρότες που με αίμα και ιδρώτες
Στη σκληρή δουλειά μοχθούνε, τώρα τη στοργή θα βρούνε.
Να μας ζήσει ο στρατός, Σπαντιδάκης, Παττακός.
Μας ζηλεύουν κι εχθροί μας για τη δόξα τη δική μας και το μέλλον το λαμπρό μας θα χρωστάμε στον στρατό μας.
Να μας ζήσει ο στρατός, Σπαντιδάκης, Παττακός, Παπαδόπουλος ο Γιώργος, Κόλλιας ο πρωθυπουργός».

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

Πλανήτης Pandora δεν υπάρχει

Σε παλαιότερη επιστημονική εργασία μας, με θέμα «Η Προαιώνια Κατάρα του Αυνάν και ο αντίκτυπός της στη Χρηματιστηριακή Ψυχολογία», είχαμε διακρίνει την ευρύτερη κατηγορία των κάθε λογής καταθλιπτικών ψυχανώμαλων, σε τρείς χαρακτηριστικές υποομάδες : Τους βαρύθυμους καταθλιπτικούς, κατά τα λοιπά καλοπροαίρετους χαρακτήρες, που αναγνωρίζονται από την ηττοπάθεια και την έλλειψη θάρρους, τους δύσθυμους καταθλιπτικούς, που διακρίνονται από την οργή, το πείσμα και ιδίως την χαιρεκακία και τέλος, τους παρανοειδείς καταθλιπτικούς, που χαρακτηρίζονται από έντονη δυσπιστία, εμπλουτισμένη με παραληρητικές ιδέες/εντυπώσεις.

Οι ανήκοντες στην πρώτη κατηγορία, που παρουσιάζει μηδαμινό κλινικό ενδιαφέρον, είναι γενικά συμπαθείς ή τουλάχιστον όσο συμπαθές μπορεί να είναι ένα αποβλακωμένο emo με κορακί μαλλί, που μασουλάει κατατονικά ένα λαστιχένιο τσίλι-μπέργκερ, χαϊδολογώντας τρυφερά το λούτρινο argoodaki που μόλις κέρδισε επάξια. Στην δεύτερη κατηγορία, στην οποίαν ανήκουν όσοι χαμογελούν χαιρέκακα μόλις δουν καταστροφές (οι οποίοι στην καθομιλουμένη καλούνται κομπλεξικοί ζοχάδες), έχουμε εκτενώς αναφερθεί, κατά το πρόσφατο παρελθόν.

Περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζει σήμερα η τρίτη κατηγορία, των παρανοειδών καταθλιπτικών, που είναι και η μεγαλύτερη. Σ’ αυτήν συναντώνται όλοι εκείνοι που σήμερα συσσωρεύουν τυρί, ρύζι, καφέ, γάλα, Καμπά σε υπόγειες αποθήκες-πυρηνικά καταφύγια, διαβλέποντας έξοδο από Ευρωπαϊκή Ένωση, έξοδο από Ευρώ, έξοδο από το ΝΑΤΟ, Ρίτα Χέηγουορθ-Τελευταία Έξοδο και γενικώς έξοδο από παντού. Στους προηγούμενους, προστέθηκε πρόσφατα ένα νέο είδος οιωνοσκόπων, οι οποίοι παρατηρούν στο μικροσκόπιο τους αριθμούς σειράς των χαρτονομισμάτων των πενήντα και εκατό ευρώ, προκειμένου ν’ ανακαλύψουν τη διεθνή συνομωσία των Illuminati, με στόχο την απομόνωση της δύσμοιρης χώρας μας και την ολοκληρωτική καταστροφή του ελληνισμού.

Δεν είναι πλέον μυστικό, ότι το μοχθηρό σχέδιο του ιδιοφυούς αρχισατανιστή-χεβυμεταλά οπαδού των “Slayer” Τζορτζ Μπους-τζούνιορ προέβλεπε εδώ και χρόνια τη διάλυση της χώρας μας, μέσω του συστηματικού μαρκαρίσματος των ελληνικών χαρτονομισμάτων ευρώ με κάποια ειδικά χαρακτηριστικά, τυπωμένα με αόρατη μελάνη, που εμφανίζονται μόνον εάν τρίψεις επί ημίωρο το χαρτονόμισμα με μεταξωτό ύφασμα. Μέσω αυτού του κρυφού στιγματισμού, είναι πλέον εύκολο να μας εκπαραθυρώσουν από οπουδήποτε, αφού τα δικά μας τα ευρώ δεν είναι σαν τα άλλα. -Δεν τα βλέπεις ρε κεφάλα ; -Είν'αλλιώτικα από τ' άλλα. Δηλαδή, σκέτα πατσαβούρια. Ήδη, πέραν της γνωστής στις πλατιές μάζες ισοτιμίας δολαρίου ΗΠΑ/ευρωπαϊκού ευρώ στο 1.41 τόσο, στις υπόγειες διεθνείς χρηματαγορές, μέσω συναλλαγών over the counter, διαμορφώνεται παράλληλα μία άλλη ισοτιμία μεταξύ δολαρίου ΗΠΑ και ελληνικού ευρώ, η οποία σήμερα αγγίζει την τιμή 0,056, διαρκώς φθίνουσα. Την κάτσαμε τη βάρκα.

Αυτά είναι όλα κωδικοποιημένα πάνω στο γνωστό χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου, το οποίο, για παράδειγμα, γράφει «E Pluribus Unum», δηλαδή ένας έξω απ’ τους πολλούς, που βέβαια υπονοεί τη δική μας έξωση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε ελεύθερη μετάφραση, «Όλοι οι καλοί μαζί κι ο ψωριάρης χώρια». Ακολούθως, το μάτι που διακρίνεται πάνω στην πυραμίδα, δεν είναι παρά η επιτήρησή μας από την Ecofin, ενώ η πυραμίδα καθαυτή είναι –τι άλλο ;- η πυραμίδα που έστησε ο Βγενό για να δαγκάσει τους Άραβες, όπως και τους δάγκασε.

Σα να ξεφύγαμε όμως απ’ το θέμα μας, μπαίνοντας στα χωράφια της νομισματικής, που είναι εντελώς άλλη επιστήμη, ενώ εδώ για ψυχολογία λέγαμε. Έπαθε λέει κατάθλιψη, πολύς κόσμος, εξαιτίας αυτού του «Avatar», μιας χαζοταινίας με κάτι μπλέ σκυλομούρηδες, που σπάει ταμία. Τέτοιο κλάμα ούτε στου Ξανθόπουλου δεν έπεφτε. Όπως αναφέρει το CNN, φανς της ταινίας δημιούργησαν στο φόρουμ τους ένα θέμα με τίτλο: «Τρόποι να αντιμετωπίσετε την κατάθλιψη που προκαλείται επειδή ο ονειρικός πλανήτης Pandora δεν υπάρχει». Σώπα, καλέ. Αλήθεια λέω, πηγή in.gr, όχι αστεία. Εκατοντάδες άτομα έσπευσαν να συμφωνήσουν. «Όταν ξύπνησα το πρωί, αφότου είδα την ταινία, ο κόσμος μου φάνηκε γκρίζος. Σαν όλη μου η ζωή και όλα για τα οποία δούλευα έπαψαν να έχουν σημασία. Δεν βλέπω λόγο να συνεχίσω», δηλώνει ο Σουηδός Ίβαρ Χιλ, αναφερόμενος στην μετά-Αβαταρ θλίψη του. -Ε, μη συνεχίσεις.- Σάμπως και σε υποχρέωσε κανείς να συνεχίσεις ; Περίεργο όμως, ρε φίλε, που όταν ξύπνησες ο κόσμος σου φαινόταν γκρίζος. Εμένα πάλι θα μου φαινόταν μπλε. -Μήπως είχες χλαπακιάσει τίποτα μυστήρια χάπια, ρε παλαβιάρη ;

Εγώ λέω ότι γεμίσαμε πιά τρελλαμένους. Έπιασε δηλαδή ένας και πέρασε δυό χέρια μπλε ντουκόχρωμα τους ηθοποιούς και πάνε όλα τα πρόβατα και παθαίνουνε κατάθλιψη και φτιάχνουνε και φόρουμ «πώς να νικήσεις την κατάθλιψη». -Ξέρω γω ; -Δες Χοντρό-Λιγνό. Δες Άδωνι Γεωργιάδη. Μόνο Τράγκα, μη δεις, το καλό που σου θέλω. Ή μάλλον όχι. Ξέχνα τα όλα. Δες μόνο αυτό εδώ χάμω :


O Merval, που από τα χαμηλά των διακοσίων μονάδων του Νοέμβρη 2001, έφτασε να υπερδεκαπλασιάσει την τιμή του. Δεν χρειάζονται σχόλια. Δεν χρειάζονται χαμογελάκια. Δεν χρειάζονται γραμμούλες. Ο Πτωχός πεθαίνει τελευταίος. Ο Πτωχός μίλησε. Κι όταν μιλάει ο Πτωχός, μιλάνε κι οι μουγγοί.

Θέμα : «Τρόποι να αντιμετωπίσετε την κατάθλιψη που προκαλείται επειδή ο ονειρικός πλανήτης ΧΑΑ δεν υπάρχει». Υπάρχει και παραϋπάρχει. Πάντα υπήρχε, πάντα θα υπάρχει. Θα έρθει κι η ώρα του. Το μόνο που δεν υπάρχει είναι ο πλανήτης Pandora. Που δε νομίζω να ενοχλεί και κανέναν, πλην από τίποτα αποχαυνωμένους πιτσιρικάδες τύπου Ίβαρ Χιλ, που γουστάρουν να ψυχοπλακώνονται με μπλε ανθρωπάκια, με πράσινα μάτια και αυτιά γαϊδάρου. Και να κλαίγονται στο οικείο φόρουμ.

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Την υποβάθμισή σου, εκεί που ξέρεις


Στην υποβάθμιση της αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας της Τζαμάικα σε εγχώριο νόμισμα προχώρησε η Moody΄s Investors Service.Συγκεκριμένα, η Moody΄s υποβάθμισε την αξιολόγηση των συγκεκριμένων ομολόγων κατά μία βαθμίδα σε “Caa2”, ενώ διατήρησε την αξιολόγηση “Caa1” για τα αποτιμημένα σε ξένο νόμισμα ομόλογα.

H μάλλον ψύχραιμη αντίδραση του Τζαμαϊκανού Πρωθυπουργού Μπρους Γκόλντινγκ, αποτυπώθηκε στην ακόλουθη λιτή ρηματική διακοίνωση, την οποίαν αδυνατούμε να μεταφράσουμε, λόγω αγνοίας της διαλέκτου πατουά :
"-What da fuck is dis shit ? Ya silly bitchas, ya intanational pimps, yo weapons cannot harm us, cos ya' re fuckin' with da Jamaican people and ya ain't get shit, ya pussy suckas. Yeah, talkin' to ya, ya Moody's hypocrite faggot. God dammit, it's murda modafuckas, so fuck ya and yo blood clot mooma too"

Εκτάκτως συνήλθε και το υπουργικό συμβούλιο, προκειμένου να εξεύρει τρόπους αντιμετώπισης της νέας, οπωσδήποτε δυσάρεστης, οικονομικής πραγματικότητας. Μετά την αρχική αμηχανία και αφού προηγουμένως έκαναν το γύρο της στρογγυλής τραπέζης δυό-τρία βαρβάτα joints, οι εθνοπατέρες κατέληξαν να υιοθετήσουν αυτούσιο, υπό τη μορφή νομοσχεδίου, ένα παλαιότερο σχετικό πόνημα, του μεγαλύτερου οικονομολόγου που ανέδειξε ποτέ η Τζαμαϊκανή γή.


Ain't got no place to lay your head,somebody came and took your bed,
don't worry, be happy
the landlord say your rent is late, he may have to litagate,
dont worry, be happy,

aint got no cash, aint got no style, aint got no gal to make you smile
but don't worry, be happy
cos when you worry, your face will frown, and that will bring everybody down,
so don't worry, be happy


Πρέπει να είναι δύσκολο να λες "don't worry, be happy", όταν σε ξεριζώνουν από την πατρίδα σου, για να σε κουβαλήσουν σκλάβο, σε μια άλλη άκρη της γής. Πρέπει να είναι ακόμη πιό δύσκολο, όταν στο τέλος βρίσκεσαι να τους χρωστάς κι από πάνω. Να χρωστάς σήμερα, σ' εκείνους ακριβώς που καρπώνονταν παράνομα το μόχθο σου, επί αιώνες. Αλλά τώρα, τρέχα γύρευε. Δεν τίθεται καν τέτοιο ζήτημα για τους δόλιους τους Τζαμαϊκανούς. Είπαμε, don't worry, be happy.


Στις ΗΠΑ ωστόσο, υπάρχει ένα τέτοιο θέμα, ανοικτό ακόμη και σήμερα σε θεωρητική συζήτηση. Ένα θέμα που ξεκινάει από το κείμενο της υπ' αρ. 15 Διαταγής Στρατοπέδου, που εξέδωσε στις 15 Ιανουαρίου του 1865 ο Στρατηγός Ουίλιαμ Σέρμαν. Μπορεί για τους βλάχους του Νότου ο Σέρμαν να θεωρείται ο μεγαλύτερος εγκληματίας πολέμου της ιστορίας τους, αλλά στο θέμα των μαύρων ξηγήθηκε ωραία. Με την παραπάνω διαταγή, ο Σέρμαν διέτασσε να παραχωρηθούν σε κάθε οικογένεια μαύρων σαράντα εκτάρια γής ("...each family shall have a plot of not more than (40) forty acres of tillable ground"), συν ένα μουλάρι, σαν αποζημίωση για την εργασία τους, ως σκλάβων.

Αλλά, όπως λέει και η γνωστή ιαπωνική παροιμία, "'ώσπου να ΄ρθει η χαρά, ήρθε ο Χαρακίρης". Εν προκειμένω, στο πρόσωπο του γελοίου προέδρου Άντριου Τζόνσον, ο οποίος όχι μόνο ανακάλεσε τις παραπάνω υπεσχημένες αποζημιώσεις, αλλά ήταν μάλιστα και της άποψης ότι θα έπρεπε ν' αποζημιωθούν οι νότιοι πρώην ιδιοκτήτες σκλάβων, επειδή έχασαν τα "εργαλεία" τους. Αυτή άλλωστε η γκάφα του κόστισε και το προεδριλίκι.

Το 2001 υπολογίστηκε το συνολικό ύψος των αποζημιώσεων του Σέρμαν, στο ιλιγγιώδες ποσόν των χιλίων τετρακοσίων δισεκατομμυρίων δολλαρίων, συμπεριλαμβανομένων τόκων. Τεσσερις φορές το τότε εξωτερικό χρέος της χώρας. Αυτή είναι και η βασική ένσταση που προβάλλεται στο θέμα της καταβολής αυτών των αποζημιώσεων στους απογόνους των σκλάβων: Ότι δηλαδή η ρύθμισή του θα απέβαινε τελικά μοιραία και γι αυτούς τους ίδιους, αφού θα συνεπήγετο την κατάρρευση ολόκληρου του συστήματος. Δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Don' t worry, be happy. Φράγκο δεν θα πάρουν οι νέγροι. Για το καλό τους και το καλό του τόπου.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

Να ο Πυθμένας, γκουρουδόπαιδο

Έχουμε ξαμοληθεί όλα τα γκουρουδόπαιδα, γυρεύοντας τον πάτο, ν’ αγοράσουμε μεσ’ απ’ τις στάχτες, να πλουτίσουμε στα γρήγορα. Καλά. Να προσέχουμε μόνο, μην πιάσουμε κάνα κάρβουνο αναμμένο και φάμε τα κέρδη σε πλαστικές επεμβάσεις.

Ώστε λοιπόν, θες να βρεις τον πυθμένα, γκουρουδόπαιδο.
Να ο πυθμένας, γκουρουδόπαιδο :


Αυτός είν’ ο πυθμένας, γκουρουδόπαιδο, κατάλαβέ το επιτέλους. Όταν τα χρωστούμενα της γης είναι πολλαπλάσια του πλούτου της, μόνο ένας τρόπος υπάρχει να σχηματισθεί πραγματικός πυθμένας. Όχι με τον χαρτοπόλεμο που βλέπεις τώρα, γκουρουδόπαιδο. Όχι με ηλεκτρονικές αψιμαχίες μεταξύ γιάπηδων carry traders και μαλακισμένων forex scalpers. Όχι με ψεύτικες ειδήσεις και κάλπικες κινήσεις υπερρεαλιστικής οικονομίας.

Μόνον ένας τρόπος υπάρχει για να δημιουργήσεις παραγωγή, μόνον ένας τρόπος υπάρχει για να εκτοξεύσεις τη ζήτηση, μόνον ένας τρόπος υπάρχει για να εξαλείψεις κατευθείαν την ανεργία, μόνο ένας τρόπος υπάρχει να διαγράψεις τα παλιά χρέη, μηδενίζοντας το κοντέρ. Πολεμική βιομηχανία, αποδεκατισμός του ανθρώπινου δυναμικού, γενικό αιματοκύλισμα, αναδιανομή της τράπουλας.

-Ενδιαφέρεσαι ακόμη για τον ΑΛΗΘΙΝΟ πυθμένα ? -Ε, γκουρουδόπαιδο ?

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

H Χασούρα και πώς να την αποκτήσετε

Στη σημερινή μας εκπομπή, θ’ ασχοληθούμε με το φλέγον θέμα της χασούρας, ως κοινωνικού φαινομένου. Λέγεται συχνά, ότι τη χασούρα πολλοί εμίσησαν, τον χασούρη οι πάντες. Λέγεται επίσης, ότι τη σύζυγο ενός απερίσκεπτου επενδυτή μπορείς ήδη να τη θεωρήσεις ζωντοχήρα. Ο φακός της εκπομπής διεισδύει στον απόκρυφο κόσμο της χασούρας και αποκαλύπτει όλα τα μυστικά της.

Στο (πρώην σοβιετικό) blog του και ιδίως στο βιβλίο του «Η Χασούρα και πώς να την αποκτήσετε» (εκδόσεις «Κόκκινος Κωδικός», 2009), ο διάσημος -βραβευμένος με Βραβείο Νόμπελ Χειροτεχνίας 1988- οικονομολόγος Ανατόλι Καρπαζώφ γράφει : «Υπάρχουν 2.598.960 συνδυασμοί στο πόκερ, αλλά δυστυχώς εσύ έχεις κάθε φορά μόνον έναν. Το καλό της υπόθεσης είναι, ότι για να κερδίσεις δεν χρειάζεται καν να έχεις τον καλύτερο συνδυασμό. Εάν όμως είσαι αυθεντικός χασούρης, τότε είναι στατιστικά βέβαιο ότι εσύ θα έχεις πάντα τον χειρότερο».

Στο τρίτο κεφάλαιο του κολοσσιαίου έργου του, ο Καρπαζώφ προχωρά βαθύτερα, διακρίνοντας τους ενασχολουμένους με τις αγορές σε πέντε βασικές κατηγορίες :

1. Άχαρτοι και καθυστερημένοι
2. Χαρτωμένοι και καθυστερημένοι
3. Άχαρτοι και χαριτωμένοι
4. Χαρτωμένοι κι έξυπνοι
5. Προσωρινά άχαρτοι κι έξυπνοι


Ο πρώτος τύπος, του άχαρτου και καθυστερημένου, είναι και ο μακροβιότερος στις αγορές, καθώς αφ’ ενός μεν ο ηλίθιος είναι ανίκητος σε οποιοδήποτε πεδίο μάχης, αφ’ ετέρου δε, αφού ποτέ του δεν είχε ούτε και πρόκειται ν’ αποκτήσει μετοχές (βλ. και σελ. 428, σχετικά με την υποκατηγορία "άχαρτος-άφραγκος-καθυστερημένος"), δεν έχει και τίποτε να χάσει. Το μόνο που του απομένει, είναι να περιφέρεται μεταξύ των υπολοίπων, χαζογελώντας για τις όποιες ζημιές τους. Όπως εύστοχα παρατηρεί ο Καρπαζώφ, "ένα όπλο που δεν χρησιμοποιείται, δεν στάζει αίμα. Απ' το τίποτα δεν βγάζεις τίποτα, ειδικά εάν είσαι και ο ίδιος ένα τίποτα"

Ο δεύτερος τύπος, του χαρτωμένου και καθυστερημένου, διαθέτει το ίδιο ακριβώς IQ με τον προηγούμενο, απλώς τυχαίνει να τον έχουν φορτώσει με χαρτιά, ακριβώς στην κορφή του τρέχοντος κύκλου. Αυτός δεν έχει την παραμικρή τύχη και ο μέσος χρόνος επιβίωσής του στην αγορά δεν υπερβαίνει αυτόν ενός χρυσόψαρου, που έχουν ξεχάσει να το ταϊσουν και να του αλλάξουν το νερό, για κάμποσο διάστημα. Η απώτερη καταγωγή αυτού του τύπου ανάγεται στη Δυτική Αφρική και σχετίζεται με την ενάσκηση του βουντού. Πρόκειται για τον γνωστό ζωντανό-νεκρό, το ζόμπι, ένα πλάσμα με σοβαρές βλάβες στον εγκέφαλο, που το χρησιμοποιούσαν οι μάγοι λομπίστες σαν σκλάβο τους. Σημειωτέον ότι αμφότερες οι λέξεις «ζόμπι» και «λόμπι» είναι αφρικανικής προελεύσεως, εκ της ορολογίας του βουντού.

Στην τρίτη κατηγορία συναντώνται οι άχαρτοι αλλά χαριτωμένοι. Χαριτωμένοι λέμε, όχι χαρτωμένοι. Στην πραγματικότητα, αυτοί δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το χρηματιστηριακό αντικείμενο και ο μόνος αληθινός λόγος της παρουσίας τους στο χρηματιστηριακό περιβάλλον είναι η αναζήτηση ερωτικού συντρόφου, κατά προτίμηση κάποιου επώνυμου, μπας και κάνουν την τύχη τους, τα «κορίτσια».

Ακολουθεί ο τύπος του χαρτωμένου και έξυπνου. Αυτός είναι μια χαρά άνθρωπος κατά τα λοιπά, με μόνο μελανό του σημείο τη διατήρηση χαρτοφυλακίου ελληνικών μετοχών, σε διακράτηση. Ως γνωστόν, όταν κάποτε χαρτί μιλήσει,καρδιά ραϊσει, αλλά το κακό της υπόθεσης είναι το χαρτί μπορεί να παραμείνει για καιρό μουγκό, πιθανόν μέχρι τα βαθιά γεράματα του επενδυτή. Από την άλλη πλευρά, το καλό της υπόθεσης είναι ότι μέχρι να μιλήσει το χαρτί, οι επενδυτές αυτής της κατηγορίας δεν κινδυνεύουν να πάνε από (ραϊσμένη) καρδιά. Οπότε, ας μη σώσει και μιλήσει ποτέ του. Προέχει η υγεία κι όλα τ’ άλλα έπονται.

Τέλος, οι προσωρινά άχαρτοι κι έξυπνοι ακολουθούν την τακτική της αυξομείωσης θέσης αναλόγως της τάσης, αλλά καθώς η τάση δεν είναι και κάνα κύμα στην παραλία του Maui, να το καβαλήσεις με το σερφ σου, ακούγοντας τους Shadows στο «Απάτσι», πολλές φορές βρίσκονται ξοπίσω απ’ τα χαρτιά, να τα κυνηγάνε μανιωδώς, όπως την αλεπού τα φοξ-τεριέ, με τη γλώσσα κρεμασμένη απόξω.


Καταλήγοντας, ο Καρπαζώφ υιοθετεί μια μάλλον αδιάφορη έως και κυνική στάση απέναντι στο άγνωστο μέλλον : «-Ποτέ μην ανησυχείς για το αύριο. Τον επόμενο μήνα, μπορεί η μετοχή σου να κάνει δέκα απανωτά limit-up ή μπορεί να σε πατήσει λεωφορείο. Ή μπορεί ακόμη, μόλις η μετοχή σου κάνει δέκα απανωτά limit-up, να σε πατήσει λεωφορείο».

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010

Τρείς πενηντάρες κέρδος

Ο Θανάσης, από δίπλα, ρωτάει «-Κοντά στην έξοδο ;». -Τι να σου πώ κι εγώ, βρε Θανάση μου ; -Με το μάτι θες να υπολογίσω ; -Πάρε μια κορδέλα και μέτρα απόσταση, ίσαμε την πόρτα. Και γράφει παρακάτω : «-Δεν υπάρχει σώφρον άνθρωπος που θα επιθυμεί αυτή τη στιγμή την έξοδο της χώρας από την ΕΕ». Εδώ έχεις δίκιο και προσυπογράφω. Δες όμως μήπως υπάρχει κανένας σώφρων άνθρωπος, που να το επιθυμεί.

Γενικά, μας έχουνε πρήξει πιά με τις ερωτήσεις. Άλλος εδώ, μου στέλνει mail :

«Κύριε Swear, θα ήθελα τη βοήθειά σας σ’ ένα θέμα που με απασχολεί κι επειδή μου φαίνεστε καλός άνθρωπος και ψυχοπονιάρης αποφάσισα να σας συμβουλευτώ. -Να πως έχει το πράγμα, εν περιλήψει :

Εγώ που λέτε, έχω με τ’ αδέλφια μου κάτι στρέμματα εκεί πέρα, προς Παιανία, που μας τ' αφησε ο γέρος μας, Θεός σχωρέστον, κληρονομιαία όλα από τον παππού μας (κι αυτόν Θεός σχωρέστον), που ήταν προνοητικός σε τέτοια πράματα κι ήξερε από γή. Έλεγε το λοιπόν ο γέρος : "-Αφού του ψαρά είν' τα δίχτυα, του ψαρά είναι και τα ψάρια". Έτσι λοιπόν ο παππούλης, όπου έβλεπε βοσκότοπο ξέφραγο τον περίφραζε με σύρμα και μιας και το σύρμα ήταν δικό του, ό,τι μαντρωνόταν μες στο σύρμα γινόταν κι αυτό δικό του. Μ’ αυτά και μ' αυτά, ο γέροντας μάντρωσε τη μισή Παιανία κι όταν πια μπήκε η περιοχή στο κτηματολόγιο έτρεξε ο δόλιος ο πατέρας να πάει να τα δηλώσει, να φαίνονται και στα χαρτιά, μην μας τα καταπατήσει κανένας κανάγιας. Και κυκλοφορούν πολλοί τέτοιοι. Εγώ τώρα, καθότι γαιοκτήμονας από κούνια, καταπιάνομαι με ρίαλ εστέϊτ που λένε, αν έχετε ακουστά. Γή πουλάω και για την ακρίβεια τη δική μου γη.

Το 2007 πούλησα ένα καλό κομμάτι και πήρα έξι κατοστάρικα. Ογδόντα χιλιάδες πήγαν σε κάτι χρέη από πόκα (με είχε φάει η γκίνια τότενες, ματιαγμένος θα 'μουνα), εκατό χιλιάδες έβαλα να κάθονται στον τόκο και περίσσεψαν κι άλλες 420.000, σοβαρό ποσό όσο να πεις, που είπα να το επενδύσω κάπως αλλιώς, αφού από οικόπεδα να φαν' κι οι κότες.

Όλοι μου συστήσανε να πάρω Εθνική. Ναυαρχίδα, βασίλισσα, ατμομηχανή, λοκομοτίβα, λέω «εντάξει, Εθνική, να πάει στο διάολο». Πήρα λοιπόν, δυό χρόνια πριν, τέτοιον καιρό ακριβώς, δέκα χιλιάδες κομμάτια, 42 ευρώ το κομμάτι, μας κάνει 420.000 ευρώ, με τιμή στόχο 70 ευρώ που λέγανε τότε οι εκθέσεις. Όμως, με χτύπησε πάλι η γκίνια, μου γύρισε πίσω το χαρτί και σε ενάμισυ μήνα μέσα έχανα εφτά ευρώ στο κομμάτι, άσε που λέγανε πως θα πάει και παρακάτω. –Τι το ήθελα κι εγώ ο γρουσούζης, να πω «να πάει στο διάολο» ; Πήγε.

Πιάνω λοιπόν, μέσα Φλεβάρη 2008 και τα ζμπρώγνω όλα τα χαρτιά στα 35 ευρώ, κίνηση έξυπνη, διότι σε δυό μήνες μέσα τα ξαναπήρα όλα στα 30 ευρώ. Άρα, όχι μόνον ανέκτησα την αρχική μου θέση, μα κέρδισα και πέντε ολόκληρα ευρώ στο κομμάτι, που μας κάνει 50.000 ευρώ κέρδος. Κατάλαβα τότε για πρώτη φορά τί σημαίνει να κερδίζεις σε πτωτική αγορά.

Μετά όμως, τον Ιούλιο του 2008, μου ξανάφυγε κάτω η μετοχή, ίσαμε τα 25 ευρώ κι αφού λέγανε πως θα πάει και παρακάτω, τα ξανάδωσα κι εγώ και ησύχασα. Πάλι είχα κάνει την έξυπνη κίνηση, διότι πράγματι, μέχρι τα μέσα Οκτώβρη είχε πάει 20 ευρώ η Εθνική, οπότε και τα ξαναπήρα όλα τα κομμάτια μου, κερδίζοντας ξανά πέντε ευρώ στο κομμάτι, που μας κάνει άλλες 50.000 ευρώ κέρδος. Γι’ αυτό μ’ αρέσει το χρηματιστήριο, επειδή μπορείς να κερδίζεις συνεχώς, ανεξάρτητα από την όποια κίνηση της αγοράς.

Έτσι, δεν στενοχωρήθηκα ιδιαίτερα όταν μέσα σε δυο βδομάδες αναγκάστηκα να τα ξαναζμπρώξω, στα 15 ευρώ αυτή τη φορά, καθώς ήξερα ότι –όπως πάντα, έτσι και τώρα- θα τα βρω ακόμη φτηνότερα, αφού εχθρός του φτηνού είναι το φτηνιάρικο. Πράγματι, δεν πέρασαν ούτε τέσσερις μήνες και η Εθνική είχε πάει 10 ευρώ, οπότε ανέκτησα πάλι όλη τη θέση μου, δέκα χιλιάδες τεμάχια, ενώ μου έμειναν πάλι στην τσέπη και τα πενήντα χιλιάρικα της διαφοράς, καθαρό κέρδος, για μια ακόμη φορά.

Δεν τα είχα ούτε δέκα μέρες τα χαρτιά κι άρχισαν πάλι οι σειρήνες, ότι θα πάει πέντε ευρώ η ΕΤΕ, οπότε κι εγώ τα έδωσα στα εννιά ευρώ κι από τότε περιμένω τα πέντε. Με λίγα λόγια, για να μη σας κουράζω κιόλας, μέσα σε δυό χρόνια έχω βγάλει κέρδος 150.000 ευρώ (οι τρείς πενηντάρες που σας έλεγα), με τη μόνη διαφορά ότι τώρα μου λείπουν τα δέκα χιλιάδες κομμάτια της Εθνικής. Προς το παρόν δηλαδή, αφού είναι θέμα χρόνου να τα ανακτήσω κι αυτά, κατά προτίμηση στα πέντε ευρώ.
Και πάνω σ’ αυτό, θα ήθελα τη βοήθειά σας. –Για πότε το βλέπετε ;
Είμαι προκαταβολικά υπόχρεως για την απάντηση και σας ευχαριστώ για τη γνώση που αφιλοκερδώς μοιράζεστε μαζί μας, προφυλάσσοντάς μας από τις κακοτοπιές, στις πτώσεις μα και στις ανόδους. Έχετε σώσει πολύ κόσμο, να το ξέρετε»

Απάντηση :

«-Αμ, δεν το ξέρω ; -Το ξέρω και το παραξέρω. Τώρα, αφού μελέτησα προσεκτικά το θέμα σου, καταρχήν σε συγχαίρω που κατόρθωσες να γράψεις υπερκέρδη σε τέτοια αγορά. Επίσης, η λογιστική σου είναι εξαιρετικά δημιουργική. –Μήπως να το κοίταζες, μπας και σε πάρουν στο υπουργείο εθνικής οικονομίας ; Χρυσούς τους κάνουν εκεί, ανθρώπους με τις δικές σου ικανότητες.

Για την ΕΤΕ όμως, μου βάζεις δύσκολα. Απ’ ότι κατάλαβα, εσύ έχεις φαγωθεί να ξαναπάρεις πίσω τα δέκα χιλιάδες κομμάτια, που τώρα σου λείπουν. Λύσσα κακιά. Θα μπορούσες να τ’ αγοράσεις και τώρα, σ’ αυτή τη ζώνη, επανεπενδύοντας τα κέρδη σου (που λέει ο λόγος). Αλλά βέβαια, δεν μπορώ να σε συμβουλεύσω για κάτι τέτοιο. Καταλαβαίνεις ότι θα πάω φυλακή από την Κεφαλαιαγορά, εάν το κάνω. Εάν πάλι μ’ ακούσεις, τότε θα πας κι εσύ φυλακή. Αλλά από τα χρέη. -Αμαρτία δεν είναι να πάμε κι οι δυό φυλακή ;

Είναι βλέπεις μεγάλο αίνιγμα η Εθνική κι έχε το νού σου μη σε ξυρίσουνε. Κάτσε να σου βάλω κι εγώ ένα αίνιγμα, πιό εύκολο : Σ’ ένα χωριό, λέει, ο μπαρμπέρης ξυρίζει μόνον όσους χωριανοί δεν ξυρίζονται μόνοι τους. Ερώτηση : -Ο μπαρμπέρης ξυρίζεται ποτέ του ;»

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010

Don’ t cry for me, Γκουρουδίνα

Κι ενώ λοιπόν ο βασιλιάς βάδιζε περήφανα μπροστά στη λιτανεία, κάτω από έναν εξαίσιο ουρανό, περιμένοντας απ’ όλο τον λαό στο δρόμο να θαυμάσει τον υπέροχο μανδύα, με τα περίτεχνα κεντήματα και την παραδείσια ουρά, ξάφνου, μέσ’ απ’ το πλήθος, πετάχτηκε ένα αθώο κοριτσάκι κι αναφώνησε : «-Μα μου φαίνεται ότι ο βασιλιάς είναι τελείως γυμνός !»

Μονομιάς, εκατοντάδες βλοσυρά βλέμματα υπηκόων καρφώθηκαν πάνω στο παιδί : «-Αυτό για νέο μας το λες, ρε μαλακιστήρι

Την ίδια στιγμή, ο βασιλιάς αισθάνθηκε πολύ αμήχανα, διαπιστώνοντας πώς τελικά όλοι οι υπήκοοι είχαν πάρει μυρωδιά το παραμύθι της δήθεν πλουμιστής φορεσιάς. Κατακόκκινος απ’ τη ντροπή του, αρκέστηκε να ψελλίσει : «-Ε, όχι και τελείως γυμνός, ρε παιδιά ! –Κοτζάμ σώβρακο Μινέρβα, δεν το βλέπετε

Άλλοι ορκίζονταν πως διέκριναν στο βάθος κάποιο σώβρακο, άλλοι αρνήθηκαν την ύπαρξη ακόμη και αυτού. Τούτο ήταν και το μόνο σημείο τριβής του λαουτζίκου. Ένα σώβρακο, μάλλον Μινέρβα.

Στην δυσμενέστερη όλων θέση περιήλθε –όχι ο βασιλιάς, όπως θα νόμιζε κανείς, αλλά- το κοριτσάκι-γκουρού. Και τούτο, διότι ενώ κατά το παρελθόν είχε πρώτο –εις πείσμα όλων- διακρίνει και απεριφράστως διακηρύξει την ανυπαρξία βασιλικών ρούχων, τώρα διαπίστωσε με οδύνη ότι τέτοιες γκουρουδιές δεν περνάνε πια, καθώς όλοι τριγύρω γκουρούδες γινήκανε και κανείς πλέον στην Αθήνα δεν αγοράζει κουκουβάγιες , πράγμα λογικό, καθότι η κουκουβάγια δεν είναι και κάνα πτηνό να το παραχώσεις σε κλουβί, να το ταϊζεις καναβούρια και κελαϊδίνες, να σου τραγουδάει.

Όσο για τον ξετσίπωτο κι επιδειξία βασιλιά, το μόνο που του απέμεινε είναι να διαβεβαιώνει το λαό του πως οι παλατιανοί ράφτες του έχουν πάρει τα μέτρα, όλα τα αναγκαία μέτρα, προκειμένου κάποτε, στο μέλλον, να ξαναφορέσει τη λαμπρή του φορεσιά και ν’ ανακτήσει το χαμένο κύρος του. Μόνο που τώρα δα κανείς δεν τον πιστεύει, καθώς όλοι ξέρουν πως και τότε ακόμη που νόμιζαν πως βλέπαν χρυσοποίκιλτη στολή, καμιά στολή δεν υπήρχε, παρά μόνο στην φαντασία τους, παρεξόν ίσως από ένα μπαλωμένο σώβρακο, που κι αυτό ακόμα το συζητάμε.

Κι έτσι θα παραμείνει το πράγμα, ώσπου μια μέρα, σε κάποια άλλη βασιλική εμφάνιση, ενώ ο άναξ θα παρελαύνει και πάλι καμαρωτός και τσίτσιδος ή έστω περίπου τσίτσιδος, τότε ακριβώς θα βρεθεί ένα άλλο κοριτσάκι-γκουρού, ν’ αφυπνίσει τις μάζες :

«-Σήμερα φοράει και γαμώ τις στολές ο βασιλιάς μας ή μήπως εμένανε κάνουν πουλάκια τα μάτια μου

Μα δεν γίνεται των κοριτσιών-γκουρού τα μάτια να κάνουνε πουλάκια.

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2010

Στο τέλος, πεθαίνει πάντα ο Ντουμπλέρ

Εάν αισθάνεσαι τρελλός, δηλώνεις τρελλός και επιδιώκεις να σ' αντιμετωπίζουν ως τρελλό, τότε σίγουρα δεν είσαι τρελλός, διότι εάν ήσουν όντως τρελλός, τότε θα αισθανόσουν λογικός, θα δήλωνες λογικός και θ' απαιτούσες να σε αντιμετωπίζουν ως λογικό, πράγμα λογικό από τη σκοπιά ενός τρελλού, μα εντελώς τρελλό απ' τη σκοπιά του λογικού. Εντεύθεν, προεκτείνοντας το προηγούμενο θεμελιώδες αξίωμα, παρατηρούμε ότι η έκφραση "πουλάω τρέλλα" δεν είναι τελικά παρά ένα άτοπο, αφού για να πουλήσεις κάτι, θα πρέπει να το έχεις. Όσο λοιπόν ένας άχαρτος μπορεί να πουλήσει χαρτιά, άλλο τόσο ένας λογικός μπορεί να πουλήσει τρέλλα, συνεπώς, στην πραγματικότητα, μόνον ένας αληθινός τρελλός θα μπορούσε ποτέ να πουλήσει τρέλλα. Αλλά και πάλι θεωρητικά, αφού, στην πράξη, ένας τρελλός δεν πουλάει ποτέ τρέλλα, για τον απλούστατο λόγο ότι επειδή ακριβώς είναι τρελλός, αγνοεί πόση τρέλλα κουβαλάει και άπαξ και την αγνοεί δεν μπορεί και να την πουλήσει. Τόσο απλό. Βασικοί κανόνες της αγοράς είναι αυτοί και ειλικρινά απορώ πώς γίνεται ορισμένοι να τους παραβλέπουν.

Το λέω, επειδή έσκασε μούρη τις προάλλες ο Σπάρτακας, που γενικώς αρέσκεται να πουλάει τρέλλα, αλλά όπως είπαμε, η τρέλλα δεν είναι τίποτα χαρτιά, να πας να τα ψωνίσεις από την ΕΤΕΣΕΠ, να τα πουλήσεις χύμα στο ταμπλώ, να κάνεις αίσθηση. Την τρέλλα ή την έχεις ή δεν την έχεις και καλό είναι να μην την έχεις. Ο Σπάρτακας δεν την έχει, αν και κόντεψε προχτές να λωλαθεί, μόλις είδε να εμφανίζεται φάτσα-κάρτα ο σωσίας του, εκεί χάμω, στα blogs. Όσο για τις θεωρίες σας, ότι τάχα μου το 'στησε το έργο ο ίδιος ο Σπάρταξ, δήθεν για να κάνει ντόρο και να βρεί πάτημα να επανεμφανιστεί, τί να σας πώ βρε ; Ό,τι και να σας πω, λίγο θα 'ναι. Το έγκλημα το βρήκατε, το όπλο το βρήκατε, το πτώμα το βρήκατε, τον δολοφόνο τον βρήκατε, όλα τα βρήκατε. Ούτε οι CSI του Μαϊάμι να ήσασταν. Μόνο στο κίνητρο τα σκατώσατε, καθόσον από εγκληματολογία-ανακριτική είσαστε μυρωδιάδες ολκής. Λες και δεν ήξερε ο Σπάρταξ να σηκώσει απευθείας ένα κανονικό άρθρο στο μπλογκάκι του, να βάλει και δυό-τρείς πρόθυμους κράχτες (και υπάρχουν τέτοιοι, εξ όσων βλέπω), να τον διαφημίσουν στο φόρουμ και να γίνει μετά το "έλα να δεις".

Σωσίας ήταν λοιπόν αυτός που εμφανίστηκε, αυτενεργών σωσίας. Και κακός σωσίας μάλιστα, τεμπελχανάς, αμελέτητος, απροετοίμαστος, άνευρος, άχρωμος, άοσμος και με πολύ τρακ. Δηλαδή, της πλάκας κομπάρσος, που ήθελε να μου γίνει και πρωταγωνιστής, τύφλα του. Και γι' αυτό λέω ότι πρέπει να τα ΄χει ψιλοχάσει πιά ο Σπάρταξ, διότι ενώ το πράγμα σφύριζε από χιλιόμετρο ότι ο πιτσιρικάς ήτανε παραμυθένιος και μάλιστα για τα μπάζα, ο Σπάρτακας θορυβήθηκε στ΄αλήθεια, λες κι απειλείτο πραγματικά. Κατά τα λοιπά, δεν βλέπω κάτι κακό στο να ΄χει κανείς σωσία. Όλοι οι διάσημοι έχουν σωσία. Ειδικά τα καλά παιδιά. Ο Λη Χάρβεϋ Όσβαλντ είχε σωσία, ο Χάϊνριχ Χίμλερ είχε σωσία, ο Σαντάμ Χουσεϊν είχε σωσία, ο Ομπάμα έχει σωσία, ο Μπιν Λάντεν έχει σωσία, ο Ρονάλντο έχει σωσία, ο Ροναλντίνιο έχει σωσία, η Ρονταλντίνια έχει σωσία, μέχρι κι ο Μάϊκλ Τζάκσον είχε σωσία, που τώρα έχει μείνει άνεργος ο δόλιος (ο σωσίας εννοώ, όχι ο Μάϊκλ) και καταριέται την ώρα και τη στιγμή που πλακώθηκε στα χημικά, ώστε ν' ασπρίσει (ο σωσίας εννοώ, αλλά και ο Μάϊκλ). Να δω τώρα πώς θα ξαναμαυρίσει, ο μαύρος (ο σωσίας εννοώ, διότι ο Μάϊκλ δεν γίνεται πιά να ξαναμαυρίσει, ακόμη κι αν είχε ξαναλλάξει γνώμη για το χρώμα του).



To θέμα όμως δεν είναι απλώς να έχεις έναν οποιονδήποτε ντουμπλέρ, αλλά ποιόν ντουμπλέρ έχεις. Πές μου τον ντουμπλέρ σου, να σου πω ποιός είσαι. Ντουμπλέρ είναι επάγγελμα, δεν είναι παίξε-γέλασε, κάθε άλλο μάλιστα. Και όπως σε κάθε επάγγελμα, έτσι και στο ντουμπλάρισμα υπάρχουν οι σωσίες-κορυφές και οι σωσίες της συμφοράς. Αυτός του Σπάρτακα ανήκε στη βου κατηγορία (για να μην πω στη δου), εν αντιθέσει προς τον σύντροφο Φέλιξ Νταντάεφ, τον εικονιζόμενο άνω αριστερά, δίπλα στον ταβάριτς Τζουγκασβίλι, δεξιά εικονιζόμενο. Όπως εύκολα θα παρατηρήσει κάποιος, οι δυό Σταλιναίοι της φωτογραφίας μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό. Από τότε έμεινε και η κλασσική έκφραση "οι συμφορές έρχονται πάντα δυό-δυό". Τέτοια ήταν η ομοιότητά τους, που τα πρωϊνά ξυριζόντουσαν ο ένας απέναντι στον άλλον, νομίζοντας αμφότεροι ότι κοιτάνε στον καθρέφτη. Στο τέλος πετσοκόβονταν βέβαια, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Το θέμα είναι το σωστό ντουμπλάρισμα κι αν νομίζει κανείς ότι ήταν εύκολο, ακόμη και σε μια αχανή χώρα σαν την παλιά ΕΣΣΔ, να βρεί τέτοια βρωμόφατσα σαν του Ιωσήφ, είναι γελασμένος. Χρόνια έψαχναν για να τον βρουν τον ντουμπλέρ αλλά κι όταν ακόμη τον εντόπισαν, χρειάστηκαν άλλα δύο ολόκληρα έτη σκληρής εκπαίδευσης, ώστε να είναι έτοιμος ο Φέλιξ να υποδυθεί πειστικά τον Ιωσήφ. Δυό χρόνια επίμονης δουλειάς, δίπλα σε εξπέρ του είδους, ηθοποιούς και τέτοιους, ώστε να μάθει ο ντουμπλέρ τις κινήσεις, το ύφος, τη χροιά της φωνής, τις εκφράσεις και χίλια δυό μικροπράγματα, μέχρι και πώς ρεύεται ο αρχηγός και πως φτύνει τη ροχάλα, που συνθέτανε τον αληθινό Στάλιν.

-Ακούς τώρα καρπαζοεισπράχτορα πιτσιρικά, πώς χτίζονται οι ρόλοι ή μήπως θες και να σου κάνω εγώ τον Σπάρτακα, για να δεις τί σημαίνει μεγάλος θεατρίνος ; Βεάκης, μπορώ να σου πω. Πάμε παρακάτω. Το κόλπο του Στάλιν δεν θα γινόταν να μην το ξεσηκώσει κι ο μεγαλομανής Αδόλφος, που κι αυτός διέθετε ντουμπλέρ, ήδη από το 1935. Ετούτος μάλιστα βρήκε και περισσότερους τους ενός, εις εκ των οποίων εικονίζεται εδώ, αριστερά. Περί μαϊμούς πρόκειται, εάν προσέξει κανείς. Κι εδώ το πράγμα, τουλάχιστον για τους συνομωσιολόγους, αρχίζει να μπλέκει άσχημα, ειδικά από τη στιγμή που αμφισβητήθηκε επιστημονικά εάν ανήκει καν σε άνδρα η γνάθος που εχουν στα χέρια τους οι Ρώσσοι, από τον πόλεμο και η οποία υποτίθεται ότι ήταν του Χίτλερ. Λες να την κοπάνησε ο μπάρμπα-Άντολφ ; Θα το δούμε αυτό, παρακάτω. Να πούμε πάντως ότι η αλεπού ο Στάλιν πάντοτε διατηρούσε αμφιβολίες για το κατά πόσον είχε αυτοκτονήσει ο γερμαναράς. Το μόνο βέβαιον είναι ότι ο τελευταίος ντουμπλέρ του Αδόλφου, βρέθηκε με μια σφαίρα στο κεφάλι, στη γνωστή υπόγα, όχι των ελλιοτικών, μα της καγκελαρίας και μάλιστα, στην αρχή, οι σύμμαχοι νόμισαν ότι είχαν βρεί το πτώμα του Χίτλερ. Μετά κατάλαβαν ότι το πτώμα ήταν ο ντουμπλέρ.

Διότι, πάντοτε στο τέλος πεθαίνει ο ντουμπλέρ και μόνον ο ντουμπλέρ. Η εκπομπή θα παρουσιάσει σήμερα τρία ντοκουμέντα, που κυριολεκτικά κόβουν την ανάσα. Το ένα είνα τούτο δω :
http://www.spartis.capitablogs.gr/. Πρόκειται για το πτώμα του μαϊμουδένιου blog, που έστησε ο επίδοξος Σπάρτης, όπως λέγαμε παραπάνω. Δυστυχώς, το blog αυτό αποβίωσε, εν αντιθέσει με το αυθεντικό, που ζει και βασιλεύει, όπως αποδεικνύεται από το δεύτερο, εξίσου συγκλονιστικό ντοκουμέντο : http://sparti.capitalblogs.gr/listArticles.asp.

Όσο για τo τρίτο ντοκουμέντο, αυτό πια έρχεται σαν αναμενόμενη επιβεβαίωση των προεκτεθέντων. Ότι δηλαδή στο τέλος την πατάει ο ντουμπλέρ, ενώ ο αυθεντικός έχει τον απέθαντο. Όπως ακριβώς και στην περίπτωση του Σπάρτη, έτσι και στην περίπτωση του Χίτλερ, ο μεν κακομοίρης ο ατάλαντος και ανεπρόκοπος ντουμπλέρ την έφαγε την πιστολιά κατακούτελα, το δε χτήνος Άντολφ την έκανε για άλλες πολιτείες και μάλιστα δεν το βάζει κάτω. Στην παραδίπλα πρόσφατη φωτογραφία, εικονίζεται σε ηλικία 109 ετών, να δροσίζει με μαντήλι καλαματιανό το μέτωπό του, καθότι θα τον έσφιξε η ζέστη της Βραζιλίας (το παλτό όμως δεν το αποχωρίζεται, ο γέρο-ξεμωραμένος) . Μετά ταύτα, μην ακούσω ξανά τίποτα γκρίνιες για τον δικό μας, τον Επίτιμο, ότι τάχα μου έχει βαλθεί να μας θάψει όλους και τέτοια μακάβρια.

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2010

Sakis, σου έχω άσχημα νέα

Παίρνουν πόδι, λέει, δεκατέσσερις «ειδικοί» σύμβουλοι και δύο «εντεταλμένοι» σύμβουλοι του προέδρου της ΕΡΤ. Και μόνον αυτοί, μου κόστιζαν, σου κόστιζαν, του κόστιζαν, μας κόστιζαν, σας κόστιζαν, τους κόστιζαν, άκουσον-άκουσον και πάταξον-πάταξον, ενάμισυ εκατομμύριο ευρώ. Ενάμισυ εκατομμύριο ευρώ, οι θεομπαίχτες. Ενάμισυ εκατομμύριο ευρώ, οι αθεόφοβοι. Δηλαδή, ο κάθε ένας απ’ αυτούς τους συμβούλους κονομούσε μια περιουσιούλα το χρόνο, έτσι για πλάκα. –Για να κάνει τί ; -Για να μην κάνει τίποτα. Εφόσον έκανε κάτι, τότε δεν θα καταργείτο η θέση του. Πιθανώς θα μειώνονταν οι αποδοχές του, αλλά πάντως δεν θα τον πέταγαν όξω. Μου γεννώνται σήμερον οι εξής απορίες : -Τι σκατά πρόεδρος ήταν πιά αυτός, που είχε ανάγκη από δεκαέξι (16) συμβούλους για την ενάσκηση του έργου του ; Και ακόμη, το διοικητικό συμβούλιο τί ρόλο βάραγε ή -για την ακρίβεια- τί ρόλο κωλοβάραγε ;

Περαιτέρω, από την κατάργηση των αμοιβών κάποιων «επιτροπών», θα «εξοικονομηθούν» (sic) άλλα τετρακόσα χιλιάρικα. Γύρευε τώρα τι σόϊ επιτροπές ήταν δαύτες, για να τις ξηλώνουνε σαν βουάρ και άρον άρον. –Να υποθέσω ότι στις επιτροπές αυτές συμμετείχαν και κάποια παιδάκια από τους παραπάνω «συμβούλους» (οπότε κονομούσαν και από κει) ή θα έχω πέσει έξω ;

Ακολούθως, παίρνουν τον πούλο εξήντα οκτώ (68) κοπρίτες –για όνομα της Παναγίας δηλαδή-, «λόγω μη παροχής έργου ή αργομισθίας». Αυτή είναι η ακριβής διατύπωση της υπουργικής ανακοίνωσης. Με λίγα λόγια, τόσον καιρό πληρώναμε εξήντα οκτώ ρεμπεσκέδες, για να κάθονται. Απλώς για να κάθονται. Και δεν μιλάμε για έναν ή δυό αργόσχολους, αλλά γι' ασκέρι ολάκερο. Σε πούλμαν να πήγαινες να τους βάλεις, δεν χωρούσαν. Θα περίσσευαν και άλλοι δεκατέσσερις, δηλαδή άλλα τρία γιώτα-χι. Εάν γλιτώσω το εγκεφαλικό σήμερα, πάω σφαίρα για υπέρβαση του ορίου ηλικίας της βάβως μου, η οποία απεβίωσε πάνω στο άνθος της ηλικίας της, κατά την ενενηκοστή έκτη επέτειο των γενεθλίων της. Καθότι εμείς είμαστε από Καύκασο μεριά και ζούμε πολύ οι άτιμοι, ζωή να 'χουμε και φτού μας. Από την έξωση λοιπόν αυτών των κηφήνων, απαλλασσόμεθα κατά το επιπλέον ποσό των 2.340.000 ευρώ.

Οι αποδοχές του προσωπικού «ειδικών θέσων» μειώνονται κατά 10%. Καλό θα ήταν να μάθουμε το ακριβές εργασιακό αντικείμενο αυτών των «ειδικών θέσεων», διότι εγώ όταν ακούω «ειδικές» βγάζω δόντια, γενικώς. Τέλος, από τη μείωση αμοιβών στις αποκλειστικές συμβάσεις των δημοσιογράφων γλιτώνουμε πεντακόσα χιλιάρικα, από τη μείωση των αποδοχών των υπολοίπων εκεί μέσα άλλο ενάμισυ μύριο και από τη μείωση μισθών των γενικών διευθυντών άλλα τριάμισυ κατοστάρικα. Στενοχώρια τους μεγάλη, είναι ήδη ιλιγγιώδεις οι αποδοχές τους και οι εν λόγω περικοπές είναι αστείες. Άρα αυτό το σκάνδαλο συνεχίζεται, όπως συνεχίζεται και η κοροϊδία.

Εκεί που τα μάσησε άγρια ο υπουργός, ήταν όταν ρωτήθηκε τί θα γίνει για τα παραπάνω σκάνδαλα, οπότε απήντησε γενικώς και αορίστως ότι «οι περιπτώσεις σπατάλης θα παραπεμφθούν στην Δικαιοσύνη, στην οποία ήδη έχουν παραπεμφθεί κάποιες περιπτώσεις». Merde, λέω 'γω, ο γαλλομαθής. Αυτή δεν είναι απάντηση. Διότι, εδώ δεν πρόκειται απλώς περί «σπατάλης». Εδώ πρόκειται περί καταλήστευσης του κρατικού κορβανά. Σπάταλος είναι ο κιμπάρης. Αυτούς εδώ δεν τους λες σπάταλους, τους λες ευθέως κλέφτες. Και για να ακριβολογούμε, τους λες άπιστους. Πρόεδρος της ΕΡΤ που είχε στη δούλεψή του δεκαέξι άχρηστους συμβούλους συν άλλους εξήντα οκτώ κηφήνες, ήτοι έναν στρατό ολόκληρο από αραχτούς ανεπρόκοπους ημέτερους, έχει διαπράξει ξεκάθαρα απιστία σε βάρος του δημοσίου.

Αυτό σημαίνει ένα και μόνον ένα πράγμα : Φυλακή. Για κακούργημα μιλάμε, έτσι ; Φυλακή λοιπόν. Και να προστεθεί και το εξής : Εάν ο τωρινός υπουργός δεν στείλει ολόκληρο το φάκελο με τα στοιχεία της διασπάθισης των χρημάτων μας στον εισαγγελέα, εάν δεν υποβάλει αμέσως μήνυση εναντίον συγκεκριμένων φυσικών προσώπων, εάν δεν δηλώσει πολιτικώς ενάγων στην ποινική διαδικασία εναντίον τους και δεν τους κυνηγήσει ανελέητα, τότε πλέον μιλάμε όχι απλώς για μία ακόμη περίπτωση συγκάλυψης, αλλά για κανονική υπόθαλψη, για έναν ακόμη ιστορικό συμβιβασμό με τη διαφθορά και τη διαπλοκή, για έναν ακόμη θρίαμβο του πολιτικού λαϊκισμού.

Και όχι μόνον αυτό : Δεν αρκεί να καταλήξουν οι κόπροι στην φυλακή. Τους πληρώναμε μια φορά όταν ήταν έξω, θα τους ξαναπληρώνουμε κι όταν θα είναι μέσα, εάν βέβαια οδηγηθούν ποτέ τους εκεί, όπως τους αρμόζει. Με λίγα λόγια, δεν πρόκειται να γλιτώσουμε από δαύτους, μονά-ζυγά χάνουμε. Το θέμα λοιπόν είναι άλλο : –Με τα λεφτά, τι γίνεται ; -Πρέπει να τα πάρουμε πίσω, έτσι δεν είναι ; Πρέπει να διεκδικηθούν αυτά τα χρήματα, ως αχρεωστήτως καταβληθέντα. Εφόσον υπάρχει η ευθεία παραδοχή ότι τα λεφτά δόθηκαν άνευ λόγου και αιτίας (ειδάλλως, γιατί να τους δίνουν σήμερα τα παπούτσια στο χέρι;), θα πρέπει αυτά να επιστραφούν στην πηγή. Υπάρχουν τρόποι να ανακτηθούν τα φαγωμένα.-Θα το κάνει όμως κανείς ; Ή θα αφήσει τους κυρίους αυτούς να πάνε στην ευχή της Παναγίας, έχοντας χτίσει περιουσίες στις ράχες μας και έχοντας μάλιστα εμπλουτίσει τα βιογραφικά τους (μη χέσω) με την «προϋπηρεσία» τους στην ΕΡΤ ;

Όσο για τη Γιουροβίζιον, αίφνης ανακάλυψαν ότι πρόκειται περί «φιέστας», λες και οι ίδιοι οι νυν κρατούντες δεν υπήρξαν κατά το παρελθόν ένθερμοι διοργανωτές και δη γαλαντόμοι χρηματοδότες –εξ ημετέρων κεφαλαίων, ασφαλώς- τέτοιων ομαδικών εις βάρος της τέχνης βιασμών.

Λες και δεν κόμπαζαν και οι ίδιοι για τις «διακρίσεις στον σημαντικό αυτό ευρωπαϊκό θεσμό» της κάθε ανεκδιήγητης άφωνης μα ευλύγιστης κουνίστρας και του κάθε τυχάρπαστου φάλτσου σαλτιμπάγκου που έστελναν, χρόνος έμπαινε-χρόνος έβγαινε, μαζί με τις γελοίες παρέες τους και πλήθος γλοιωδών ακολούθων, στον εκφυλισμένο διαγωνισμό της τεταρτοκοσμικής υπανάπτυξης, σ’ αυτό το σφαγείο κάθε ψήγματος πολιτισμού.

Και το κυριώτερο, λες και δεν ήσαν οι ίδιοι, αυτοί που έθισαν μια ολόκληρη γενιά ελληνόπουλων στα χυδαία «μουσικά» παράγωγα άμουσων «συνθετών» μηδενικής αξίας, εκβαρβαρίζοντας συστηματικά το αισθητικό κριτήριο των παιδιών αυτών και αποδομώντας μεθοδικά την εθνική μας αξιοπρέπεια, ναι, την εθνική, διότι εάν κάποτε είχαμε ως λαός να επιδείξουμε έναν Θεοδωράκη, έναν Χατζηδάκη, έναν Μαρκόπουλο, έναν Ξαρχάκο, έναν Μητρόπουλο (όχι τον Τάσο ρε γαμώτο, τον Δημήτρη, που να με πάρει ο διάολος) κι έναν Σκαλκώτα, στο τέλος απομείναμε με τους Φοίβους, τους Καρβέλες και τους Θεοφάνους κι από κει που βάζαμε στα κρυφά το «Άξιον Εστί», να μην τ’ ακούσει ο ρουφιάνος ο γείτονας και μας δώσει στην ασφάλεια, καταλήξαμε να ουρλιάζουμε υστερικά κάθε φορά που η Κύπρος μας χαρίζει «dix points» κι η Αλβανία άλλους «neuf points» και πέντε φάσκελα από μένα, ίσον εικοσιτέσσερες βαθμοί για πάρτη μας. Αέρα και τη φάγαμε την παλιοπατσαβούρα, τη Μάλτα.

Όλ’ αυτά, στο βωμό της πολιτιστικής «σύγκλισης» με τους λοιπούς εταίρους μας, οι οποίοι βεβαίως είχαν συνήθως αντίληψη του γκροτέσκου χαρακτήρα του συγκεκριμένου διαγωνισμού και ως φάρσα τον αντιμετώπιζαν, πλην ημών, των ξελιγωμένων, που σπεύδαμε να υπερθεματίσουμε σε φιγούρα, σε γκλαμουριά, σε καραγκιοζιλίκι και φυσικά σε έξοδα, ώστε να μας «θαυμάσουν» οι σπουδαίοι γείτονες, σαν τον χαζό του χωριού που αυτοεξευτελίζεται στο καφενείο, ώστε ν’ αποσπάσει την προσοχή και την καγχαστική επιβράβευση -ίσως και κάποιο κέρασμα- εκ μέρους των λοιπών θαμώνων, των ξύπνιων δηλαδή.

Ας αφήσουν λοιπόν κατά μέρος τους όψιμους χαρακτηρισμούς, διότι μέχρι πρότινος αυτές οι «φιέστες» ήταν το αγαπημένο τους πανηγυράκι, ο άρτος και το θέαμα που έταζαν στη μάζα, υποσχόμενοι διεθνείς «θριάμβους» και διεκδικώντας εν συνεχεία το μερίδιό τους σ’ αυτούς, ως οι Μεγάλοι Χορηγοί, οι Μέδικοι της πολιτιστικής μας εξαθλίωσης, οι ιθύνοντες του κατακερματισμού της λαϊκής μας αξιοπρέπειας και της μορφωτικής μας ισοπέδωσης.

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

Στα πήρανε τα βρακιά, Πατριώτη

Eίν’ εκεί πέρα, χαμένος στον λαβύρινθο του διαδικτύου, ένας καψερός με το νικ «Πατριώτης». Αυτός λοιπόν ο φουκαράς έχει πιά καταντήσει περίγελως, κανονικός καρπαζοεισπράκτορας και σάκος του μποξ για τους απανταχού εξυπνάκηδες, που δεν χάνουν ευκαιρία να τον χλευάζουν. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι κι αυτός ο Πατριώτης δίνει πολλά δικαιώματα : Ανεβαίνει το χρηματιστήριο, μόλις φτάσει σε τοπική κορυφή, τσουπ, να ΄σου ο Πατριώτης βγαίνει φουλ μάρτζιν αγοραστής. Αρχίζουν αμέσως οι πονηροί και σηκώνουν ολόκληρα άρθρα : «-Στα φόρτωσαν τα χαρτιά, Πατριώτη !». Και δώστου γέλια, σε βάρος του δυστυχούς. Έπειτα, όταν πάλι πέφτει το χρηματιστήριο, κάπου εκεί στον πυθμένα τα κάνει απάνω του ο Πατριώτης και πάει και τα πουλάει όλα, με ζημιές φοβερές. Μόλις κάνουν πως ξαναφεύγουν πάνω οι μετοχές, αρχίζουν πάλι τη διαπόμπευση οι κακοήθεις, με νέα σαρκαστικά άρθρα : «-Στα πήρανε τα χαρτιά, Πατριώτη !».

Έχει πλέον χάσει τη μπάλα ο καημένος ο Πατριώτης, τη μία τον φορτώνουν φουσκόχαρτα στην κορφή, την άλλη του τα παίρνουνε κοψοχρονιά στον πάτο, μια ζωή χαμένος και δαρμένος και να ‘χει από πάνω του και τους υπόλοιπους ρεμπεσκέδες να ειρωνεύονται το τραγικό του timing, «στα πήραν τα χαρτιά-στα φορτώσαν τα χαρτιά». Κι όμως, είναι αμαρτία, διότι μπορεί από χρηματιστήριο να είναι μυρωδιάς ο Πατριώτης, από την άλλη όμως πλευρά θα πρέπει να του αναγνωριστεί ότι -όπως προδίδει και το νικ του- διαπνέεται από αγνά ελληνικά ιδεώδη κι αγαπάει με την καρδιά του την πατρίδα τη γλυκιά του. Την Ελλάδα τη γλυκιά του, κλείνει μέσα στην καρδιά του και για αυτή θα ζει για πάντα, ζήτω-ζήτω το σαράντα. Σαν τη μανούλα τη γλυκειά και σαν την Παναγία, τόσο σημαία σ’ αγαπά και σου ΄χει μια λατρεία. Είναι αξέχαστη η μέρα, μ’ ένα «ΟΧΙ» κι ένα «ΕΜΠΡΟΣ», πάνω τους παιδιά, «ΑΕΡΑ», πίσω φεύγει ο Ιταλός.

Τώρα που είπα «πατριώτης», θυμήθηκα μωρέ κι εκείνον τον Εμμανουήλ Παπά, τον σχεδόν αφανή ήρωα του ’21, που τ’ όνομά του δεν μας το μάθαιναν τα σχολικά βιβλία της ιστορίας, παρ’ ότι ήταν πρωτεργάτης της επανάστασης στη Μακεδονία. Παρ’ ότι τα έδωσε όλα, περιουσία, οικογένεια και τη ζωή του την ίδια για τον σκοπό εκείνον. Αλλά εμείς τον κάνουμε γαργάρα στα παιδάκια. –Γιατί άραγε ; Μα είναι απλό. Διότι, εάν ανατρέξουμε στη βιογραφία του Εμμανουήλ Παπά, θ’ αναγκαστούμε στο τέλος να μνημονεύσουμε ότι για το τραγικό του τέλος υπαίτιοι είναι οι παπάδες του Αγίου Όρους, που τον πρόδωσαν. Ναι, ναι, αυτοί οι σεβάσμιοι γερόντοι, αυτές οι σεπτές μορφές.

23 Μαρτίου του ’21 σήκωσε ο Παπάς το μπαϊράκι της επανάστασης και κίνησε για τον Άθω, με όπλα και πυρομαχικά. Ταυτόχρονα εξεγέρθηκε ο πληθυσμός στον Πολύγυρο, οπότε οι Τούρκοι έσπευσαν να καταπνίξουν την επανάσταση εν τη γενέσει της, σφάζοντας κόσμο αλύπητα. Καθώς τελείωναν οι πόροι του, ο Παπάς στράφηκε για βοήθεια στους αγιορείτες, ζητώντας τη συνδρομή τους για την ενίσχυση του εθνικού αγώνα. Είναι γνωστό ότι οι αγιορείτες διέθεταν ανέκαθεν άφθονα υλικά μέσα, δεδομένου ότι κατά την τουρκοκρατία είχαν επιβάλει στο ποίμνιο τον «φόρο της δεκάτης» και το «δόσιμο», δύο επαχθή εισπρακτικά μέτρα, από τα οποία κονομούσαν καλά. Ο φόρος της δεκάτης σήμαινε ότι το εν δέκατον της περιουσίας κάθε Χριστιανού πήγαινε στην εκκλησία, ενώ τα «δοσίματα» ήταν δωρεές, στις οποίες υποχρεούσο, εάν ήθελες δηλαδή να πας στον Παράδεισο. Επιπλέον, εάν τύχαινε να έχεις γη, όταν πέθαινες άφηνες υποχρεωτικά με την κληρονομιά σου το εν τρίτον στην εκκλησία, ενώ σα να μην έφταναν όλ’ αυτά, ο Οικουμενικός είχε δικαίωμα να φορολογεί έκτακτα το ποίμνιο, κατά το δοκούν. Ιδού πως χτίζονται οι περιουσίες. Αυτά να τα βλέπουν όσοι ωρύονται σήμερα για ΦΜΑΠ κι έκτακτες εισφορές και τέλη κυκλοφορίας και φόρους γονικών παροχών και κέρατα τράγια. Και «δοξα τω Θεώ» να λέμε, κάποτε είχαμεν και χειρότερα, που λέει κι ο Θρασύβουλας.

Όπως και να ‘χει, όταν ο Παπάς πήγε στο Άγιο Όρος και ζήτησε βοήθεια για την ενίσχυση του Μακεδονικού Αγώνα, αυτοί –εννοείται- αρνήθηκαν. Σα να μην έφτανε αυτό, μόλις οι Τούρκοι έμαθαν ότι ο Παπάς βρίσκεται στον Άθω, έστειλαν φερμάνι στους παπάδες και τους διεμήνυσαν ότι εάν δεν παρέδιδαν τον Παπά και δεν πλήρωναν από πάνω και δυόμισυ εκατομμύρια γρόσια πρόστιμο επειδή τον φιλοξένησαν, τότε δεν θα υπολόγιζαν ούτε προαιώνιο άβατο ούτε τίποτα και θα μπούκαραν με τ΄ασκέρια τους στο Άγιο Όρος.

Τώρα, οι παπάδες δεν τράβαγαν κανένα ζόρι με το πρώτο αίτημα, την παράδοση δηλαδή του Εμμανουήλ Παπά. Αυτό το δέχτηκαν ασμένως και ομοφώνως. Και όποιος δεν πιστεύει, να και το γράμμα που έστειλαν οι δεκαεννιά ηγούμενοι προς τον εικοστό, της μονής Εσφιγμένου :


«Εις την πανοσιότητά σας, Άγιοι Πατέρες, του ιερού Κοινοβίου Εσφιγμένου.
Χθές ο ενδοξότατος ημών Χασεκή Αγάς μας, σας έγραψε μουρασελόν, δια να πιάσετε ενέχειρον τον Άρχοντα Παπά και τους λοιπούς καθώς και ο ίδιος σας έγραψε. Λοιπόν σας γράφομεν και ημείς οι των είκοσι Ιερών Μοναστηρίων Προϊστάμενοι, εν τη Ιερά Συνάξει, να κάμετε το ίδιον, ομοφώνως, δηλαδή να μας τους φέρετε ενταύθα αναμφιβόλως και τους ζητούμεν από εσάς εφεύκτως. Και ιδού όπου στέλλομεν επίτηδες ανθρώπους, δια να τους πάρουν. Και όσοι ακολουθούν τον Άρχοντα από τους εντοπίους Πατέρες, να τον αφήσουν και να επιστρέψουν εις τα κελλιά τους. Ειδε και φανούν παρήκοοι, θέλουν υποπέσει εις οργήν μεγάλην, και θέλουν χάσει και τα σπίτιά των. Ομοίως και όσοι άλλοι πιασθούν έχουν να παιδεύωνται. Ταύτα προς είδησίν σας και εμμένομεν.
1821-18 Νοεμβρίου. Άπαντες οι εν τη Κοινή Συνάξει των δεκαεννέα ιερών Μοναστηρίων του Αγίου Όρους Προϊστάμενοι».

Εκεί που λέει "να τον πιάσετε ενέχειρον", δεν εννοούν ενέχυρον, αλλά ενέχειρον. Άλλο πραγμα το ενέχυρον. Δεν τον ήθελαν για collateral στην Τράπεζα, σιδεροδέσμιο τον ήθελαν, για να εξηγούμεθα. Τον βάζουν λοιπόν στον κυνήγι τον Παπά, μπροστά ο Παπάς ο ήρωας, με το «Π» κεφαλαίο κι από πίσω να τον κυνηγάνε οι παπάδες, με το «π» μικρό και με τα ράσα τους ν’ ανεμίζουν στον βαρδάρη, να τονε γραπώσουν, ώστε να τον παραδώσουν ενέχειρον στον «ενδοξότατο» Χασεκή Αγά, να του κάνουν το χατήρι. Μόλις που πρόλαβε ο Παπάς να μπεί σ’ ένα καράβι που έφευγε για Ύδρα και να την κοπανήσει από κει πάνω. Πάνω στο ταξίδι πέθανε, από την καρδιά του, που δεν άντεξε τόσο κυνηγητό και τόση προδοσία. Τον θάψανε στην Ύδρα, ως ήρωα, όπως του άξιζε.

Οι άλλοι τώρα εκεί πάνω, οι άγιοι φορομπήχτες, ναι μεν είχαν ξεφορτωθεί τον επαναστάτη, αλλά τραβούσαν ζόρι μεγάλο, να πληρώσουν το πρόστιμο στον Τούρκο. Αυτό ήταν δηλαδή το θέμα τους. Με τα πολλά, αφού ικέτευσαν τον Ενδοξότατο Αγά να λάβει υπ’ όψιν ότι φτωχούληδες ανθρώποι του Θεού ήσαντε κι αυτοί και πού να βρούν τόσο κασέρι μαζεμένο, τελικά τον έπεισαν τον σκύλο να δεχτεί να τους δώσει μια διορία σαράντα ημερών (συν τρείς το valeur), ώστε να μαζέψουν τα λεφτά. Φιλεύσπλαχνος τελικά ο Ενδοξότατος.

Άσχετο (ή μήπως όχι ;) –Τι γυρεύουνε τώρα οι παπάδες από την Εθνική ; Να δώσει λέει μέρισμα 35%. Ναι, καλά, μη φάτε, έχουμε νηστεία. Δεύτερον, να αποχωρήσει η τράπεζα από το πακέτο στήριξης των 28 δισ. ευρώ, διότι όπως είπε δεν το έχει ανάγκη. –Βρε, πάτε καλά ; Γι αυτό το λένε «στήριξης» το πακέτο. Για να στηρίζει. Έτσι κι αποχωρήσουν, μετά πού θα στηρίζονται ; Τρίτον, να εκλεγούν τρία ακόμα μέλη στο νέο ΔΣ ώστε αυτό να είναι 15μελές. Εντάξει, αυτό δεν μας πειράζει και τόσο. Ας γίνουν και 25. –Σάμπως θα τους τραπεζώσω ; Και τέταρτον, να στηριχθούν λέει οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και ιδιώτες. Πολύ στήριξη έχει πέσει εδώ χάμω. Οι επιχειρήσεις στηρίζονται στην τράπεζα, η οποία με τη σειρά της στηρίζεται στο πακέτο κι εγώ τώρα αναρωτιέμαι πού στο δαίμονα στηρίζεται το πακέτο. Πουθενά δεν στηρίζεται το πακέτο. Το πακέτο είναι όπως η γή. Στηρίζεται στο κενό και περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του.

Έχει γούστο τώρα, ν’ αρχίσουνε να πέφτουνε οι άγιες μαρκετιές στο ταμπλώ. Αιωνία της η μνήμη.

Κι επειδή το μυρίζομαι ότι όπου να ΄ναι θ’ αρχίσουνε, δίνω από σήμερα την πολυαναμενόμενη ΝΕΑ ΤΙΜΗ-ΣΤΟΧΟ για ΕΤΕ, 14 ευρώ, ναι, 14 ευρώ, μήτε σέντσι παραπάνω και με option αναθεώρησης της τιμής μου, προς τα κάτω, ίσαμε τα 11 ευρώ. Προς το παρόν, 14 ευρώ, πάρτε να ‘χετε μαριδαίοι. Κι όπως έπιασα τα 17 ευρώ νταν, προ λίγων εβδομάδων, έτσι και τώρα θα πιάσω και τα 14, διότι αυτή τη στιγμή δεν μιλάω εγώ, αλλά μια πύρινη γλώσσα πάνω απ’ την κεφάλα μου.

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010

-Άλλος για βραβείο Πούλιτζερ ;

Ακούσατε-ακούσατε ή όπως λέει κι ο κλητήρας στ΄αμερικάνικα δικαστήρια «Hear Ye! Hear Ye! The Court is now in session. All rise !».

Φοβερή αίσθηση -λέει- προκάλεσε το αισθησιακό δημοσίευμα του Reporter.gr, ότι «η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αναζητεί φόρμουλα για την έξοδο μιας χώρας από τη ζώνη του ευρώ». Σύμφωνα με τα γραφόμενα του δαιμόνιου ρεπόρτερ του “Reporter”, μετά τις διακοπές και την εορταστική ραστώνη, "οι χαρτογιακάδες των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης καταπιάνονται με μια εσωτερική έκθεση της ΕΚΤ αναζητώντας φόρμουλα υλοποίησης της".

Eνώ λοιπόν μέχρι σήμερα κοιμόμαστάνε ήσυχοι τον ύπνο του δικαίου, ότι σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης δεν είναι δίκαιο να πετάξουν όξω μια χώρα-μέλος, ξαφνικά –λέει- έρχεται μια έκθεση-καταπέλτης και φέρνει τα πάνω κάτω, αφού οι εταίροι διερευνούν πλέον πώς θα βρεθεί η πατέντα για να εκπαραθυρώσουν τον φτωχό συγγενή, κατεργαζόμενοι το σενάριο της βιντεοταινίας «Ο Κώτσος όξω απ’ την ΕΟΚ».

Την έκθεση αυτή –ξαναλέει ο δαιμόνιος- την έχει συντάξει ο νομικός σύμβουλος της ΕΚΤ Φοίβος Αθανασίου και από την ώρα που την έγραψε –ανάθεμα την ώρα- αυτή διαμοιράστηκε κατά τις γιορτές σε όλα τα γραφεία της Τράπεζας, η οποία εξετάζει πλέον την νομική δυνατότητα εξόδου μίας χώρας από το ευρώ. –Ποιάς χώρας ; Ε, καλά, θέλει και ρώτημα ; Αυτηνής εδώ της χώρας.

Αυτά να τα βλέπουμε εμείς οι ανεπρόκοποι, που στις γιορτές μοιράζουμε κουραμπιέδες και μελομακάρονα. Ε, αυτοί εκεί πάνω μοιράζουν εκθέσεις-φωτιά, από γραφείο σε γραφείο. –Γιατί όμως μοιράζουν αυτήν την έκθεση από γραφείο σε γραφείο ; -Μα είναι προφανές. Κάνουν ένα άτυπο γκάλοπ : -Μετά τη διανομή της έκθεσης-φωτιά, θα φωνάξουν όλους τους αποδέκτες και θα τους ρωτήσουν : «-Πώς την είδατε την έκθεση ;» «-Πολύ δυνατή η έκθεση, μονορούφι τη διαβάσαμε», θ’ απαντήσουν αυτοί. «-Τι λέτε λοιπόν, τους πετάμε όξω τους Ελληναράδες ή δεν τους πετάμε ;». «Μωρέ τους πετάμε και τους παραπετάμε και πολύ τους ανεχτήκαμε», θα ψηφίσουν αυτοί διά βοής. Και τότε θα μας πετάξουν. Έτσι θα γίνει το πράγμα. Ο δε Αθανασίου, αυτή η σιγανοπαπαδιά που μας έδωσε στην ψύχρα, γνωστός πιά και σαν Αρτέμης Μάτσας της ΕΚΤ, θα κερδίσει το Όσκαρ α’ ανδρικού ρόλου, για την ερμηνεία του στην επική ταινία «Πήλιος Γούσης».

Διότι είναι φως φανάρι, όπως υπονοεί το έγκυρο δημοσίευμα, ότι μας έχουνε πλέον για λεπίδι. Εμάς δηλαδή, τους Έλληνες. «Εμείς οι Έλληνες», που έχει φαγωθεί πιά και αυτός ο Σκάης. Τώρα, ο ίδιος ο συντάκτης της εκθέσεως, ο τριανταεξάχρονος Φοίβος Αθανασίου, χαρακτηρίζει ο άνθρωπος τη γνωμοδότησή του ως απλή «έκθεση ιδεών», προφανώς υπό την έννοια της υπόθεσης εργασίας. Εξάλλου, εάν μπει κανείς στον κόπο να διαβάσει λιγάκι την έκθεση, θα διαπιστώσει ότι, με δυο κουβέντες, η πιθανότητα έξωσης χώρας-μέλους από την Ένωση είναι ουσιαστικά θεωρητικό κατασκεύασμα, να ‘χαμε να λέγαμε.

Δεν θέλει δα κι ιδιαίτερη ευφυϊα προκειμένου ν’ αντιληφθεί κανείς ότι τέτοια θέματα δεν είναι δυνατόν να σέρνονται από γραφείο σε γραφείο υπαλλήλων, ότι τέτοια θέματα δεν λύνονται με ολιγοσέλιδες γνωμοδοτήσεις ενός χαμηλόβαθμου νομικού συμβούλου, ότι τέτοια θέματα –εφόσον ήθελε ανακύψουν- τυγχάνουν ειδικής επεξεργασίας και μελέτης από συλλογικά όργανα και πάντως σε ένα πλαίσιο διακριτικότητας, εάν όχι απόλυτης μυστικότητας.

Άσε πιά που η ίδια αυτή χαζοκουβέντα περί της ίδιας εκθέσεως (ιδεών, για να μην ξεχνιόμαστε) γίνεται σε όλα τα sites, όλων των "προβληματικών" χωρών, σαν να αφορά αυτούς τους ίδιους. Οι Ιρλανδοί υποψιάζονται ότι η έκθεση συνετάγη για πάρτη τους, οι Ισπανοί το ίδιο, οι Πορτογάλοι κι αυτοί το ίδιο και μόνο οι Ιταλοί είναι στην κοσμάρα τους, απολαμβάνοντας αμέριμνα το εσπρεσσάκι τους, σαν να μην τρέχει κάστανο και μάλλον καλά κάνουν. Διότι, ως ελέχθη, εάν κάποτε αποφασίσουν να μας δώσουν τα παπούτσια στο χέρι, τότε θα δράσουν με άλλους τρόπους, βάσει άλλων εκθέσεων και δη αποφάσεων, άλλων οργάνων, άσε που δεν είναι και τίποτα κορόϊδα για να περίμεναν τον Δεκέμβρη του 2009 ώστε να σκεφτούν για πρώτη φορά το ενδεχόμενο εξώσεως χώρας ή χωρών από την Ένωσή τους. Έχουνε γνώση οι φύλακες και γνωρίζουν ήδη την απάντηση σε τέτοιο προβληματισμό.

Και η απάντηση είναι μία : -Μακάρι να ήταν τόσο απλό να μας πετάξουν όξω, εδώ και τώρα. Δίκιο θα είχαν άλλωστε. Δεν μπορούν όμως, για τους γνωστούς λόγους, γεωπολιτικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς. Και επειδή δεν μπορούν, ασκούν εύλογα όση πίεση είναι δυνατόν ν’ ασκήσουν, ώστε να πάψουμε επιτέλους να είμαστε η μαϊμού στην πλάτη τους.

Άλλο θέμα όμως αυτό κι άλλο, εντελώς διαφορετικό η ανευθυνότητα με την οποίαν παρουσιάζονται τέτοιες «ειδήσεις», από τη μύγα ξύγκι, υπό μορφήν δήθεν αποκλειστικού-αποκαλυπτικού ρεπορτάζ, χάριν εντυπωσιασμού της μάζας. Ξεκινώντας από τον πυρήνα ενός πραγματικού γεγονότος, βαπτίζουμε την επίμαχη έκθεση ως δήθεν «εσωτερική» (ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να τη βρεί κανείς ολόκληρη δημοσιευμένη, οπουδήποτε στο διαδίκτυο), προσθέτουμε και την καλλιτεχνική πινελιά της διανομής της «σε όλα τα γραφεία της ΕΚΤ» και πάνω σ’ αυτά –και μάλιστα παρά το αντίθετο πόρισμα της ίδιας έκθεσης- πλέκουμε το ευφάνταστο σενάριο ότι τάχα οι εταίροι ψάχνονται τώρα να βρουν τρόπους να μας διώξουν από την ομήγυρη.

Αυτιάδες όλου του κόσμου, ενωθείτε.

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

Έκοψε η Μαγιονέζα

Αυτοί εκεί στην ΕΡΤ, δεν πάνε καλά τα παιδιά. Με τόσα λεφτά που βγάζουνε, τους έχει βαρέσει η πολλή κερδούρα (το αντίθετο της χασούρας) στο κεφάλι και ό,τι θυμούνται χαίρονται. Χθες βράδυ βάλανε ντοκυμαντέρ, παραγωγής μάλλον καλοκαιρινής, για τη νέα γρίππη, που από τότε που γυρίστηκε το ντοκυμαντέρ έχει γίνει πλέον παλιά γρίππη. Ντοκυμαντέρ, με δραματική μουσική υπόκρουση, που έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την (τότε) επερχόμενη γρίππη. Ναι μωρέ, αυτή που θα μας θέριζε όλους, αυτή που θα μας έστελνε στον άλλο κόσμο κατά εκατόμβες, αυτή που θα παρέλυε το σύστημα υγείας, αυτή που θα σκότωνε ειδικά τους νέους ανθρώπους, αυτή που μεταδιδόταν στον αέρα μ’ ένα απλό ρέψιμο και τα λοιπά.

Σα να μου φαίνεται τώρα εμένα ότι αβαντάρουνε τα παιδάκια του κρατικού καναλιού την κυρία Γιαμαρέ, ναι, αυτήν την κόρη του γνωστού ιατροδικαστή, εκείνου που μας έλεγε ότι ευχαρίστως θα έπινε ένα καφεδάκι με τη σωρό του γέροντα Βησσαρίωνα, τη σεβάσμια σαπωνοποιημένη σωρό που παρολίγον ν’ αγιάσει, αλλά μετά άρχισε η σήψη και το καφεδάκι αναβλήθηκε λόγω μπόχας. Η κυρία Γιαμαρέ έχει πολλά νεύρα διότι βρίσκει εξοργιστικά χαμηλό το ποσοστό εμβολιασμού στη χώρα μας (και πού να δεις τι γίνεται σε άλλες χώρες μαντάμ, εδώ κοτζάμ Γερμανία μια απ’ τα ίδια, 95% ανεμβολίαστοι, αλλαχού ακόμη χειρότερα) και μας προτρέπει έστω και τώρα, τελευταία στιγμή, να πάμε να το κάνουμε λέει το εμβολιάκι, μπας και πιάσουμε τουλάχιστον το 10% εμβολιασμένων επί του πληθυσμού. -Ειδάλλως τί, θα μας πετάξουν όξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση ; Ναι, πάω τώρα δα κυρία μου, να βάλω κι εγώ ένα χέρι, να τηνε πιάσουμε τη ρημάδα την τιμή-στόχο που είχατε βάλει, να μην μας μείνουνε και τα εμβόλια στο ράφι, αμαρτία είναι. –Δεν είναι ; -Είναι και παραείναι. Αλλά αυτό μαντάμ, να ‘χες τα μάτια σου ανοιχτά και να το σκεφτόσουνα πιο πριν, μπας και προλαβαίναμε να τ’ ακυρώναμε τα εμβόλιά σου, διότι μαντάμ η χώρα έχει βελάξει από τα χρέη (εφτά δις χρωστάνε μόνο τα νοσοκομεία μαντάμ) και δεν αντέχει τέτοιους πειραματισμούς.

Την επομένη μόλις της προβολής του εν λόγω ντοκυμαντέρ της ΕΡΤ και των απεγνωσμένων εκκλήσεων της μαντάμ Γιαμαρέ για συμμόρφωση του ανυπότακτου πληθυσμού στις οδηγίες της, δηλαδή σήμερα, να’ σου και βγαίνει το «ΒΗΜΑ» και γράφει σε άρθρο-γλέντι :

«Πανδημία-σκάνδαλο για τη νέα γρίπη καταγγέλλει το Συμβούλιο της Ευρώπης -Βουλευτές από ένδεκα χώρες-μέλη ζητούν τη σύσταση ειδικής διερευνητικής επιτροπής»

«ΓΕΝΕΥΗ Σε παγκόσμιο σκάνδαλο πρώτου μεγέθους εξελίσσεται το σίριαλ με την «πανδημία»(;) της νέας γρίπης, καθώς η μία χώρα μετά την άλλη ακυρώνουν τις υπέρμετρες παραγγελίες των πολυσυζητημένων εμβολίων για την αντιμετώπιση του ιού Η1Ν1. Βουλευτές από 11 χώρες-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης υπέγραψαν μάλιστα ένα οξύτατο κείμενο, με το οποίο ζητούν από το Συμβούλιο την άμεση σύσταση μιας διερευνητικής επιτροπής που θα εξετάσει «την απειλή για την υγεία των ψευδών πανδημιών». Επικεφαλής της ομάδας των αγανακτισμένων ευρωβουλευτών είναι ο επικεφαλής της Επιτροπής Υγείας του Συμβουλίου Βόλφγκανγκ Βόνταργκ, γερμανός επιδημιολόγος, ο οποίος πριν από λίγους μήνες δέχθηκε σφοδρές επιθέσεις επειδή επέμενε ότι η πανδημία ήταν κερδοσκοπική «φούσκα».

Ο γερμανός βουλευτής του SΡD κάνει τώρα λόγο για μια «ήπια επιδημία γρίπης» η οποία μεταμορφώθηκε σε «ψευδή πανδημία» , αποκαλεί την υπόθεση «το μεγαλύτερο ιατρικό σκάνδαλο της εκατονταετίας» και ζητεί να ερευνηθούν άμεσα «οι επιπτώσεις της πανδημίας και του κόστους της σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο». Παράλληλα οι καταγγέλλοντες βάζουν στο στόχαστρο τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) για την ευκολία με την οποία έκρινε ότι πρόκειται για πανδημία μόλις δύο μήνες μετά την εμφάνιση του ιού και χωρίς πλήρη επιστημονική τεκμηρίωση. Πράγματι, το Συμβούλιο έκανε δεκτό το αίτημα προς εξέταση και το φλέγον ζήτημα θα συζητηθεί σε έκτακτη σύνοδο του Ευρωκοινοβουλίου στο τέλος του Ιανουαρίου.

Στο κείμενο ο κ. Βόνταργκ και οι συνάδελφοί του αναφέρουν ότι οι φαρμακοβιομηχανίες «υποκίνησαν την κατασπατάληση πόρων που προορίζονταν για την υγεία προς όφελος αναποτελεσματικών στρατηγικών εμβολιασμού» , προκειμένου να αποκομίσουν «τεράστια κέρδη, χωρίς κανένα ρίσκο». «Εξέθεσαν χωρίς λόγο εκατομμύρια υγιείς ανθρώπους στους κινδύνους των άγνωστων παρενεργειών των εμβολίων που δεν ήταν επαρκώς δοκιμασμένα» προσθέτει το κείμενο.

Και συμπληρώνει ότι οι εταιρείες τοποθέτησαν «τους δικούς τους ανθρώπους» σε θέσεις-κλειδιά στον ΠΟΥ και σε άλλους διεθνείς και εθνικούς οργανισμούς και «επηρέασαν» με χρήματα και άλλα μέσα κορυφαίους επιστήμονες, ώστε να εξασφαλίσουν τη «συμμόρφωσή» τους την κατάλληλη στιγμή. Ο κ. Βόνταργκ προφανώς αναφέρεται στην αποκάλυψη της «Daily Μail» ότι ο Ρόι Αντερσον, εκ των κορυφαίων συμβούλων της βρετανικής κυβέρνησης στο ζήτημα της νέας γρίπης, είναι ταυτόχρονα έμμισθος σύμβουλος του ΔΣ της GlaxoSmithΚline (μιας από τις φαρμακοβιομηχανίες που αναμένεται να βγάλουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από την εκμετάλλευση της «πανδημίας»), με ετήσιες αποδοχές που αγγίζουν τις 150.000 ευρώ! Ωστόσο ο πραγματικός στόχος της έρευνας φαίνεται ότι θα είναι η αμφιλεγόμενη διευθύντρια του ΠΟΥ Μάργκαρετ Τσαν, η οποία, αφού πανικόβαλε τους πάντες για το επερχόμενο... τέλος του κόσμου, παραδέχθηκε πριν από λίγες ημέρες πως η ίδια δεν έχει «ακόμη» εμβολιαστεί εναντίον του Η1Ν1!

Με 12.700 θύματα παγκοσμίως, η Ευρώπη μετράει λίγο περισσότερους από 2.500 νεκρούς, τη στιγμή που η «κανονική» εποχική γρίπη σκοτώνει περίπου 500.000 ανθρώπους ετησίως σε όλον τον κόσμο. Αν και πολλές δυτικές χώρες έχουν κάνει εκστρατεία για να πείσουν τον πληθυσμό να εμβολιαστεί, ο αριθμός των εμβολιασμένων παραμένει δυσανάλογα μικρός. Ηδη στη Γερμανία, όπου το 95% του πληθυσμού απέφυγε να εμβολιαστεί, η κυβέρνηση ψάχνει απεγνωσμένα τρόπο να ακυρώσει παραγγελία 50 εκατομμυρίων δόσεων και αναζητεί αγοραστές για να μεταπωλήσει τα εκατομμύρια εμβόλια που της έχουν περισσέψει. Και η Βρετανία όμως προσπαθεί απεγνωσμένα να «ξεφορτωθεί» πλεονάζοντα εμβόλια αξίας 1 δισ. στερλινών, ενώ η Ελβετία ακύρωσε πριν από λίγες ημέρες παραγγελία άλλων 50 εκατομμυρίων εμβολίων και δήλωσε πως θα χαρίσει το μισό απόθεμά της σε αναπτυσσόμενες χώρες».

Μωρέ τι διαβάζουν τα ματάκια μου ; -Ψευδής πανδημία ; -Θνησιμότητα σαράντα φορές κάτω απ’ αυτήν οποιασδήποτε κοινής γρίππης ; -Το μεγαλύτερο σκάνδαλο του αιώνα ; - Αναποτελεσματικές στρατηγικές εμβολιασμού ; -Άνευ λόγου έκθεση εκατομμυρίων ανθρώπων στους κινδύνους άγνωστων παρενεργειών των εμβολίων, που δεν ήταν επαρκώς δοκιμασμένα ; -Οι δικοί τους άνθρωποι σε θέσεις-κλειδιά ; -Επιρροή μέσω χρηματισμού ;

Άειντε κι εσείς από κει χάμω, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σα ν’ αργήσατε κάπως να ξυπνήσετε. Ο κόσμος, η υφήλιος, το ΄χε βούκινο και σεις κρυφό καμάρι. Ναι, εσάς περιμέναμε να μας πείτε ότι η γρίππη είναι μαϊμού.

Καλά, αυτοί εκεί στην ΕΡΤ, ειδήσεις δεν διαβάζουνε ; Υποτίθεται ότι πληρώνονται για να μας ενημερώνουν κι αυτοί μας βάζουν μπαγιάτικα ντοκυμαντέρ, μπάς και τσιμπήσει κάνα κορόϊδο και πάει, έστω και τώρα να εμβολιαστεί, την ίδια στιγμή που το πρόγραμμα εμβολιασμού κατέρρευσε παγκοσμίως. Όσο για την κυρία Γιαμαρέ, μήπως να παραιτείτο ; Εγώ λέω ότι ΠΡΕΠΕΙ να παραιτηθεί η κυρία Γιαμαρέ, τουλάχιστον για έναν πολύ-πολύ απλό λόγο : Διότι τυγχάνει Πρόεδρος του «Εθνικού Συμβουλίου επιχειρησιακής και επιστημονικής αντιμετώπισης της Πανδημίας της Νέας Γρίππης», ενώ στην πραγματικότητα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΔΗΜΙΑ-ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝ "ΝΕΑ ΓΡΙΠΠΗ" ή τουλάχιστον δεν υπάρχει καμιά γρίππη που να δικαιολογεί τη σύσταση ειδικού οργάνου. Άρα το Εθνικό αυτό Συμβούλιο είναι ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΟ, ένα εντελώς άχρηστο πράγμα –εάν όχι βλαπτικό για τη δημόσια υγεία-, που θα πρέπει άμεσα να καταργηθεί και να παυθούν αυτή τη στιγμή όσοι απασχολούνται σε αυτό. Πολύ δε περισσότερο εφόσον τα όργανα αυτού του Συμβουλίου λαμβάνουν και αμοιβή, που θα λαμβάνουν, δεν μπορεί. Εάν μάλιστα δεν κάνω λάθος, είμαστε η μόνη χώρα στην οποίαν ακόμη να βρεθεί ένας υπεύθυνος φορέας, με πρώτη αυτήν εδώ την κυρία, να δηλώσει θαρραλέα ότι εδώ έγινε ένα λάθος. Άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε. Βγες και πές το. Όχι να συνεχίζεις το βιολί σου και ν’ απειλείς τον κόσμο ότι τώρα θα πεθάνει τον Φλεβάρη, αντί για τον Νοέμβρη που ισχυριζόσουν πιό πριν κι αντί για τον Σεπτέμβρη που ισχυριζόσουν ακόμη πιό πριν και πάει λέγοντας.

Για να μην αναφέρω βέβαια, ότι εάν ως πειθήνιες γίδες πηγαίναμε σύσσωμοι για εμβολιασμό, όπως υπολόγιζαν, θα έβγαινε μετά αυτό το Εθνικό Συμβούλιο να ζητάει και συχαρίκια, επειδή τάχα μας γλίτωσε από τον βέβαιο θάνατο. Διότι βεβαίως, εάν είχαμε όντως εμβολιαστεί μαζικά, δεν θα μαθαίναμε ποτέ ότι αυτή η γρίππη ήταν ΑΠΑΤΗ. Θα πιστεύαμε, οι ηλίθιοι, ότι δήθεν εξαιτίας του εμβολιασμού κρατήθηκε χαμηλά το ποσοστό θνησιμότητας. Έτσι ακριβώς θα διατείνονταν οι γκουρούδες του Εθνικού Συμβουλίου και θ' αλληλοσυγχαίρονταν μεταξύ τους. Είναι λοιπόν τυχαίο το γεγονός του ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΞΕΒΡΑΚΩΜΑΤΟΣ του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας και των κατά τόπους οργάνων του. Εντελώς τυχαίο. Οφείλεται καθαρά στην ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗ γενική δυσπιστία του πληθυσμού όλων των προηγμένων χωρών έναντι της "σοβαρότητας" της γρίππης αυτής καθαυτής, καθώς και της ανάγκης εμβολιασμού, κατά δεύτερον. Και ήταν ακριβώς αυτή η μαζική αποχή από τον εμβολιασμό, που κατέδειξε το παραμύθι και άφησε όλες τις Γιαμαρέλλες του ντουνιά ξεκρέμαστες, με τη ντουντούκα στο χέρι να γκαρίζουν πεισιθάνατα συνθήματα.

Δεν πρόκειται –θα στοιχημάτιζα γι αυτό- να παραιτηθεί κανείς απ’ αυτό το Εθνικό Συμβούλιο-Κακόγουστη Φάρσα. Δεν υπάρχει τέτοιο φιλότιμο. Κανονικά, ως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις, θα περίμενε κανείς να επέμβει η αρμόδια Υπουργός και να το διαλύσει, ξηλώνοντας από τις καρέκλες τους τα μέλη, όχι τόσο επειδή ζημίωσαν τη χώρα με ανήκουστα ποσά (αυτό πες ότι μπορεί να δικαιολογηθεί μέχρι ένα βαθμό), αλλά πρωτιστως επειδή ακόμη και σήμερα κάνουν τις πάπιες, ότι τάχα μου δεν έχει αλλάξει τίποτα και συνεχίζουν το ίδιο βιολί. Το θέμα όμως είναι ότι ΚΑΙ η Υπουργός κάνει την πάπια και δεν έχει φιλοτιμηθεί ακόμη να προβεί στην επανεκτίμηση της κατάστασης και να εκδώσει νέο σχετικό δελτίο τύπου, την ίδια στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη αναζητεί τις σοβαρές ευθύνες εκεί όπου πράγματι υπάρχουν. Να φωνάζει όμως τις κάμερες για να μας δείχνει το μπράτσο της (δίαιτα θες μαντάμ, σόρρυ δηλαδή) ότι έκανε το εμβόλιο, ήξερε. Ωραία.
-
Προλαβαίνουμε άραγε να ακυρώσουμε καμμιά παραγγελία εμβολίων ή να ξεφορτωθούμε κάμποσο από το υπάρχον τεράστιο stock ; Διότι εάν ακόμη προλαβαίνουμε και ΔΕΝ το κάνουμε, τότε κάποιοι πρέπει να πάνε πολλά χρόνια φυλακή, για απιστία σε βάρος του δημοσίου.

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

Διαμάντι μεγάλο σαν φούσκα

Είχαμε όμως αφήσει στη μέση την ιστορία με τις μετοχές της Μισισίπι Κόμπανυ, που είναι κάπως ντεμοντέ και μάλλον βαρετή, αφού το ρημέηκ της το ξαναβλέπουμε παγκοσμίως και μάλιστα σε ζωντανή βερσιόν. Με το δημόσιο χρέος να έχει ξεπεράσει το 100% του ΑΕΠ, την οικονομία σε ύφεση με «Υ» κεφαλαίο και τα κρατικά χαρτιά να πωλούνται με discount 75%, αναρωτιέμαι γιατί αποκαλούσαν «Ήλιο» τον βασιλιά Λουή υπ’ αριθμόν δεκατέσσερα. –Ποιός "Ήλιος" τώρα, αστεία λέμε ? Βασιλιά Νύχτα έπρεπε να τον λένε αυτόν, αφού από οικονομικά ήτανε κομμάτι μυρωδιάς ο άνθρωπος. Δηλαδή, κάτι σαν τον πρώην, αλλά δίχως το play station, αφού δεν βγαίνανε τότε κονσόλες παιχνιδιών.

Ας τα πούμε στα γρήγορα, ώστε να φτάσουμε στο ζουμί : Λίγο αφού πέθανε ο Βασιλιάς Νύχτας ο 14ος, μια νύχτα εμφανίζεται στην αυλή του διαδόχου Βασιλιά-Μαύρα Μεσάνυχτα ο σκωτσέζος Τζον Λω, τζογαδόρος ολκής, που όμως –όπως όλοι οι σωστοί αεριτζήδες- δήλωνε κι αυτός οικονομολόγος, με την πράγματι τρομερή ιδέα να γίνει ανταλλαγή των κρατικών ομολόγων με χαρτιά της Mississippi Company, που είχε το μονοπώλιο των εμπορικών δικαιωμάτων στις γαλλικές αποικίες. Με το κολπάκι αυτό, το κόστος εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους θα μειωνόταν με τη μία και ο προϋπολογισμός θα σουλουπωνόταν αμέσως και δεν μπορώ τώρα να προσδιορίσω τι διάβολο μου θυμίζει αυτό. Το θέμα όμως ήταν ότι εκείνη την περίοδο τα εμπορικά δικαιώματα των αποικιών δεν άφηναν κέρδος και ουδείς βέβαια ενδιαφερόταν για τα κωλόχαρτα της Mississippi, άρα δεν υπήρχε κίνητρο για να δεχτούν την ανταλλαγή οι κάτοχοι των χρεογράφων.

Έτσι, ο σατανάς ο Λω ανέλαβε μάρκετ-μέηκερ, να δώσει δύναμη στα πατσαβούρια της Mississippi, ν’ αποκτήσουν τέτοια εμπορευσιμότητα ώστε να γίνει ελκυστική η ιδέα της ανταλλαγής τους με κρατικά ομόλογα. Ξεκινάει λοιπόν το έργο, με ισχυρή νομισματική υποστήριξη από πίσω και η Mississippi γίνεται πύραυλος, λες και είχε μπει μέσα ο Λαυρεντιάδης αυτοπροσώπως. Χίλια τα εκατό πάνω φύγανε τα σαπακόχαρτα, αλήθεια λέω, και για πότε εξαφανίστηκε το δημόσιο χρέος, κανείς δεν κατάλαβε, μαγική εικόνα. Αφού η Ιερά Εξέταση γύρευε και με το δίκιο της να τον γραπώσει τον μάρκετ-μέηκερ, να τον κάνει σουβλάκι, αφού σου λέει, μάγος είναι ο άνθρωπος, Κόππερφλιντ σκέτος, δεν εξηγείται αλλιώς να εξαφανίσει μονομιάς τέτοιο χρέος-, αλλά που ν’ αφήσει τότε η αυλή να τον ακουμπήσουν τον σωτήρα. Αυτός πάλι είχε πιάσει μιάν έπαυλη, τρωγόπινε στο τζάμπα κι από κει έστηνε παράλληλα κι άλλα έργα, σωστές δουλειές, εξωχρηματιστηριακές, όπως ας πούμε να κάνει τον ατζέντη σε πωλήσεις πολύτιμων λίθων.

Ας το πούμε κι αυτό, με το διαμάντι: Ήταν λέει ένας έμπορος, ονόματι Τόμας Πίτ, πρόγονος του Μπράντ Πίτ, που είχε στην κατοχή του ένα διαμάντι μεγάλο σαν καρύδι, τετρακόσα τόσα καράτια, ογδόντα τόσα γραμμάρια βάρος. Αφού το αμόλαγες κι άνοιγε κεφάλι στα δύο, για τέτοιο θηρίο μιλάμε τώρα. Αυτήν την κοτρώνα την είχε αγοράσει ο Πιτ για είκοσι χιλιάδες λίρες από έναν Ινδό έμπορο, που αυτός την είχε αγοράσει προηγουμένως από έναν Εγγλέζο καπετάνιο, που αυτός πριν την είχε κλέψει (-εμ, εγγλέζος ήταν, τί άλλο δηλαδή θα είχε κάνει ;) από έναν καψερό σκλάβο Ινδό, δηλαδή αυτόν που αρχικά ανακάλυψε το διαμάντι. Όπου φτωχός κι η μοίρα του. Λέγαμε λοιπόν ότι το διαμάντι χέρι με χέρι ξέπεσε και στου Μπραντ Πιτ τα χέρια. Πολλά είχαν δει τα μάτια του, μα αυτό του ‘φερνε τρόμο και γι αυτό αποφάσισε να το πουλήσει. Μέχρι και ο Βασιλιάς Νύχτας είχε ενδιαφερθεί, θεωρητικά όμως, διότι όταν άκουσε την τιμή λάκισε. Τελικά, την πώληση την ανέλαβε αυτή η διαόλου κάλτσα, ο Λω, σαν ατζέντης, ο οποίος Λω πέτυχε να ψήσει τον Δούκα της Ορλεάνης να τ’ αγοράσει για 135.000 πάουντς, κάπου εφτά φορές πάνω τα λεφτά που είχε δώσει ο Πιτ για να τ’ αποκτήσει. Τώρα οι Γάλλοι το ‘χουνε το διαμάντι-αγκωνάρι στο Λούβρο και το δείχνουνε μαζί με κάτι αρχαία που τσουρνέψανε παλιά από μας, όχι τίποτα σπουδαίο δηλαδή, μια Αφροδίτη δίχως χέρια και κάποια Νίκη, από τη Σαμοθράκη, δίχως κεφάλι αυτή. -Κλέβανε που κλέβανε οι κερατάδες, δεν ξέρανε τουλάχιστο να πάρουν τίποτα ολόκληρα γλυπτά, της προκοπής, με χέρια και με πόδια ; -Τα κουτσουρεμένα τους γυάλισαν, τα κουλά και τα ακέφαλα ; -Βρε, μυστήρια πράγματα.

Συνεχίζουμε, από κει που είχαμε μείνει. Με το σούπερ σαμπ-πράϊμ κόλπο του, ο Λω είχε μέσα σε χρόνο ρεκόρ καταφέρει να μπάσει όλους τους βατραχοφάγους στο σαπάκι, δηλαδή όλην την καλή κοινωνία της εποχής, δούκες, δούκισσες, μαρκησίους, κόμηδες, υποκόμηδες, κόντηδες, κοντεσίνες, τους πάντες. Κάθε φαντασμένος άπλυτος με περούκα και άμαξα φορτωνότανε χαρτί σαν το γαϊδούρι και μετά το ‘παιζε γκουρού στις Βερσαλλίες. Τέτοια έβλεπε η φτωχολογιά και έβραζε από μέσα της, ώσπου κάποτε, κάμποσα χρόνια μετά, απηύδησε πιά από το πολύ το παντεσπάνι και ξέσπασε, θερίζοντας περουκωτά κεφάλια στην καρμανιόλα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, για άλλο επεισόδιο.

Διότι το κεντρικό θέμα μας εδώ χάμω είναι ότι εκείνη την εποχή δεν είχανε, όπως εμείς τώρα, κτίριο της ΕΧΑΕ ούτε και πι-σί, να κάνουνε ονλάϊν τις συναλλαγές τους και η δουλειά γινότανε καταμεσίς του δρόμου, στο κέντρο των Παρισίων. Ήτανε λοιπόν εκεί ένας καμπούρης, μπορεί κι ο Κουασιμόδος αυτοπροσώπως, με μια καμπούρα στη ράχη, σαν καμήλας δρομάδας. Αυτός, γάτος καθώς ήτανε, πρόσεξε ότι οι περουκάτοι δεν είχανε μέρος να υπογράφουνε τα χαρτιά που ολημερίς φορτώνανε ο ένας στον άλλον και τα γράφανε στο γόνατο, άβολα, όπως και να το κάνεις. Σκύβανε, λερώνονταν με τα μελάνια, τους πέφτανε τα χαρτιά μες στις λάσπες, αηδία σκέτη. Πάει λοιπόν σε μια ομήγυρη από μαρκήσιους Ντε Σαντ και λοιπούς κορδωμένους και τους λέει ταπεινά : «-Καλέ αρχόντοι, αμαρτία είναι, πρίγκηπες πράμα, να κοψομεσιάζεστε για να γράφετε, ελάτε γράφτε εδώ πάνω» και τους δείχνει από πίσω την καμπούρα του. Τρομερή καμπούρα, τρομερή ιδέα. Από κείνη την ημέρα, η καμπούρα του Κουασιμόδου έγινε το επίσημο γραφείο, πάνω στο οποίο διεκπεραιώνονταν οι περισσότερες πράξεις.

Εννοείται ότι ο Κουασιμόδος κονομούσε απ’ αυτήν την εξυπηρέτηση, καθώς τα ταυρόνια οι ευγενείς του άφηναν γερό πουρμπουάρ, μες την άπλετη αισιοδοξία τους για την πορεία της μετοχής τους. Ναι, αμέ. Και δώστου και τον χαρτζιλίκωναν οι παμπλούσιοι τον άνθρωπο-σεκρετέρ, ώσπου κάποτε ο δόλιος ο Κουασιμόδος έφτιαξε γερό κομπόδεμα και μια ωραία ημέρα, μόλις δηλαδή έσκασε η φουσκάρα της χιλιετίας, με πολλά φράγκα πια στην τσέπη -αφού δεν ήτανε αφελής τα έχει χώσει σε πατσαβούρια-, πήγε και βρήκε τη γυφτοπούλα την Εσμεράλδα, τη μορφονιά και της έκανε πρόταση γάμου. Κανονικά η Σμαράγδα μήτε να τον έφτυνε τον σκεβρωμένο, αλλά η ανάγκη βλέπεις. Κι έτσι, θέλοντας και μη, έπεσε κι αυτή στον έρωτά του και φύγανε παρέα για την Προβηγκία, όπου πήραν αγροτόσπιτο κι αρμέγαν γίδια, στην υγειά των κορόϊδων που τους άρμεξε προηγουμένως το τζιμάνι ο Τζον Λω. Κι αυτά που λέει ο Βίκτωρ Μουγκώ, για καμπαναριά της Νοτρ Νταμ κι εκτελέσεις κι αυτοκτονίες, είναι νοσηρές ιστορίες γι’ αγρίους και να πάει αλλού να τα πουλήσει τα φούμαρα, διότι εμείς δεν αγοράζουμε. Οι ιστορίες που αναφέρονται εδώ είναι οι αληθινές, όχι άειντε είδαμε καμπούρη, να του φορτώσουμε τα πάντα, του συνήθους υπόπτου και να λέμε μετά από πάνω ότι κάνουμε και λογοτεχνία.

Ανωτέρω διακρίνεται η Εσμεράλδα στο αμαρτωλό αγρόκτημα της οδού Αγράμπελης, στην Προβηγκία, αλλά επειδή πρέπει κάθε φορά να εξηγώ ποιό είναι το ηθικό δίδαγμα της εκάστοτε ιστορίας -παρότι πασιφανές- εξηγώ λοιπόν και σήμερα ότι εδώ το ηθικό δίδαγμα είναι πως δίπλα σε κάθε χρηματιστηριακή αγορά ανθίζουν άλλες, παράπλευρες αγορές, συνήθως πιο κερδοφόρες από αυτή καθαυτή την ενασχόληση με τις μετοχές. Καφενείο έναντι Σοφοκλέους, κάποτε αυτή ήταν δουλειά. Ή καμπούρα-γραφείο, ακόμη καλύτερη δουλειά, αφού δεν είχε και καθόλου λειτουργικά έξοδα. Ή –το καλύτερο απ’ όλα- οικονομικός ρεπόρτερ. Ναι, αυτό είναι η κορυφαία δουλειά, καλύτερη κι απ’ του καμπούρη ακόμη, δεδομένου ότι ο τελευταίος αντελήφθη τί πάει να πει αναδουλειά μόλις έσκασε η φούσκα, ενώ ο ρεπόρτερ δεν μένει ποτέ δίχως ύλη, άρα ποτέ δίχως δουλειά. Πάντα έχει κάτι να γράφει, αλλά κι όταν δεν έχει, δε βαριέσαι, ξαναγράφει τα ίδια απ’ την αρχή, ώστε να τα εμπεδώσουν οι αναγνώστες. Ή μπορεί να γράφει και παραλλαγές του ιδίου θέματος, τόσες παραλλαγές που στο τέλος να μη θυμάσαι πλέον ποιά ήταν η βασική, η αρχική θέση. Διότι υποτίθεται ότι πρέπει να έχεις και να διατηρείς μια βασική θέση, σωστά ; Μπορεί ακόμη να γράφει και με την μορφή ερωτημάτων προς τον αναγνώστη, τάχα μου για να τους προβληματίσει, ενώ ούτε ο ίδιος ξέρει τις απαντήσεις, δηλαδή αυτός είναι πιο προβληματισμένος από τον αναγνώστη. -Άμα δεν ξέρεις τις απαντήσεις, τότε τί ρωτάς βρε άνθρωπε του Θεού ; -Για να τις μάθεις από τους αναγνώστες ή για να μοιραστείς μαζί τους την αμηχανία σου ; Μέγας είσαι Κύριε.

Κατά τα λοιπά, και ενώ ο Χάρος έγινε λέει επικεφαλής των συμβουλευτικών υπηρεσιών ανθρωπίνου δυναμικού της ICAP (εύγε Χάρε), το κινέζικο έργο εξελίσσεται κανονικά, με τους κιτρινιάρηδες να έχουν περάσει πρώτοι πλέον στις εξαγωγές (πού ‘σαι Σπάρτακα να δεις, ποιοί είν’ οι πρώτοι εξαγωγείς), ενώ δένουν σαν σαλάμι όλον τον πλανήτη και σφίγγουν τον κλοιό τους γύρω από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές (ήτανε που ήτανε σπάνιες οι γαίες, τώρα γινήκαν σπανιότερες), ανοίγουν τη βεντάλια των προμηθευτών τους για να μη μείνουνε ρέστοι έτσι κι αγριέψουν τα πράγματα (Αγκόλα, Σ. Αραβία και Ιράν οι τρείς πρώτοι προμηθευτές τους σε πετρέλαιο), μεγαλώνουν τις μπίζνες τους με τα «κακά παιδιά», αυτά που δεν έχουν δεθεί στο γνωστό άρμα κι αναζητούν νέους θαλάσσιους δρόμους, παίζοντας το παλιό παιχνίδι του Μάρκο Πόλο, αλλ’ απ’ την ανάποδη.



Όταν έσκασε η φουσκάρα : Αγανακτισμένοι πολίτες-επενδυτές, όξω απ' τα γραφεία της Μισισίπι, γυρεύουν τα ρέστα από τον Λω. Και σιγά να μην τα πήρανε