Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

Τέσσερα Διπλά Καρμπυρατέρ

«Αμάξι μου, δεν σ’ αγαπώ άλλο πιά»
Π
αλιότερα, ο Έλληνας άλλαζε αμάξι κάθε είκοσι χρόνια. Συμπλήρωνε το οδόμετρο εκατό χιλιάδες χιλιόμετρα και σου έλεγε «καινούργιο μοτέρ, ακόμη στρώνει». Ναι, πρόσεχε μην ανεβάσεις στροφές και κάψεις καμμιά φλάντζα. Τις Κυριακές έβγαινε με τη σαγιονάρα στο πεζοδρόμιο και πλάκωνε το Φιατάκι, το Λάντα, το Πεζώ με τη μάνικα, μέχρι να λάμψει. Επειδή ήταν μακροπρόθεσμος, τηρούσε ευλαβικά το πρόγραμμα συντήρησης, ενώ ήξερε να εκτελέσει τουλάχιστον τις στοιχειώδεις εργασίες από μόνος του. Αυτά συνέβαιναν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ενενήντα. Από κει και μετά τα πράγματα άλλαξαν. Βγήκαν τα δάνεια, οι δόσεις, πιο μετά ήρθαν και τα λήζιν, ήταν πιο εύκολο πλέον ν’ αποκτήσεις ρόδα.

Σταδιακά, ο Έλληνας απέκτησε ευρωπαϊκή συνείδηση και άρχισε να βλέπει το αμάξι ως αναλώσιμο, να το αντιμετωπίζει με τη λογική ότι σε λίγα χρόνια θα το δώσει, να πάρει κανούργιο. Στο τέλος έφτασε στο σημείο ν’ αλλάζει αυτοκίνητο τόσο συχνά, που αδιαφορούσε ακόμη και για τα σέρβις, αφού σου λέει «σιγά να μην πληρώνω για συντήρηση, σε λίγους μήνες θα το δώσω, να πάρω άλλο». Κατήντησαν τα σαράντα χιλιάδες χιλιόμετρα ορόσημο αλλαγής του αυτοκινήτου. Πολλοί δεν προλάβαιναν καν να μάθουν από πού ανοίγει το καπώ, κάποια άλλα γαϊδούρια δεν είχαν τσεκάρει ποτέ ούτε την πίεση των ελαστικών από την ημέρα που πήραν τ΄αυτοκίνητο μέχρι να το πουλήσουν, ενώ παράλληλα ο μέσος κυβισμός δώστου και σκαρφάλωνε την ανηφόρα.


Μια γενιά άσχετων οδηγών, με ολοένα και μεγαλύτερα αυτοκίνητα ξεχύθηκε στους δρόμους. Ο άλλος έπαιρνε Tuareg να κορδώνεται στη γειτονιά και δεν είχε ο γύφτος να βάλει πάνω από είκοσι ευρώ στο ρεζερβουάρ, ξεφτίλα δηλαδή. Το κρατούσε έξι μήνες και μετά το σούταρε, συνήθως πήγαινε για καμμιά κακόγουστη Χ5 από Γερμανία ή το άλλο το έκτρωμα, το Καγιέν. Στο φανάρι έβλεπες μέχρι και τρείς στην σειρά, ούτε συμμορία να ήτανε. Ανάβανε λαμπιόνια στο ταμπλώ, μήτε ήξερε ο άλλος, ο καραγκιόζης τί σήμαινε η ένδειξη, μήτε και τον έκοφτε κιόλας. Υπερπροσφορά. Αφθονία, ευκολία κτήσης. Ο αρχέγονος ψυχικός σύνδεσμος του Έλληνα με τ’ αμάξι του, είχε πια πάει περίπατο. Καταραμένο λήζιν, τονε σκότωσες κι αυτόν τον έρωτα.


«Νικήτα, φλώρε»
Σ
τους δρόμους της Αβάνας κυκλοφορούν ως και σήμερα ένα σωρό λιμουζίνες αμερικάνικες, αρχαίες, σωσμένες από την δεκαετία του ’50, γνήσια έργα τέχνης, πραγματικά αυτοκίνητα, κοντά δυό τόνους βάρος το καθένα, οκτώ πιστόνια, δεκάξι βαλβίδες τέσσερα διπλά καρμπυρατέρ και άλογα μη μετρήσιμα, καθώς έχουν πέσει πιά οι κινητήρες, με τα χρόνια. Αμάξια σιδερένια, Κάντιλακς, Σέβυς, Κράϊσλερς, Μπιούικς, σοβαρές καταστάσεις, όχι τίποτα πλαστικά κουβαδάκια με ρόδες και κινέζικα ηλεκτρονικά. Δεν ξέρω πού στο δαίμονα βρίσκουν ακόμη ανταλλακτικά, αλλά με κάποιο τρόπο -κι εδώ η δουλειά μυρίζει άπειρες πατέντες- ο στόλος παραμένει αμείωτος.

Αυτά τα έργα τέχνης, ούτε που διανοήθηκε ποτέ να τα πειράξει ο Κάστρο κι ας ήταν τα απόλυτα σύμβολα του μισητού ιμπεριαλισμού-καπιταλισμού. Τ’ άφησε να υπάρχουν, να έρπουν μεσ’ στην πόλη, όπως εξάλλου άφησε στη θέση τους και τα ξεθωριασμένα φραντσέζικα κτίρια με τις περίτεχνες κολώνες, από την Πλάσα ντε Άρμας μέχρι το Σιενφουέγος και το Τρινιδάδ. Διότι ο Φιδέλ πάντοτε υπήρξε άνθρωπος με γούστο, αισθητικό και γαστριμαργικό. Ας πούμε, επειδή είχε αδυναμία στο φουαγκρά, έδωσε την εντολή να εκτρέφουν πάπιες και μετά δοκίμαζε το προϊόν με ομοτράπεζους τους πίντσος, τη στρατιωτική ελίτ και τους μαγίμπες, την πολιτική ιντελιγκέντσια. Για τέτοιον καλοπερασάκια μιλάμε τώρα.

Κι ήταν τότε που, αντάρτης ακόμα, δοκίμασε για πρώτη φορά βότκα και μπελούγκα -ένας πράκτορας της Καγκεμπέ του πρόσφερε-, όταν του μπήκε η ιδέα ν΄ανοίξει κολλεγιές με τα Σοβιέτ. Έπειτα από χρόνια, κατάλαβε ότι και οι Ρώσσοι αποικιοκράτες ήταν και του λόγου τους. Ο Χρουστσώφ τα βρήκε με τον Κέννεντυ ν’ αποσύρει τους πυραύλους του από την Κούβα, δίχως να συνεννοηθεί με την Αβάνα κι οι Κουβανοί βγήκαν στους δρόμους να τραγουδάνε :


«Νικήτα, φλώρε
ό,τι δίνεται, δεν επιστρέφεται»

Καλά σου λέγανε, φλώρε. Το τελευταίο άδειασμα ήρθε επί του πιτσαδόρου του Γκορμπατσώφ, που τράβηξε τη σκάλα κάτω από τα πόδια του Φιδέλ, αφήνοντάς τον μόνο του πιά σ’ όλη την υφήλιο, με το πινέλο στο ένα χέρι, να κρέμεται με το άλλο από τη μάντρα, γράφοντας στον τοίχο «ζήτω ο σοσιαλιασμός». Από την άλλη μέρα, κόπηκαν μαχαίρι τα ρώσσικα σαν δεύτερη γλώσσα στα κουβανέζικα σχολεία, εκατοντάδες δάσκαλοι ρούσκι μείνανε χωρίς δουλειά και στη θέση τους προσλήφθηκαν άλλοι, να διδάσκουν πια στα μαυράκια τ’ αγγλικά.

Στα θέματα παιδείας ειδικά, ο Φιδέλ ήταν εξαρχής άτεγκτος. Έλεγε, για να δείξει τη σημασία της εκπαίδευσης, πως όταν οι φασίστες του Φράνκο μπούκαραν σε δημοκρατικό χωριό, ο πρώτος που εκτελούσαν ήταν ο δάσκαλος. Η Κούβα σήμερα, είναι μια χώρα πάμφτωχων αλλά μορφωμένων ανθρώπων. -Και ποιος δεν πέρασε από την Αβάνα; Χέμινγουέϊ, Ντιράς, Μάρκες, ντε Μποβουάρ, Γκοντάρ, Μπεζάρ, Γκρίν, Σάρτρ, Ρίτσαρντσον, όλη η αφρόκρεμα της προοδευτικής διανόησης. Νομίζω ότι η Κούβα διαθέτει το υψηλότερο κατά κεφαλήν μορφωτικό επίπεδο, παγκοσμίως. Δηλαδή, το ακριβώς αντίθετο από εμάς, που είμαστε παμπλούσιοι (sic), αλλά κάπως σαν αμόρφωτοι.

«Ξέρουμε πως έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε έναν ολόκληρο λαό δημιουργό, διανοούμενο και καλλιτέχνη» (Φ. Κάστρο «Ομιλία στο Συνέδριο για την Παιδεία και τον Πολιτισμό», 1971)

Ομοιότητες
Κ
ατά τα λοιπά, μοιάζουμε σε πολλά με τους Κουβανούς. Ειδικά το καλοκαίρι, μοιάζουμε μέχρι και στο χρώμα. Επίσης, μας αρέσει -και στους δυό λαούς- να σείουμε χορευτικά τους κώλους μας, οι Κουβανέζες στο πεζοδρόμιο και στο ρυθμό της ρούμπα, οι Ελληνέζες στο πιο τσιφτετελέ και πάνω στο τραπέζι, που δεν έχει και μεγάλη διαφορά. Διακρινόμαστε ομοίως και στον αθλητισμό. Απλώς εμείς τους εισάγουμε τους αθληταράδες μας, ενώ αυτοί είχαν φτιάξει οι κερατάδες φυτώρια και τους παρήγαγαν από μόνοι τους. Μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για τα πούρα. Αυτοί τα στρίβουν, εμείς τα φουμάρουμε κι περνιόμαστε μάλιστα για πιο ειδήμονες κι από γηγενείς Χαμπανέρος.

Το κυριώτερο, έχουμε κι οι δυό λαοί σπουδαία γεωγραφική θέση και γι αυτό μας παίρνει να κάνουμε πού και πού τα τσαλιμάκια μας στους ισχυρούς της γής. Η Κούβα ήταν για χρόνια το κακό σπυρί στο υπογάστριο της Αμερικής, αλλά ας όψεται η Μόσχα, που τα θαλάσσωσε. Εμείς πάλι είμαστε το μεγαλύτερο αεροπλανοφόρο του αμερικάνικου στόλου, μεγαλύτερο ακόμη κι από το Έντερπράϊζ κι έτσι κι αλλάξουμε παντιέρα στο κατάρτι μας, θα κλάψουνε μανούλες. Για να παίξεις όμως επιτυχώς το χαρτί της γεωγραφικής θέσης, πρέπει να είσαι κάποιος, όχι ο πάσα ένας. Μπορεί να λέγεσαι Καραμανλής (ο κανονικός, όχι ο άλλος) και να βγεις το ’74 όξω από το ΝΑΤΟ –έστω και για λίγο- ή να λέγεσαι Ανδρέας και απλώς να απειλήσεις ότι θα (ξανα)βγεις όξω από το ΝΑΤΟ.

Εδώ που τα λέμε, από τότε που γκρεμίστηκε το Τείχος, δεν φαίνονται να υπάρχουν περισσότερες της μίας επιλογές. Το Παραπέτασμα κατέρρευσε, το μοντέλο απομονωτισμού τύπου Χότζα δεν λειτούργησε, ακόμη κι αυτός ο Κάστρο εν πολλοίς τα σκάτωσε και γι αυτό τώρα πιά βλέπεις καμμιά φορά στους τοίχους γραμμένο «κάτω ο Φιδέλ». Επειδή αλλάζουν οι καιροί. Και τα χρώματα ανακατεύονται μεταξύ τους και το κρασί νερώνεται. Δεν ξέρω εάν είναι το καλύτερο ή το δικαιότερο, αλλά ένα ξέρω στα σίγουρα : Ο καπιταλισμός είναι το ισχυρότερο σύστημα που συνέλαβε ποτέ ο ανθρώπινος νους, επειδή είναι το πιο προσαρμοστικό. Ο καπιταλισμός κατ’ ουσίαν δεν είναι σύστημα, είναι εργαλείο. Εργαλείο καπελώματος, όχι όμως μόνον της μάζας (όπως ας πούμε ο υπαρκτός σοσιαλισμός), αλλά καπελώματος και κάθε άλλης ιδεολογίας που υπήρξε ή θα υπάρξει ποτέ.

Κλασσικό παράδειγμα εφαρμοσμένου καπιταλισμού : Είμαι ένας καψερός, που βαράω στάμπες σε μπλουζάκια, στο Μοναστηράκι. Μια μέρα, εκεί που κάθομαι, σκέφτομαι να κοπανήσω πάνω σε μερικά μακώ τη φάτσα του Ερνέστο ντε λα Σέρνα. Δηλαδή, δεν γνωρίζω ποιός ακριβώς είναι ο ντε λα Σέρνα, εγώ ξέρω μόνο τη φάτσα, έναν αξύριστο τύπο με μπερέ, που όλοι τον φωνάζουν «Τσε». Έτσι θα τον φωνάζω κι εγώ και θα τον κάνω και στάμπα, επειδή το αστέρι στο μπερέ κάνει ωραίο κοντράστ με το μαύρο μπλουζάκι. Κρεμάω τα μπλουζάκια απόξω από το μαγαζί και σε λίγη ώρα γίνονται ανάρπαχτα, από κάτι φλώρους με κοτσίδια και στρατιωτικά αμπέχωνα, που όμως –παραδόξως- θα τσινάνε να τα φορέσουν όταν κάποτε θα τους καλέσουνε φαντάρους. Δε με νοιάζει, η πραμάτεια να φεύγει. Ξεπούλησα. Τεράστια η ιδέα μου να τυπώσω Τσε πάνω στα μπλουζάκια. Και γαμώ τα μεροκάματα ο Τσέ.

Εάν βρεις τη σωστή φόρμουλα- ο Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα μπορεί να σου αποδίδει σοβαρά φράγκα και –το καλύτερο;- δίχως να μπορεί να σου αξιώσει πνευματικά ή καλλιτεχνικά δικαιώματα από κει που βρίσκεται, λησμονημένος από τον Φιδέλ κι αφορισμένος από τους Σοβιετικούς. Το ίδιο κι ο Μόρισον ή ο Έλβις, το ίδιο η Μέριλιν ή η Νταϊάνα και γενικά ο κάθε αναγνωρίσιμος χαπάκιας μακαρίτης με ορισμένη φωτογένεια. Αυτό είναι κατ’ ουσίαν ο καπιταλισμός : Βάζεις στη μηχανή ένα «σύμβολο» ή μια «ιδέα» κι από την άλλη σου βγάζει ζωντανά λεφτά. Γι αυτό όλοι αγαπούν τον καπιταλισμό, ακόμη κι ο ίδιος ο Φιδέλ, κατά βάθος, αλλά είναι πολύ γέρος κι εγωϊστής για να το παραδεχτεί. Και γι αυτό ο καπιταλισμός παράγει διαρκώς σύμβολα, ώστε να έχει το υλικό να τροφοδοτεί τη μηχανή του χρήματος. Ενώ ο σοσιαλισμός, που για σύμβολο είχε όλο κι όλο ένα σφυροδρέπανο (άντε και τη σκυλίτσα Λάϊκα στο διάστημα), τί προκοπή περίμενε να δει ;

Το αληθινό ελληνικό ροκ


Κατακαλόκαιρο του '72, νομίζω, έμπασε ο Ξαρχάκος στο στούντιο της Κολούμπια τη σημαντικώτερη φωνή του τόπου, τον λεβέντη τον Ψαρονίκο, τον έβαλε μπροστά στο Σενχάϊζερ και του ΄πε "τραγούδα". Ξεκίνησε αυτός, με τη μπρούτζινη φωνή του και κόντεψε να σκάσει η κονσόλα, γιατί πώς να τον φυλακίσεις τόσον όγκο, τόσο μέταλλο, κοτζάμ καμπάνα της Παναγιάς της Ανωγειανής, μέσα σε δεκάξι, τριανταδυό -ξέρω γω πόσα είχανε τότε- κανάλια. Άντεξε όμως το μηχάνημα, ευτυχώς, κι έτσι μας έμεινε κι εμάς ένα ενθύμιο απ' αυτό που υπήρξε η κορυφαία στιγμή στην ιστορία της ελληνικής ροκ σκηνής.

Ναι, στ' αλήθεια ροκ, ούτε έντεχνο, ούτε "παραδοσιακοφανές" ούτε τέτοια μυστήρια, ετικετούλες που καρφιτσώνουνε ο άμουσοι μουσικολόγοι, λες και τα τραγούδια είναι τίποτα παλτά κασμίρια στο βεστιάριο της Λυρικής. Σκέτο ροκ, ελληνικό όμως, ενοργανωμένο με σαντούρι -αυτό σημαίνει ιδιοφυϊα- πάνω σ' ένα απλοϊκό κιθαριστικό ριφάκι -αυτό θα πει ροκ-, με το μπάσσο από πίσω να οργώνει τη ρυθμική γραμμή και τα τύμπανα να ρουλάρουνε και να καρφώνουνε γερά τις άρσεις. Και στο τέλος πιά, εκεί πάνω στο φέϊντάουτ, σχεδόν μοιραία ξεπηδάει κι ο πεντοζάλης, τρελλαίνεται πια ο Ξυλούρης, αρπάει τη λύρα του και το λήγει ο μαέστρος το έργο, αλλά με τρόπο τέτοιο ο σατανάς, επίτηδες, ώστε να καταριέσαι εσύ το χασάπη τον ηχολήπτη που έκοψε τις καλύτερες τις δοξαριές στο μοντάρισμα.









Όταν πιά βγήκαν οι ταινίες από το μπομπινόφωνο, κρίμα που δεν ξέρω ποιά μέρα έγινε αυτό, οι δημιουργοί είχαν μόλις δείξει στους υπόλοιπους το μονόδρομο. Καιγόταν όμως ο κώλος του ντουνιά όταν κυκλοφόρησε το "Διόνυσε καλοκαίρι μας", και έτσι λίγοι έπιασαν τί παιζόταν εκεί μέσα, στα τραγούδια που έλεγε ο Ξυλούρης, όχι μόνο στο "Ράβε-Ξήλωνε", μα και στ' άλλα, στο ομότιτλο, στο "Γυρνάν αμίλητα παιδιά", στο "Ωραίος που 'σαι Αυγερινέ", ενώ λίγο να προσέξει κανείς, θα διακρίνει την κυρίαρχη επιρροή αυτής ακριβώς της δουλειάς πάνω σ' έναν άλλον -μετέπειτα σημαντικό- συνθέτη, που θα σκάσει μύτη κάμποσα χρόνια κατόπιν. -Γιατί, τί άλλο είναι ολόκληρος ο "Σταυρός του Νότου", παρά γνήσιο παιδί της συγκλονιστικής φόρμας του "Πώς να σωπάσω" ;












Εδώ δεν κάνουμε μνημόσυνα, δεν είμαστε παπάδες. Αλλά όσο να 'ναι, τα τριάντα χρόνια είναι νούμερο στρογγυλό και σε λίγες μέρες, στις οχτώ Φλεβάρη τρέχοντος, κλείνουνε τριάντα χρόνια από τότε που τα βρόντηξε ο Ξυλούρης κι έφυγε απο δω χάμω, να μη μας βλέπει πια. Πόνεσε ο κόσμος τότε, στ' αληθεια, εγώ το θυμάμαι σαν τώρα, επειδή τον Ψαρονίκο όλοι τον αγαπούσανε, πλην ίσως από τους χουνταίους, πιό παλιά, όχι δηλαδή επειδή ο Ξυλούρης ήταν τίποτα σκληρός κομμουνιστής, όχι. Μα για τον παλμό που έδινε μόνο η φωνή κι η όψη του. Αυτό το πράγμα είναι ο πραγματικός ροκ σταρ, όχι κάνας πρεζάκιας τελειωμένος ή κάνας περίεργος αληταράς, να δείχνει κωλοδάχτυλα στον κόσμο και να μοστράρει τατουάζ και χαλκάδες στη μύτη ούτε ο σανδαλοφόρος άπλυτος, που την έχει δει διανόηση. Ροκ σταρ είναι να σ' αγαπάει ο κόσμος παντού, να τον σηκώνεις όρθιο με τα τραγούδια σου, να χαμογελάει όταν σε βλέπει και να δακρύζει όταν σ' ακούει. Ροκ σταρ δεν είναι να λικνίζεις τον κώλο σου και να κάνεις το μαλλί πιστολάκι. Ροκ σταρ είναι να σε τρέμουν τα καθεστώτα, μόλις πιάνεις το μικρόφωνο, όχι δι' εκφώνηση λόγου πολιτικού, μα για να πεις τα τραγούδια σου. Ροκ σταρ είναι να ΄τους κάνεις να ψάχνουν να βρούν ψύλλους στ' άχυρα, το υπονοούμενο μέσα στους στίχους σου, ακόμη κι όταν δε υπάρχει. Ροκ σταρ είναι να φοβούνται το βλέμμα σου, επειδή έχεις καθαρή ματιά και ξάστερη συνείδηση.









Ο Ξυλούρης έφυγε νέος, πριν γεράσει και φθαρεί, πριν προλάβει να γίνει βουλευτής, πριν καταντήσει να χαριεντίζεται με την Καλομοίρα αναδυομένη από μια τούρτα, πριν αναλάβει το προμοτάρισμα του Σάκη, πρίν χοντροκονομήσει από τις δισκογραφικές, πριν φτάσει να γίνει μαϊντανός στα κανάλια, που απ' αυτά όλα τίποτα δεν θα ΄κανε, μα φαίνεται πως δεν το ρισκάρισε κιόλας να μπάσει τον εαυτό του σε τέτοιους πειρασμούς. Έφυγε σαν είδωλο και μάλιστα δεν έγινε καν στάμπα σε μπλουζάκι.

Την πατήσαμε όλοι
Γ
ια το Φιδέλ δεν θα έλεγα σήμερα κουβέντα, εάν δεν είχαν γεμίσει οι δρόμοι της Αβάνας από πουτάνες. Αφού συνέβη αυτό, σημαίνει ότι το σύστημα απέτυχε θεμελιωδώς. Την αμορφωσιά τη νίκησε ο Κάστρο, τη φτώχεια όμως ποτέ. Διότι βέβαια δεν έχουν οι υπόλοιποι Κουβανοί την τύχη να καταβροχθίζουνε το φουαγκρά, όπως η αφεντιά του γέρο-λαίμαργου.

Εμείς πάλι, το ανάποδο, νικήσαμε τη φτώχεια μας (έχει γούστο τελικά να μην τη νικήσαμε ούτε δαύτην), αλλά μας έφαγε η αμορφωσιά. Ούτε Ξυλούρη έχουμε πιά, μόνο κάτι πουσταράδες με το μαλλί ανταύγεια πάνω στην πίστα, να τους ανάβουν οι από κάτω τους αναπτήρες, λες και ζητήσανε φωτιά.

Μας έχει μείνει σίγουρα κι η γεωγραφική μας θέση, τουλάχιστον μέχρι να συγκλίνει η αφρικάνικη πλάκα και να πηγαίνεις από τα Χανιά στο Κάϊρο οδικώς, πεντακόσα χιλιόμετρα δρόμο, δύο στάσεις για διόδια κι άλλη μια για κατούρημα ή και κάτι παραπάνω, στα Μακντόναλντς της Αλεξάνδρειας.

Και μας έχουν μείνει και πολλά Tuareg, να τα κρατήσουμε κι εμείς για καμμιά πενηνταριά και βάλε χρόνια, συντηρημένα σουβενίρ και ατραξιόν για τους τουρίστες του μέλλοντος, έτσι δηλαδή και στραβώσει άσχημα το πράγμα και φτάσουνε οι κόρες οι ελληνοπούλες, με δυό και τρία πτυχία η καθεμιά τους, να στρίβουνε στα μπούτια τους τα φύλλα του καπνού, να φτιάχνουνε πουράκλες, όταν δεν βγαίνουνε για πιάτσα στο Σύνταγμα, την ίδια ώρα που ο Κινέζος θα στήνει στο προτεκτοράτο του, την Κούβα της Ευρώπης, πυραυλικές συστοιχίες, μέχρι να γίνει το μεγάλο κόλπο, το Κόλπο των Χοίρων.

Γι αυτό θα πούμε άλλη μέρα, μπορεί και νύχτα όμως.

16 σχόλια:

  1. Α ρε swear όλα μαζί τάριξες , χύμα και από που να πιαστώ;
    Ας πώ τον πόνο μου : Νομοσχέδιο για ιθαγένεια σε ό,τι πετάει στον εναέριο χώρο, περπατάει στη στεριά και κολυμπάει ή πλέει στα χωρικά μας ύδατα.
    Δεν φτάνει που πήξαμε στις χρεωμένες κάρτες θα κάνουμε και Ελληνάδες όλη την Ασία.
    Ελληνίδα μάννα με τσαντόρ.
    Φιλόξενοι λέει οι Ελληνες και όλοι της γής οι κολασμένοι ελάτε εδώ να γεννοβολήσετε.

    Το μόνο καλό που μπορεί να βγάλει το νομοσχέδιο είναι να τρομάξουν οι Ευρωπαίοι από τους "Ελληνες μαυριδερούς μετανάστες" και νάρθουν να φυλάνε αυτοί τα σύνορά μας.
    Εκτός αν μας κλωτσήσουν και μας έξω, ή μας ζητάνε βίζα για να μπούμε στην ΣΕΝΓΚΕΝ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. οταν καποιοι ανθρωποι διακρινονται σε αυτο που κανουν,εχουν συνηθως ταλεντο συνοδευομενο απο σκληρη δουλεια.
    υπαρχουν ομως και μερικοι που εχουν"το αγγιγμα του θεου",πχ στο ποδοσφαιρο ο πελε,ο μαραντονα η στο δικο μας κλωτσοσκουφι ο βασια ο χατζηπαναγης.
    ο νικος ξυλουρης ηταν σιγουρα ενας απο αυτους στον τομεα του..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. repsect ο Ξυλούρης!!!
    κάνα δυο σχόλια θα τα κάνω όμως
    εντάξει αν γίνουμε η Κούβα της Ευρώπης και οι δικές μας κάνουν πιάτσα, οι κινέζοι όπως γνωρίζουμε μικρή την έχουν, οπότε πάλι στο χαλαρό μας βλέπω εξάλλου η Ελλάς ποτέ δε πεθαίνει μόνο για λίγο καιρό ξαποσταίνει κλπ κλπ
    και δεύτερον και κυριότερο αυτός που μου μοιάζει μέχρι και rock star τον κάνεις το κερατά
    :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. swear,το blogspot εχει καπου στις ρυθμισεις να μπορουν να κανουν σχολια χωρις να περνανε απο επιβεβαιωσεις οτι ειναι ανθρωποι γραφοντας μια σειρα γραμματαων κλπ,που ειναι πολυ σπαστικο.δες αν μπορεις να το ρυθμισεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. α ρε μεγάλε, με έσκισες.Να χέσω τα μαντριά και τα πρόβατα και τις γελάδες και γαμώ το κέρατό μου.ΕΛΑ ΑΠΟ ΔΩ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΟΘΩΜΑΝΕΣ ΑΔΕΛΦΕΣ ΤΟΥ ΟΜΠΑΜΑ!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. .....μέχρι να γίνει το μεγάλο κόλπο, (?)το Κόλπο των Χοίρων........

    ΧΩΡΙΣ ΣΙΓΜΑ(?) ..ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Shade, Ελληνίδα μάνα με τσαντόρ είναι λιγότερο κακό από ελληνίδα μάνα με ταβόρ, αχαχα, πώς τα λέω έτσι ο τσαχπίνης. Μην ανησυχείς, θα φύγουν μόνοι τους οι ξένοι, μόλις πάρουν είδηση ότι δεν έχει ψωμί η υπόθεση ή ότι αλλού έχει περισσότερο. Άσε που το περισσότερο μπορεί να είναι και στην πατρίδα τους.

    Χάρε καλησπέρα, όντως είχε το άγγιγμα ο Ξυλούρης, ενώ να προσθέσουμε ότι ο Μαραντόνα εκτός από το άγγιγμα του Θεού είχε και το χέρι του Θεού, που ήταν καλύτερο κι από το ίδιο το άγγιγμα.

    Pay, άμα είναι ρόκερ ο Λουλού, εγώ είμαι ο Έλβις που ζεί με άλλη ταυτότητα.

    Φαρμακονήσι (κατά πού πέφτει πάλι αυτό;), εδώ σου έχω τις αδελφές του Ομπάμα.
    http://patdollard.com/wp-content/uploads/2009/03/obamablackfamily.jpg
    Είναι βέβαια πολύ άσχημες οι άτιμες, αλλά γιατί να τις διώξουμε τις δόλιες ? -Σάμπως και μας παρενόχλησαν ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. χααχααχ hi elvis!!
    εγώ από τα γραφόμενα σου τον είπα rocker
    "Ροκ σταρ είναι να φοβούνται το βλέμμα σου, επειδή έχεις καθαρή ματιά και ξάστερη συνείδηση"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αμα δεν ξέρεις που είναι το φαρμακονήσι...
    ΕΞΩ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΝΤΡΙ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πολλά μαζί, swear !

    1.Λένε για τον Ξυλούρη ότι στην αρχή δεν είχε καταλάβει πόσο μεγάλα τραγούδια του εμπιστεύτηκαν … Ας είναι, μεγάλος ήταν…

    2. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο καπιταλισμός είναι κλεψιά. Απλουστευτικό … Ένας ιστορικός τρόπος παραγωγής και διανομής είναι , που βρίσκεται σε εξέλιξη και φαίνεται να έχει εφεδρείες ,όχι μόνο εκτατικές. Όποιο εγχείρημα κοινωνικού μετασχηματισμού αγνοήσει αυτή την παράμετρο, είναι καταδικασμένο σε αποτυχία . Μάλλον η κατανόηση του παραπάνω , υποχρέωσε την Κίνα σε μια ιστορικού χαρακτηρα στροφη που δεν γνωρίζουμε πού θα καταλήξει.
    Την Κίνα που ανακάλυψε 600 χρόνια πριν τον Γουτεμβέργιο την τυπογραφία , 700 χρόνια πριν από τη Δύση τη σιδερένια αλυσίδα ,100 χρόνια πριν από τους δυτικούς τη μαγνητική πυξίδα και μετά βυθίστηκε σε ένα λήθαργο επί 500 χρόνια…
    Δεν ξέρω τι θα επιχειρήσει στην Ευρώπη , αλλά κάλυψε 200 χαμένα χρόνια σε λιγότερο από 30 χρόνια, όχι χωρίς στρεβλώσεις βέβαια.

    3.«Εδώ που τα λέμε, από τότε που γκρεμίστηκε το Τείχος, δεν φαίνονται να υπάρχουν περισσότερες της μίας επιλογές»

    Νομίζω ότι δεν υπάρχει η εναλλακτική λύση με την έννοια της μηχανικής αντικατάστασης αυτού του συστήματος με κάποιο άλλο. Θα αποχωρήσει όταν παψει να αυτοαναεωνεται μέσα από κρίσεις , παψει να επεκτείνεται και να ολοκληρώνεται σε παγκόσμια κλίμακα .
    Αν είναι έτσι ,τι ειρωνεία ! όλα τα αντισυστημικα κινήματα ,γίνονται ακούσια όργανα του ιστορικού μετασχηματισμού του ........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πρωτοάκουσα τον Ξυλούρη στο "Χρονικό" του Μαρκόπουλου σε στίχους του Κ.Χ.Μύρη (Κώστα Γεωργουσόπουλου) και μέχρι σήμερα πίστευα ότι αυτός τον πρωτοανακάλυψε.Νομίζω ότι κυκλοφόρησε πριν το 1972 (διότι το 1972 βγήκε η "Ιθαγένεια" από τους ίδιους.
    Υπάρχει (στο Χρονικό) ένα κομμάτι με τίτλο "1944" και ναι είναι ροκιά με απίστευτο κλαρίνο.
    "Ήταν ο τόπος μου βράχος και χώματα ήλιος και μαύρο κρασί,
    όργωνα θέριζα και με τον Όμηρο σε τραγουδούσα λαέ μου,
    πάνω στα κύματα νύχτες ολόκληρες σε ονειρεύτηκα...
    ..............................................................................
    .............................................................................
    Ήταν ο τόπος μου σαν το χαμόγελο όνειρο καθημερνό
    κάποιος τον πούλησε,κάποιος τον ρήμαξε σαν δανεισμένη πραμάτεια
    τώρα τ΄αγόρια μου παίζουν το θάνατο στα χαρακώματα"

    Σαν να μην πέρασε μια μέρα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Swear
    Μεγαλα κεφια εχεις Φιλε.......
    Και το πιο σημαντικο ο τροπος που φωτιζεις τα θεματα που καταπιανεσαι..........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Νάντια, γι αυτό γράφω ότι «δεν ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ να υπάρχουν περισσότερες της μίας επιλογές». Δεν φαίνονται, αλλά μπορεί να υπάρχουν. Κάτσε να ‘μαστε καλά, να δούμε τι θα γίνει σε μια δεκαετία από τώρα. Όταν είσαι τρίτη δύναμη (ή μήπως δεύτερη ;) στον κόσμο, δεν είναι δα κι ακατόρθωτο να γίνεις πρώτη, ειδικά εάν η πρώτη αιμορραγεί. Πρόσεξε τις κινήσεις τους στην παγκόσμια σκακιέρα, οι άνθρωποι έχουν πλάνο και -το κυριώτερο- έχουν ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ πλάνο και ίσως περισσότερα τους ενός. Αυτά τα παιδιά θα πάνε μπροστά.


    Φίλε Χίππυ, πριν τη συνεργασία με τον Ξαρχάκο είχε προηγηθεί αυτή με τον Μαρκόπουλο (άλλο τέρας αυτό), το «Χρονικό», τα «Ριζίτικα» και η «Ιθαγένεια». Ο Ξυλούρης ήταν ήδη καταξιωμένος. Όμως, εδώ προτίμησα ως στιγμιότυπο το «Διόνυσε καλοκαίρι μας», όχι για άλλο λόγο, αλλά επειδή οι συνθέσεις του Ξαρχάκου μου «κάθονται» καλύτερα στ’ αυτί, καθαρά υποκειμενικά. Το «1944», που μας θύμισες, είναι κι αυτό καταπληκτικό.
    http://www.youtube.com/watch?v=fAeL5hewD6M

    Aρχαιότερε των Γκουρούδων, άστα αυτά και πήγαινε στο opengov.gr να δεις τί γλέντι γίνεται με τα σχόλια. Τύφλα να ΄χει το «΄Ήμουνα σήμερα…»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Εδώ χάνουμε τα νησιά μας και αυτοί ασχολούνται με μαλακίες

    ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Δύο είναι οι προτεραιότητες της ελληνικής κοινωνίας:
    Αλλαγή του εκλογικού νόμου και να ψηφίσουν οι μετανάστες.
    Κρίμα γιά τη χαρά που κάναμε που έφυγε ο χοντρός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή