Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

Αυτοκινητοπανήγυρις

Έκπληκτος έμεινε ο γνωστός χάκερ Bluesman, όταν άνοιξε τον υπολογιστή μου, αυτόν που μου δημιούργησε τα προβλήματα, προκειμένου να τον επισκευάσει. «-Αρχηγέ», μου λέει, «έχω δει πολλούς σκληρούς δίσκους να τα έχουν κλάσει, αλλά τέτοιο πράγμα σαν τον δικό σου τον σκληρό, δεν έχω ματαδεί. Από σκληρός έχει γίνει μαλακός. Έχει λειώσει, στην κυριολεξία. -Τι του έκανες βρε σατανά

Αφελής ερώτηση. Με τόση εγκεφαλική ενέργεια να διοχετεύεται σε μια μικρή συσκευή, λογικό μου φαίνεται να καταρρεύσει το μηχανάκι. Όπως ο Γκέλλερ, που δεν μπορεί λέει να φορέσει ρολόϊ, διότι άθελά του σταματάει τους δείκτες, έτσι κι εγώ, δεν μπορώ να κοντρολάρω τη θηριώδη ισχύ της σκέψης μου και κάθε τόσο ξετινάζω τους υπολογιστές. Κάθε μήνα θέμε καινούργιο υπολογιστή, -Πού θα πάει αυτή η δουλειά, επιτέλους ; Extra Terrestrial Intelligence, περί αυτού πρόκειται.

Επανήλθα λοιπόν, και μάλιστα με δύο λάπτοπς αυτή τη φορά (συνδεδεμένα μεταξύ τους εν σειρά, ώστε ν’ αντέξουν το τεράστιο διανοητικό φορτίο), για να βρεί πάλι έδαφος ο ζουμπάς o Playboy να μας τα κάνει τσουρέκια με το κωλόχαρτό του, όπως ορθά επεσήμανε και ο κολλητός μου Ζάχμουρ.

Φίλοι, θυμάστε μέχρι πρότινος που έτρεχε ο κόσμος στη Γερμανία, να πάει να πάρει πολυτελή μεταχειρισμένα σε χαμηλή τιμή ; Ωραία. Ξεχάστε το αυτό το έργο και γράφτε κάπου την κουβέντα που θα σας πω : Πολύ σύντομα, αρχής γενομένης εντός των επομένων μηνών, θα έρχονται οι Γερμανοί στην Ελλάδα, προκειμένου ν' αγοράσουν φθηνό κυριλέ γερμανικό αμάξι. Ναι, οι Γερμανοί στην Ελλάδα, για καλό γερμανικό αμάξι. Βέβαια, στην πραγματικότητα, καλό γερμανικό αμάξι δεν υπάρχει, εδώ και δεκαετίες. Θα στείλω και επιστολή τους Mythbusters, να κάνουν σχετική εκπομπή, που θα καταρρίπτει οριστικά και αυτόν το μύθο. Τα γερμανικά αμάξια είναι νούλες, πάει και τελείωσε.

Όμως αυτό δεν έχει σημασία. Αμφότερα τα κορόϊδα, Έλληνες και Γερμαναράδες, εξακολουθούν να ονειρεύονται την απόκτηση μιας Πόρσε, μιας Μερτσέντες, μια Μπεεμβέ και όσο υπάρχουν τέτοια κορόϊδα –που πάντα θα υπάρχουν- η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία θα ανθεί.

Λέμε λοιπόν ότι οι τιμές που διαμορφώνονται πλέον στην ελληνική αγορά πολυτελών οχημάτων, μας καθιστούν σταδιακά την ανταγωνιστικότερη παγκοσμίως. Παλιά υπήρχαν ελάχιστες εξειδικευμένες εκθέσεις πολυτελών μεταχειρισμένων. Τώρα, γέμισαν όλες οι συνοικιακές μάντρες από φανταχτερά αμάξια.

Μωρέ, μέχρι και στο παζάρι του Σχιστού να πας, θα δείς ίσαμε και είκοσι Range Rover, στημένα για πούλημα. Πουλάει ο ένας κοτόπουλα και κουνέλια, ο άλλος καρδερίνες, ο άλλος δίπλα κλεμμένα εργαλεία από αποθήκες του πάλαι ποτέ ένδοξου Κόκκινου Στρατού και παραδίπλα να κι ο καψερός, που δίνει την Καρρέρα του κοψοχρονιά και κανείς δεν την αγοράζει. Είναι δεκάδες χιλιάδες τα πολυτελή αμάξια και δεν υπάρχει τρόπος απορρόφησης από την αγορά, παρά μόνον εάν εκδηλωθεί ενδιαφέρον έξωθεν.

Με λίγα λόγια, τα αμάξια που έρχονταν –καραβιές ολόκληρες- από Γερμανία μεριά, ήρθε η ώρα να πάρουν το δρόμο της επιστροφής προς τα πάτρια εδάφη, ξαναγυρνώντας στον τόπο κατασκευής τους, με κάποια χιλιόμετρα παραπάνω, αλλά και σε πολύ χαμηλότερη τιμή από εκείνην της αρχικής πώλησης. Η ζωή κάνει κύκλους, το ίδιο και οι Καρρέρες.

Μαθαίνω όμως ότι και οι σκαφάτοι τα έχουν βγάλει όλα στο σφυρί. Εκεί μάλιστα το κλάμα είναι μεγαλύτερο, διότι τα σκαριά είναι σχεδόν αχρησιμοποίητα από τους άσχετους ιδιοκτήτες, που την είχαν δει ξαφνικά όλοι Θαλασσόλυκοι του Τζάκ Λόντον και αγόραζαν τα εικοσάμετρα για πλάκα, λες κι έπαιρναν κανόε καγιάκ ή κάνα στρώμα θαλάσσης.

Τ’ ακίνητα βαστάνε ακόμη. Κάτσε να φύγουν πρώτα λιμουζίνες, κότερα, έργα τέχνης, ρολεξάκια, χρυσαφικά της γκόμενας και το παλιό σκρίνιο της θειάς της Αμερσούδας και μετά βάζουμε χέρι και στη μεζονέτα. Τις μετοχές τις είχε πάρει ο διάολος πρώτες-πρώτες.


Το τελευταίο καλό αμάξι που παρήχθη επί γερμανικού εδάφους, πριν καμιά σαρανταριά χρόνια. Εάν δείτε κάνα τέτοιο στο Σχιστό, μέχρι πέντε χήνες, ρίξτε σήμα. Ψήνομαι λέμε.


Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Mπροστά στο Mεγαλύτερο Xάλι όλων των Eποχών


Διπλό το πλήγμα, γκουρούδες μου. Δεν φτάνει που με χτύπησε συνάχι βαρύ (φανταστείτε μία σκάλα βαρύτερο από τον ιό Η1Ν1, γνωστό πιά σε όλους και ως «γρίππη αψού-γείτσες»), έρχεται στο καπάκι ο ίδιος ιός και χτυπάει αλύπητα και το laptop μου, αυτό που χρησιμοποιώ από την έπαυλή μου, γνωστή πιά σε όλους ως «Βίλλα-Γκουρού».

Που σημαίνει ότι ξώμεινα από υπολογιστή στο σπίτι, άρα η βραδινή μας επικοινωνία κόβεται μαχαίρι μέχρι νεωτέρας και καλύτερα δηλαδή, διότι αρχίζω να πλήττω, ειδικά μ’ αυτόν τον νάνο, τον Μορφονιό. Ούτως ή άλλως, δεν έχω και έξτρα χέρια για να γράφω. Στο ‘να χέρι το τσιγάρο, στ’ άλλο χέρι το μπεγλέρι, συν ένα μυξομάντηλο, ε, δεν είμαι δα κι ο Βούδας με τα έξι χέρια.

Εν τω μεταξύ, ο Μυαλός κάνει φοβερό αρμπιτράζ με τα τραπεζικά επιτόκια, ενώ παράλληλα ο γκουρού Κώστας Α. παραδίδει ιδιαίτερα φροντιστηριακά μαθήματα χρηματιστηρίου, στα οποία έχω ήδη εγγραφεί. Όλο και κάτι θα ωφεληθώ, όλο και κάτι θ’ αποκομίσω. Στο άλλο γκρουπ τώρα, αυτό των ηλεκτρολόγων, οι μαθητές έχουν κάθε μεσημέρι εύστοχες απορίες περί της συνιστώμενης συνδεσμολογίας, οι οποίες λύνονται επί τόπου, με αλλεπάλληλα updates της μικρής εξερευνήτριας Ντόρας, τα οποία όμως αδυνατώ πλέον να διαβάσω, διότι η σελίδα θέλει περισσότερη ώρα να φορτώσει, απ’ όσο χρειάζεται ένα cargo-ship να καργάρει με κοντέηνερς, εν καιρώ απεργίας Μανιατών λιμενεργατών στον ΟΛΠ-μεγάλη η χάρη του. Παραιτούμαι (από τη Ντόρα, όχι από τον ΟΛΠ).

Διάβασα και τους διαλόγους του (εδώ εικονιζομένου, σε σπάνια φωτογραφία, δημοσιευόμενη για πρώτη φορά στο διαδίκτυο) Μιχάλη Χριστοφοράκου με τους δικηγόρους του και έμεινα κατάπληκτος από την προσπάθεια εμπλοκής του ονόματος Μαυρίδη στην όλη υπόθεση. Έλεος δηλαδή, επειδή ο Θανάσης είναι λίγο ψιλοαρκουδιάρης, να τον σταυρώσουμε τώρα ?

Επίσης, αλγεινή εντύπωση μου προκάλεσε η φρασεολογία του Δικηγόρου Δύο, που ακούγεται να λέει κάποια στιγμή : «Πρέπει να κατονομάσουμε τον Κούτσενρόιτερ και να πούμε ότι όλα αυτά τα βρωμοαρχίδια της διοίκησης γνωρίζανε και τώρα λέω το εξής, αγαπημένε μου κ. Χριστοφοράκο, εσείς μπορεί να πληρώσετε γι’ αυτήν την υπόθεση, μπορεί να μπείτε μόνος σας στη φυλακή, γιατί από τους πολιτικούς σας φίλους δεν βοήθησε κανένας και όλοι απλά λένε λόγια».

Αγαπημένε μου» ; -Μωρέ, είδες άμα είναι καλοπληρωτής ο πελάτης ; Αισθήματα αγάπης σου γεννά. Έτσι είναι. Ο δικηγόρος κι ο γαμπρός πληρώνονται ομπρός. Μόνο που δεν κατάλαβα ποιάς εταιρείας η διοίκηση αποτελείται από βρωμοαρχίδια. Το «αρχίδια» δηλαδή το αντιλαμβάνομαι, το «βρωμο-» όμως το θεωρώ κάπως άδικο ως μομφή σε βάρος αυτών των αρχιδιώνε. Να μην υπερβάλλουμε κιόλας.

Στην επκεφαλής φωτογραφία-ντοκουμέντο, διακρίνεται εξ αριστερών ο Χριστοφοράκος να απολαμβάνει την ελευθερία του, χορεύοντας ανέμελα στις όχθες του Ρήνου, ενώ το εκ δεξιών πρόσωπο εικάζεται ότι είναι ο Δικηγόρος-Δύο, αυτός που βλαστημάει άσχημα και πληρώνεται ομπρός.

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010

Ιουλία ντορόγκαγια, γιατί τα έβαψες, παιδί μου ;

Η φίλη μου η Ιουλία Τιμοσένκο έχασε τις εκλογές, που είναι κρίμα κι άδικο, ειδικά εάν αναλογιστεί κανείς τον κόπο που έκανε καθημερινά για να φτιάξει τον παραδοσιακό της κότσο, πρίν από κάθε δημόσια εμφάνισή της. Βεβαίως, παραδοσιακός κότσος και βαφή μαλλιών είναι πράγματα ασύμβατα, που τελικά τα πληρώνεις στην πορεία. Μια χαρά κορίτσι ήτανε, μου ‘γινε κι αυτή ξανθιά. Διότι η Ιουλία, η Ιουλία που εγώ θυμάμαι όταν ήμασταν παιδάκια στο σχολειό, εκτός από πρόεδρος της δεκαπενταμελούς Κομσομόλ, ήτανε και καστανή σαν κάστανο.

Ξεκινώ από σήμερα τον ΟΤΕ, με ρέγουλα όμως, διότι δεν είναι και για χόρταση, προς το παρόν. Αναρωτιέμαι βέβαια ποιά ταμεία πουλάνε σ’ αυτές τις τιμές. Σίγουρα δεν είναι το ταμείο ανεργίας. Καλά, εδώ που έχει φτάσει ο ΟΤΕ, ίσαμε και τα έξι ευρώ μπορεί και να τα ‘χει στην τσέπη, αλλά πρέπει να το στηρίξουμε τώρα το χαρτί, διότι οι Γερμανοί έχουν αρχίσει να τα παίρνουν άγρια και δεν είναι σωστό να τους απογοητεύσουμε.

Χαρταετό πέταξα χτες, κόκκινο με τεράστιο κίτρινο σφυροδρέπανο, να βγάζει μάτι. Είχε πολύ αέρα και δεν σηκωνόταν ο ρημάδης, οπότε σκέφτηκα πατέντα να του βαρύνω την ουρά με κάποιο τρόπο. Του έδεσα λοιπόν από πίσω μερικά κονσερβοκούτια, σκουριασμένα και κοφτερά, να κόβουν λαρύγγι σαν το βούτυρο, και πήγα μετά και τον πέταξα απάνω από το σπίτι του Θρασύβουλα, να τον βλέπει και να τρίζει τα δόντια του.

Ακούω και για περικοπή 14ου και 13ου μισθού και θα ήθελα να καθησυχάσω τον κόσμο. Δεν κινδυνεύει ούτε ο 13ος ούτε ο 14ος μισθός, αυτό το εγγυώμαι. Δεν εγγυώμαι όμως για τους υπόλοιπους δώδεκα.

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

Tα Λεφτά Κρύβονται στον Κουβά

Stooper, κατά κυριολεξία σημαίνει «εκείνος που περπατάει σκυφτός», όμως στην ιπποδρομιακή αργκό ο stooper είναι ο τύπος που μαζεύει τα πεταμένα δελτία και ψάχνει μήπως βρεί ανάμεσά τους κανένα κερδισμένο που πετάχτηκε κατά λάθος. «Χαμένος χρόνος», θα βιαστεί να πει κάποιος. Όχι δα. Πρόκειται για κανονικό επάγγελμα. Στο βιβλίο του για τους stoopers «Not by a Long Shot : A Season at a Hard-Luck Horse Track», ο συγγραφέας Τ. Ντ. Θόρντον σημειώνει : «Οι stoopers είναι οι ρακοσυλλέκτες του ιπποδρόμου. Έχουν μια σχέση με τις κούρσες αλόγων που ανάγεται στην εποχή που γεννήθηκε το αμοιβαίο στοίχημα, στις αρχές της δεκαετίας του ’30. Υπάρχει ένα άγραφος κανόνας που λέει ότι οι stoopers θεωρούνται ανεκτοί, αρκεί να μην παρενοχλούν τους παίκτες».

Ένας έμπειρος και δουλευταράς stooper, μπορεί να καθαρίσει αρκετά καλά λεφτά το χρόνο, και πάντως πολύ περισσότερα από τον μέσο αλογομούρη, που ακουμπάει τα λεφτά του σε σανό και ντόπα για τ’ αλόγατα. Πρόσφατα οι «New York Times» είχαν ένα ενδιαφέρον
αφιέρωμα στην περίπτωση του Χεσούς Λεονάρντο, ενός μυστήριου τύπου που μέσα σε μια δεκαετία έχει εξαργυρώσει στο Μανχάταν κουπόνια συνολικής αξίας μισού εκατομμυρίου δολλαριών. Κουπόνια που τα πέταξαν στο έδαφος (οι πιό λεχρίτες) ή στον κουβά (οι πλέον πολιτισμένοι) απρόσεκτοι, αφηρημένοι ή γενικώς θολωμένοι και βαρεμένοι από την πολλή χασούρα αλογομούρηδες, θεωρώντας τα -κι αυτά- χαμένα. Από πίσω ερχόταν ο Χεσούς, τα μάζευε, τα ξεδιάλεγε ένα-ένα και όλο και κάποιο κερδοφόρο έβρισκε.

Ο Χεσούς λέει –και το επιβεβαιώνουν τα γραφεία στοιχημάτων όπου εξαργυρώνει τα δελτία του- ότι οι ανασκαφές του στον κουβά, του αποφέρουν γύρω στα σαράντα πέντε γκραντς το χρόνο, που τα δηλώνει κανονικά στην εφορία. Να πούμε βέβαια ότι το stooping, ως ενασχόληση, είναι πολύ ανώτερο του bottom-fishing μετοχών, καθώς δεν ενέχει ίχνος ρίσκου εγκλωβισμού, εκτός πιά κι αν τύχει να καταπλακωθείς από κάναν τόνο πεταμένων δελτίων, όπερ μάλλον απίθανο.

Είναι κι άλλοι όμως που ψάχνουν στον σκουπιδοτενεκέ για λεφτά. Ξαφνικά το ελληνικό χρέος έγινε το αγαπημένο όλων και οι πάντες θέλουν τώρα να επενδύσουν σ’ αυτό. Από τη στιγμή της επισημοποίησης του κινεζικού ενδιαφέροντος για την δανειοδότησή μας (σημειωτέον ότι η Ελλάδα θα ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα σε χρέος της οποίας θα επένδυε ή τελικά θα επενδύσει η Κίνα), να 'σου και πλάκωσαν τα καλά παιδιά, να αναλάβουν εκείνα τη διάσωσή μας, «για το καλό του ευρώ», δηλαδή προκειμένου ν’ απομακρυνθεί τόσο ο κινέζικος που λέγαμε, όσο και ο αμερικάνικος μπαμπούλας, αυτός του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Οι Κινέζοι μπορεί και να το έπαιρναν όλο το πακέτο πάνω τους, εάν τους άφηναν οι δικοί μας να μπουν στρατηγικοί επενδυτές στην Εθνική, που είναι κάτι που τους καίει, όπως φαίνεται. Επειδή όμως αυτό δεν γίνεται και τους το ξέκοψαν, όλο και κάτι άλλο θα ζητήσουν, εναλλακτικά. Φαντάζομαι εγώ τώρα.

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Σκόρδα και Βαρβάτες Αχελώνες

Στο βιβλίο του "Η απάτη του ενός δισεκατομμυρίου δολλαρίων της Μονόπολυ", ο συγγραφέας Ralph Anspach καταπιάνεται με την άγνωστη προϊστορία του δημοφιλούς επιτραπέζιου παιχνιδιού, αποκαλύπτοντας τον τρόπο με τον οποίον τα εδώ εικονιζόμενα αδέλφια Πάρκερ (απ' τους οποίους ο εκ δεξιών δείχνει για ενωμοτάρχης της παλιάς χωροφυλακής) έκλεψαν την αρχική ιδέα από την αυθεντική εφευρέτρια Ελίζαμπεθ Μάτζι Φίλιπς, κατοχυρώνοντάς την το 1930 ως δική τους, για να κονομήσουν εν συνεχεία τα κέρατά τους. Μπορεί να μιλάμε απλώς για ένα παιχνίδι, αλλά η υπόθεση έχει σκοτεινό παρασκήνιο, δολοπλοκία, εξαπάτηση, μακροχρόνιες δικαστικές διαμάχες και πάρα πολλά λεφτά (αληθινά, όχι monopoly), στοιχεία που δεν θα μπορούσαν να λείπουν από την ιστορία της γέννησης αυτής της καπιταλιστικής μινιατούρας.

Το παιχνίδι έχει μια θεμελιώδη σταθερά : Οι παίκτες χρεωκοπούν, η Τράπεζα ποτέ, ακόμη κι αν εξαντληθούν τα διαθέσιμα χαρτονομίσματα. Ο κανονισμός προβλέπει ότι η Τράπεζα μπορεί να εκδώσει όσα χρήματα χρειάζεται, με τη μορφή υποσχέσεων πληρωμής, γραμμένων σε κοινό χαρτί. Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά. Εάν η δυνατότητα πληρωμών εκ μέρους της τραπέζης ήταν πεπερασμένη, έως δηλαδή το όριο των διαθεσίμων χαρτονομισμάτων, τότε, από ένα σημείο και κατόπιν, το παίγνιο θα έπαιρνε άσχημη τροπή και θα έληγε άδοξα, εν μέσω γενικών διαμαρτυριών. Γι αυτό ακριβώς, ο εφευρέτης όρισε τη σταθερά της απεριόριστης δυνατότητας έκδοσης χρήματος εκ μέρους της Τράπεζας, διότι εάν κατέρρεε και αυτή η πίστη, τότε αντίο παιχνίδι.

Η πίστη είναι που βαστάει το σύστημα. Για να την ενισχύεις, πρέπει κάθε φορά να ξορκίζεις το κακό, έστω και με τις λέξεις. Τα ξόρκια, στην πραγματικότητα, είναι εργαλείο οικονομικής πολιτικής. Ας πούμε, τα παλιά τα χρόνια, μέχρι δηλαδή τις αρχές του εικοστού αιώνα, προκειμένου να περιγραφεί το εκάστοτε ταρακούνημα των οικονομιών, χρησιμοποιείτο κατά κόρον ο όρος «crisis». Από κάποιο όμως σημείο και μετά, η λέξη αυτή δεν άρεσε. Και δεν άρεσε, όχι μόνον διότι αναπόφευκτα δημιουργούσε δυσάρεστους συνειρμούς βάσει της ήδη μέχρι τότε οικονομικής εμπειρίας, αλλά επιπλέον επειδή ο Μαρξ είχε καταφύγει στον όρο αυτό, προκειμένου να περιγράψει δυσοίωνα την «κρίση του καπιταλισμού», ούτως ώστε η συνέχιση της χρήσης του ισοδυναμούσε με έμμεση παραδοχή της δικαίωσης του Καρόλου. Το πράγμα παράγινε το 1920, οπότε ήρθε το μεγαλύτερο ξεφούσκωμα όλων των εποχών, με 18% αποπληθωρισμό, 40% πτώση τιμών λιανικής, τριπλασιασμό της ανεργίας μέσα σ’ ένα χρόνο και τον Dow, μέχρι τον Αύγουστο του ’21 (οπότε τέλειωσε η κρίση), να έχει φάει ένα -47% στο κεφάλι. Οι Αμερικάνοι συνηθίζουν μέχρι σήμερα ν’ αποσιωπούν την κρίση του 1920-21, καθώς αποτελεί τέλειο δείγμα ανικανότητας της κυβέρνησης Χάρντινγκ και της FED, που βέβαια δεν θέλουν να θυμούνται. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, φρόντισαν τότε να εξαλείψουν τη λέξη «κρίση» από το χρηματοοικονομικό λεξικό.

Στύψανε λοιπόν τα μυαλά τους οι τεράστιοι γκουρούδες της οικονομίας, ξεσκόνισαν και τα λεξικά τους και τελικά κατέληξαν στη χρήση του όρου «ύφεση», προκειμένου να περιγράφουν εφεξής την εκάστοτε συστημική αναταραχή. Εάν το καλοσκεφτεί κανείς, θα συμφωνήσει ότι με αντικειμενικά κριτήρια ο όρος «ύφεση» είναι σχετικά ήπιος. –Τι σημαίνει δηλαδή ύφεση ; Κατ’ ουσίαν, τίποτε το ιδιαίτερο. Σημαίνει ίσως ένα προσωρινό ζόρι, μια μάλλον πρόσκαιρη δυσπραγία, αφήνοντας ταυτόχρονα να υπονοείται η επερχόμενη ανάκαμψη. Οι γκουρούδες λοιπόν, ήταν πολύ χαρούμενοι που είχαν σκαρφιστεί τέτοια πονηρή κι ελπιδοφόρα λεξούλα για να μακιγιάρουν τους μώλωπες από τις εκάστοτε σφαλιάρες της οικονομίας και το πράγμα πήγαινε ρολόϊ, μέχρι το 1929. Τότε ακριβώς ήταν που αχρηστεύτηκε και αυτός ο νέος όρος, αφού έκτοτε σήμαινε τον πρόαγγελο της καταστροφής, της βίαιης κατάρρευσης του οικονομικού οικοδομήματος,

Μόλις λοιπόν κάηκε και ο όρος «depression», σαν το τσιγαρόχαρτο, μαζεύονται ξανά οι γκουρούδες, να επινοήσουν άλλο όνομα, φρέσκο. Το σκέπτονται από δω, το σκέπτονται από κει και στο τέλος κάποιος εμπνευσμένος το βρήκε :-«Recession» θα τη λέμε στο εξής τη δουλειά. Σωστός, του λένε οι άλλοι γκουρουδαίοι. –Πού το σκέφτηκες, ρε άτιμε ; Τους εξηγεί ο γκουρού. Κύριοι, η λέξη «recession», είναι μια όμορφη λέξη, κατά βάση. Λέγοντας ότι η οικονομία είναι σε recession, υπονοούμε ότι κάνει τώρα λίγο πίσω, παίζει άμυνα που λένε, ανασυντάσσεται, μέχρι να πάρει δυνάμεις και να αντεπιτεθεί. Φοβερό, εύγε γκουρού, κατοχυρώνεται ο όρος «recession», πάει και τελείωσε. Έκτοτε, έχουμε μείνει στο recession. Οι αγγλοσάξονες δηλαδή, διότι εμείς εδώ, ως καθυστερημένοι, είμαστε ακόμη στην προηγούμενη βερσιόν, στην ύφεση. Δεν έχει σημασία. Έτσι κι αλλιώς, δεν θέλει και πολύ για να συνδυαστεί κι ο τρέχων ξενικός όρος με κάτι πολύ-πολύ άσχημο και να καταλήξει κι αυτός ταμπού. Να σκέπτεται δηλαδή ο άλλος τη «recession του 2007-2011» (που λέει ο λόγος) και να του σηκώνεται η τρίχα. Και πάλι όμως, όλο και κάποιος νέος όρος θα επινοηθεί, μια λεξούλα καθησυχαστική, που να ξορκίζει τη συμφορά και να εμπεριέχει επίφαση ελπίδας κι αισιοδοξίας για το μέλλον.

Αυτοί όλοι οι εξορκιστικοί χαμαιλεοντισμοί σκοπούν στη διατήρηση της πίστης στην αέναη κυκλικότητα των αγορών. Την αποτυπωμένη πλέον στο dna του μοντέρνου ανθρώπου εμπιστοσύνη στο σύστημα και στη δυνατότητά του να αυτοθεραπεύεται, ό,τι κι αν του συμβεί, όσο σοβαρό κι αν είναι αυτό. Την πεποίθηση ότι οι αγορές δεν πεθαίνουν ποτέ. Την βεβαιότητα ότι κάθε ύφεσης έπεται η ανάκαμψη και τ’ αντίστροφο, ούτως ώστε κάθε οικονομική αναταραχή να αντιμετωπίζεται σχεδόν μοιρολατρικά, ως οργανική όψη του ίδιου του συστήματος. Πεντακόσια ολόκληρα χρόνια επιβίωσης του καπιταλισμού, είναι αρκετά, ώστε να έχουν παγιώσει την ακράδαντη πεποίθηση ότι έπονται άλλα τόσα ή τέλος πάντων κάμποσα ακόμη και πάντως τόσα, ώστε το πιθανό τέλος του να βρίσκεται ακόμη σε απόσταση ασφαλείας από το τέλος της δικής μας σύντομης ζωής. Όλοι γνωρίζουν πιά ότι μια στις τόσες έρχεται ένας δυνατός σεισμός, που ταρακουνάει το οικοδόμημα, ενίοτε δε το ραγίζει κιόλας, αλλά τελικά ποτέ δεν καταφέρνει να το σωριάσει χάμω σε ερείπια.

Αυτή η πίστη δικαιώνεται διαρκώς, για αιώνες τώρα. Όχι ότι δεν κλονίζεται παροδικά, κάθε άλλο. Κλονίζεται και συγκλονίζεται, κάθε φορά που έρχεται ο σεισμός που λέγαμε. Την ώρα εκείνη του σεισμού, τίθεται πάντα σε αμφισβήτηση η δομική αντοχή του κτίσματος. -Θ’ αντέξει και πάλι το ρημάδι ή μήπως ήρθε πιά η ώρα του να καταρρεύσει ; Είναι και ταλαιπωρημένο βλέπεις, δεν θέλει και πολύ να γίνει κεραμιδαριό. Αλλά βέβαια, στο τέλος –μέχρι τώρα δηλαδή- πάντα τη σκαπουλάρει το νεοκλασσικό και με ορισμένες επισκευές γίνεται κάθε φορά σαν καινούργιο ή τουλάχιστον δείχνει σαν τέτοιο. Και πάει λέγοντας.

Είναι βασικό ένστικτο αυτό, ν’ αναζητεί ο άνθρωπος ένα στήριγμα, να ψάχνει σώνει και καλά να διακρίνει μια φωτεινή αχτίνα, μέσα στο σκοτάδι. Κάποιες φορές, όταν η πραγματιστική εκτίμηση της κατάστασης δεν αφήνει περιθώρια ελπίδας, ενεργοποιούνται φανταστικές έως και υπερφυσικές ενισχύσεις. Κλασσικό –αν και ακραίο- παράδειγμα, η πεποίθηση ότι θα ΄ρθει η ώρα που θα σηκωθεί από την κρύπτη του ο Άγιος Ιωάννης ο Βατάτζης, ο Ελεήμων (αυτός είναι ο Εξαδάκτυλος, ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, όχι ο Παλαιολόγος που νομίζουν πολλοί), θα ξεμαρμαρωθεί και θα κυνηγήσει τους Τουρκαλάδες ίσαμε την Κόκκινη Μηλιά και θα μας ξανακάνει αυτοκρατορία. Λέξεις κλειδιά : «Μαρμαρωμένος», όρα «υπερφυσική ισχύς», αλλά και «Βασιλιάς», δηλαδή στρατηλάτης.

Συνήθως όμως, η ελπίδα είναι προϊόν κοινής λογικής. Βασιζόμενος, για παράδειγμα, στην παραδοχή ότι η σταθερότητα της Ευρωζώνης οφείλεται πρωτίστως στη σιωπηρή υποστήριξη ολόκληρης της Ευρώπης από τη Γερμανία και κατά συνέπεια δεν νοείται η άφεση ενός κράτους εντελώς αβοήθητου, συμπεραίνει κανείς ότι έστω και την ύστατη στιγμή θα κατέλθει επί σκηνής ο από μηχανής θεός, προκειμένου να διασώσει την ελληνική οικονομία, με κάποιον αναπάντεχο τρόπο. Εδώ, οι ελπιδοφόρες λέξεις-κλειδιά είναι «Ευρωζώνη», που υποδηλώνει αλληλεγγύη και «Γερμανία», ο σωτήρας της τελευταίας στιγμής.

Βέβαια, ο σκεπτικιστής θα αντιτείνει, εύλογα, ότι όλα τα συστήματα κάποτε καταρρέουν, ειδικά εάν έχουν κοπωθεί υπερβολικά, με τρανότερο το παράδειγμα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Ότι κάποτε, ίσως από αυτήν εδώ τη στιγμή, η Γερμανία θα πάψει να υποστηρίζει τις υπόλοιπες εταίρους, καθόσον μάλιστα έχει και ισχυρά ιστορικά κίνητρα να τις αφήσει να βελάξουν. Και φυσικά, ότι δεν υπάρχουν μαρμαρωμένοι βασιλιάδες, αλλά κι αν υπήρχαν ακόμη, είναι αμφίβολο εάν θα είχαν την ελαχίστη διάθεση να εξέλθουν της κρύπτης τους, με όλ’ αυτά που βλέπουν τα μάτια τους.

Επί της ουσίας, ο μεγάλος φόβος του ανθρώπου είναι μην τυχόν κι από σατανικό καπρίτσιο της τύχης κάθεται ακριβώς πάνω στο κωλοδάχτυλο που λέγεται "τέλος εποχής". Να είσαι ας πούμε μπάτσος, σ’ έναν επαρχιακό σταθμό χωροφυλακής, κάπου όξω απ’ το Ροστόκ, να σου περονιάζει τα κόκαλα η υγρασία της Βαλτικής και να βλέπεις άνθρωπο κάθε τρείς μέρες. Να βάζεις γερό μέσο στο Πολίτμπιρό, μπας και μετατεθείς στο Βερολίνο, να δεις δηλαδή και τη γκόμενά σου, που τώρα πιά μπορεί να είναι και κανενός αλλουνού γκόμενα. Με χίλια παρακάλια, στο τέλος να τα καταφέρνεις και να σου ΄ρχεται η πολυπόθητη μετάθεση. Να παρουσιάζεσαι χαρούμενος στη νέα σου υπηρεσία, φρουρός στην πύλη του Βραδεμβούργου, ένα παγωμένο πρωϊνό της 8ης Νοέμβρη του 1989. Την επόμενη μέρα, να σου λένε, «φίλε, από σήμερα τέρμα το Τείχος, γυρίζεις πίσω, δεν θα σε χρειαστούμε άλλο εδώ. Auf Wiedersehen».

Ατυχία, δεν αντιλέγω. Συμβαίνουν τέτοια πράγματα, ακριβώς πάνω στα ιστορικά μεταίχμια, αλλά κανείς δεν μπορεί να σε προειδοποιήσει για την επερχόμενη κατάρρευση ενός συστήματος, για τον απλούστατο λόγο ότι ούτε καν το ίδιο το σύστημα γνωρίζει εάν έρχεται ή όχι ακόμη το τέλος του . Έτσι, το μόνο που απομένει τελικά, είναι να διατηρείς την πίστη, που λέγαμε παραπάνω, ότι δηλαδή όλα βαίνουν υπό έλεγχο, ότι η τράπεζα θα κόψει κι άλλο χρήμα εάν χρειαστεί, ότι η αγορά κάνει απλώς κύκλους, ότι η ύφεση –με οποιοδήποτε όνομα- είναι, ως συνήθως, προσωρινή, ότι οι κινούντες τα νήματα γνωρίζουν τι ακριβώς κάνουν κι ότι εν τέλει θα σε σώσουν, όπως και να ΄χει το πράγμα, αλλά ακόμη βρε αδελφέ κι αν δεν γίνει τίποτε απ’ τα παραπάνω, όλο και κάποιος πετρωμένος βασιλιάς θα ζωντανέψει, σε τελική ανάλυση. Οπότε, πάλι δικά μας θα ‘ναι.

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2010

Η Συμφωνία του Πάτωνος*

Συνεπώς, συμφωνούμε όλοι ότι η αληθινή πτώση μόλις ξεκίνησε και έχει πολύ δρόμο μπροστά της.

Συμφωνούμε όλοι ότι προσεχώς θα δούμε τις μετοχές σε τιμές τόσο χαμηλές, όσο δεν έχουμε ποτέ διανοηθεί.

Συμφωνούμε όλοι ότι στο αμέσως επόμενο διάστημα η πτώση θα επιταχυνθεί βίαια.

Συμφωνούμε όλοι για νέα χαμηλά, απλώς δεν ξέρουμε ακόμη πόσο χαμηλά, που δεν έχει και τόση σημασία, για την ώρα.

Συμφωνούμε όλοι σε όλα τα παραπάνω, αφού εάν κάποιος δεν συμφωνούσε, θα είχε μιλήσει έως τώρα, ειδάλλως θα κρατούσε για πάντα τη σιωπή του.

Συμφωνούμε λοιπόν, όλοι μεταξύ μας, για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρηματιστηριακά χρονικά.

Και αυτό ειναι πραγματικά θαυμάσιο.

*(ο Πάτων, γεν. του Πάτωνος)


Και να πούμε κι έναν μύθο του Αισώπου, με αφορμή την αποκάλυψη του τρομερού σκανδάλου, με τις ράβδους "χρυσού" από βολφράμιο, που εντοπίσθηκαν πρόσφατα στο θησαυροφυλάκιο της Κίνας, προερχόμενες από το Φορτ Νοξ.

Όπως λοιπόν διηγείται ο Αίσωπος, οι Κινέζοι μάζευαν από παντού χρυσό και τον αποθησαύριζαν στο θησαυροφυλάκιό τους. Εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες τόννοι σε ράβδους χρυσού, σχημάτιζαν πιά ένα μαλαματένιο βουνό, που τύφλωνε με τη λάμψη του. Ο Κινέζος Θησαυροφύλακας Γω Φυ Λάω καμάρωνε πιά τις ράβδους, σα να ήταν αληθινά του παιδιά. Τις χάϊδευε, τους μιλούσε, τους έβαζε μουσική να χαλαρώνουν, τους πάσαρε και το καλάμι να κάνουν καμιά τζούρα όπιο, γενικά τις πρόσεχε πάρα πολύ.

Αυτή η δουλειά γινόταν για καιρό, ώσπου μια μέρα μπήκαν στο θησαυροφυλάκιο κάτι μυστήριοι τύποι, με τρυπάνια Μakita στα χέρια.
"-Επ, για πού το βάλατε εσείς ;", τους ρωτάει ο Φυ Λάω. "-Ήρθαμε για να τεστάρουμε τον χρυσό, να δούμε εάν είναι γνήσιος", απαντούν οι τύποι. Μια χαρά είναι ο χρυσός. Να φύγετε, να πάτε αλλού, τους λέει ο θησαυροφύλακας. Αυτοί όμως τον παραμέρισαν και ξεκίνησαν να τρυπάνε τις ράβδους. "-Ρε γαμώτο !", λέει ξαφνικά ο ένας, "αυτό το ρημάδι δεν τρυπιέται με τίποτα. Τρυπάνι βολφραμίου έχω βάλει πάνω και μου το ΄καψε".

"-Απαπαπα!", λένε οι άλλοι, "μωρέ λές να μην είναι χρυσός; Για τρύπα καμιά άλλη πλάκα, να δούμε τί γίνεται". Πάνε να τρυπήσουν άλλη, τίποτα. Άλλη, το ίδιο. Παράλλη, ξανά το ίδιο. Σπάγανε τα τρυπάνια, τζάμπα. Ώσπου στο τέλος, σε κάποια ράβδο το τρυπάνι χώθηκε μέσα με τη μία. "'Ωπα, παιδιά !", λέει ο μικρός τρυπανιστής, "αυτή εδώ πρέπει να 'ναι γνήσια !". Ναι, αμέ, εμένα μου λες ; Την ξύνει έτσι με το νύχι, τί να δεί ; Τούβλο ήταν από κάτω, βαμένο χρυσό. Κωλοαμερικάνοι, πάλι μας τη σκάσανε. Σκάρτο πράμα μας φορτώσανε. Τέλος πάντων, να μην τα πολυλογεί ο Αίσωπος, ήλεγξαν όλες τις ράβδους μία προς μία και όλες ήσαντε κίβδηλες. Είτε βολφραμένιες είτε τούβλινες, πάντως χρυσές δεν ήσαντε. Μαϊμουδένιες ήσαντε.

Τον πιάνουν τότε κάτι κλάματα τον Θησαυροφύλακα,να μη σου λέω. Κορόμηλο πήγαινε το δάκρυ. Εκείνη την ώρα ακριβώς, έτυχε να περνάει από κει μια αλεπού. Τώρα, δεν ξέρω τί δουλειά μπορεί να έχει μια αλεπού μέσα σ' ένα θησαυροφυλάκιο, αλλά όλοι οι μύθοι του Αισώπου έχουν από μία αλεπού, άρα έχει κι αυτός εδώ. "-Γιατί κλαίς, καλέ μου άνθρωπε ;", ρωτάει η αλεπού τον Κινέζο. "Ε, να καλέ κυρα αλεπού, ο χρυσός μου απεδείχθη μαϊμουδεμένος, γι αυτό με βλέπεις και βαλαντώνω".

"-Και γι αυτό στενοχωριέσαι, καημένε Κινέζο μου ;", του κάνει η αλεπού. "-Σιγά το πράγμα. Έτσι κι αλλιώς, παραχωμένο τον είχες τον χρυσό σου, ούτε τον αξιοποιούσες, ούτε τον εκμεταλλευόσουν, ούτε τίποτα. Άκου Κινέζε :Όλα στο μυαλό μας είναι. Προσποιήσου λοιπόν πως οι πλάκες σου είναι από αληθινό χρυσάφι και όλα θα γίνουν όπως πριν. Και σε τελική ανάλυση, σάμπως και θα το μάθει κανείς πως οι ράβδοι είναι ψεύτικες ;"

Ο Κινέζος γύρισε και κοίταξε την αλεπού, μ' απεγνωσμένο βλέμμα :"-Και βέβαια θα το μάθει. Μόλις μας κάρφωσε ο Καλογήρου στο φόρουμ"

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010

Το Κούρεμα του Krugerrand

Ο Μυαλός είναι οικονόμος, το παραδέχομαι. Έως και σφιχτοχέρης θα έλεγα. Για να βάλει το χέρι στην τσέπη να πληρώσει, θα το ψάξει καλά το πράγμα, θα ρωτήσει από δώ κι από κει, πώς και τί, θα παζαρέψει, θα κοιτάξει να βάλει ψαλίδι με κάθε τρόπο. Ο τύπος πάει στον κουρέα και τον ρωτάει. "-Πόσο πάει το κούρεμα ;" Δεκαπέντε ευρώ, του απαντά θρασύτατα ο μπαρμπέρης. Τρώγεται τώρα ο Μυαλός. Πολλά του φαίνονται τα δεκαπέντε. Εμ, εδώ θέλει να πάρει ΟΤΕ στα τρία ευρώ και θα δώσει δεκαπέντε για ένα κούρεμα ; Ξαναρωτάει λοιπόν. "-Και το ξύρισμα, πόσο κάνει ;". Το ξύρισμα, τρία ευρώ, του λέει ο μπαρμπέρης. Καλά είναι τρία ευρώ, σκέφτεται τώρα ο Μυαλός. Ίσαμε μία ΟΤΕ. Μια χαρά. Θρονιάζεται στην καρέκλα και προστάζει τον κουρέα : "-Ωραία, τότε ξύρισέ μου το κεφάλι". Έτσι γίνονται τα λεφτά, κύριοι. Η ευκαιρία είναι πάντα μπροστά μας, αρκεί να την εντοποπίζουμε και να τη διεκδικούμε.

Το θέμα είναι πως ο Μυαλός βρίσκεται πλέον σε κατάσταση αμόκ. Τώρα δα καλουπώνει πυρηνικό καταφύγιο στην αποθήκη του σπιτιού του, οχτώ κυβικά τσιμέντο, συν μπετόβεργες Σιδενόρ ενισχυμένες, συν πόρτα ασφαλείας με εσωτερικό φύλλο μολύβδου, συν βιολογικό wc, συν σύστημα ανακύκλωσης αέρα, όλα τα κομφόρ, το όλον κάπου είκοσι χιλιάδες ευρώ. Τόσο θα του πάει η κατασκευή, ενώ τα υπόλοιπα μετρητά θα τα ρίξει, λέει, σε χρυσές λίρες Αγγλίας. Εντάξει, ισχυρίζεται ότι κάποια στιγμή θα πάρει και μετοχές, αλλά όλοι ξέρουμε ότι αυτό δεν πρόκειται ποτέ να γίνει, για να είμαστε ειλικρινείς.

Μυαλέ, άστους αυτούς εκεί χάμω. Εδώ θα ρωτάς, ό,τι θέλεις, και για μετοχές και για μέταλλα και για εμπορεύματα. Λοιπόν, για λίρα Αγγλίας, με καπέλο είκοσι ευρώ το κομμάτι, συγγνώμη, αλλά σου δίνω σύσταση neutral. Κανονικά θα σου έδινα και sell, αλλά μας ξεσκίζει αυτή η γκανιότα της Τραπέζης Ελλάδος, οπότε αναγκαστικά πάμε σε διακράτηση, μέχρι να φτάσει η λίρα τουλάχιστον τριακόσια ευρώ και τότε θα τους τις χώσουμε κανονικά στο κεφάλι. Κοίτα να δεις ρε συ, που και στο χρυσάφι εγκλωβίζεσαι ακόμη, εκεί που δεν το περιμένεις. Όμως, για να μη στενοχωριέσαι, σου δίνω σύσταση buy-buy για Krugerrand Ν. Αφρικής. Το Krugerrand είναι κι αυτό μαλαματένιο εικοσιδύο καρατίων, περνάει μια χαρά σ' όλες τις αγορές, μεταφέρεται εύκολα ραμμένο στη φόδρα του μπουφάν σου, οταν δηλαδή θα έρθει η μαύρη ώρα να περάσεις κρυφά τα σύνορα και γενικά συγκεντρώνει σχεδόν όλα τα προτερήματα μιας sovereign.

Το Krugerrand το λένε έτσι επειδή στη μία όψη έχει το κεφάλι του Φρέντυ Κρούγκερ από τον "Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες", αλλά -εάν προσέξεις- χωρίς καπέλο, πράγμα που υποδηλώνει την απουσία καπέλου στην τιμή διάθεσης, εν αντιθέσει με τις εγγλέζικες χρυσές, που έχουν πάνω τη Λίζα την ασχημομούρα, με στέμμα και μαντήλα. Νά 'σου αμέσως το καπέλο που λέγαμε.

Εναλλακτικά, εάν πράγματι ενδιαφέρεσαι για χρυσό, μπορείς να πιάσεις και κάνα φίλο σου οδοντίατρο, να σε προμηθεύει με χρυσά δόντια γερόντων, που τους τα ξεριζώνει με την τανάλια για να τους βάλει βιδωτά πορσελάνινα. Να σημειώσω εδώ, ότι πραγματικά απορώ με κάτι κούρβουλα, που νομίζουν ότι θα ζήσουν αιωνίως. Είναι ο άλλος τώρα ογδόντα χρονώ και πάει και βάζει νέα δόντια. Έχω έναν θειό τέτοιο, άκληρο, που μ΄έχει εγκαταστήσει μόνο κληρονόμο, αλλά τελικά μάλλον αυτός με κληρονομήσει, έτσι όπως το πάει. Ειδικά από τη στιγμή που άλλαξε και δόντια.

Τέλος πάντων, ας μην εκφεύγουμε του θεματος. Θα μπορούσες ακόμη Μυαλέ να προσεγγίσεις γραφεία κηδειών γι αυτή τη δουλειά, του ξεριζώματος δοντιών δηλαδή. Ποντάροντας στο ότι κανείς δεν πρόκειται ν' ανοίξει ξανά το στόμα του μακαρίτη για να τσεκάρει το περιεχόμενο, πολλοί κοράκοι αφαιρούν τα χρυσά δόντια, ώστε να μην πάνε χαμένα. Κάποια αποδίδονται, κάποια όχι. -Σάμπως ξέρει δηλαδή κανείς πόσες ουγγιές χρυσό κουβάλαγε εν ζωή ο στόμας της κάθε μπάμπως ;


Για χρυσό είπαμε αρκετά, για μετοχές και εμπορεύματα θα τα πούμε το βράδυ, με εκτενές γκουρουδο-ρεπορτάζ και παραλειπόμενα.

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

-Πού πας ρε και το δίνεις, το Νόμπελ της Ειρήνης ;

Όπως είχα γράψει και παλαιότερα, στο κλασσικό μου αριστούργημα "Η Εκτίναξη του Ψόφιου Κοριού", ποτέ μην βιάζεσαι να ξεγράψεις μια μετοχή πριν βγεί από το ταμπλώ και μιά ομάδα πριν λήξει ο αγώνας. Να σημειώσω εδώ ότι ήδη το ανωτέρω άρθρο διδάσκεται σε οικονομικά πανεπιστήμια του εξωτερικού (εδώ βέβαια δεν περίμενα καμία αναγνώριση), όπως και το έτερο κλασσικό έργο, "Είσαι Άχαρτος Πολύ", μιας και τα δύο αυτά συγκλονιστικά δοκίμια ήσαν που αφύπνισαν τον κόσμο και τον έμπασαν γερά στις αγορές, στα μέσα της άνοιξης του 2009. Εύγε μου, του Μωϋσή.

Λέγαμε λοιπόν για τα αουτσάϊντερς, γενικώς, χρηματιστηριακώς, ποδοσφαιρικώς, αλλά και γκομενικώς. Ενώ δηλαδή όλος ο κόσμος ασχολείται ακόμη με το διαζύγιο μεταξύ της Ελένης Μενεγάκη και του συζύγου της Αιμίλιου Λιάτσου (-πώς γέρασε έτσι απότομα αυτός ρε παιδιά ; -χάλια έγινε, σε μια νύχτα μέσα), κάποια αλάνια, διάβασαν τη χθεσινοβραδυνή είδηση, τη σπουδαιότερη της ημέρας, ότι δηλαδή ο Αναστόπουλος δήλωσε αδιάφορος εν όψει του αγώνα κυπέλλου μεταξύ Ιωαννίνων και ΠΑΟΚ.

"Εμείς", είπε, "δεν έχουμε στόχο το Κύπελλο. Αν δεν μπορείς να πετύχεις το στόχο της παραμονής στην κατηγορία, έχεις αποτύχει ό,τι κι αν κάνεις στο Κύπελλο. Εμείς έχουμε ως στόχο την εξασφάλιση της σωτηρίας και μάλιστα το ταχύτερο δυνατό. Σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου τίποτα δεν κρίνεται πριν το τέλος. Θα προσπαθήσουμε για το καλύτερο δυνατό". Με λίγα λόγια, σκέφτηκαν τα αλάνια, θα τα δώσει όλα ο κοντός. Διότι, για όσους ξέρουν, ο μουστάκιας είναι εξαιρετικά πεισματάρης άνθρωπος και δεν θέλει να χάνει ούτε στο χρηματιστήριο, πόσο μάλλον στο ποδόσφαιρο. Ή στο τάβλι.

Είτε ο μουστάκιας, με τη δήλωσή του αυτή, ήθελε να ρίξει στάχτη στα μάτια του Σάντος (το πιθανότερο, εάν κρίνω από την έντασή του στον πάγκο) είτε πράγματι ήταν αδιάφορος (πράγμα που σήμαινε ότι θα απουσίαζε το άγχος από την ομάδα των Ιωαννίνων), το παιχνιδάκι -σε συνδυασμό μάλιστα με το τερέν βούρκο και τη φύση της διοργάνωσης- παιζόταν πολύ άνετα στον άσσο.

Όπως είπε μια φορά κι ο Μάο, "δεν υπάρχει πιό ωραίο πράγμα από την αναμπουμπούλα". Τ' αλάνια λοιπόν, στην αναμπουμπούλα απάνω, εντόπισαν από χτες τον ακριβοπληρωμένο άσσο κι άστους αυτούς να κοπανιούνται, να βρούν εάν η Μενεγάκη έχει γκόμενο κι αν ο γκόμενος είναι ξενοδόχος από την Άνδρο. Αν σ' αρέσει μπάρμπα-Λάμπρο, έχει γκόμενο στην Άνδρο. Τα πήραν από δύο μεριές, Αθήνα και Χονγκ-Κονγκ (μπορεί και Μακάο, δεν είμαι σίγουρος) και τώρα λένε "μακάρι να μυριζόμασταν και την έκταση του σκορ, να χώσουμε κι άλλα". Ώπα ρε. Ας μην είμαστε άπληστοι, μη μας περάσουν και για ντιπ τζογαδόρους.

Άλλοι πάλι αναρωτιούνται εάν το ΧΑΑ μπορεί να το κάνει -όχι όπως ο Μπέκαμ, αλλά- όπως ο φαγάς ο Φέρεντς Πούσκας ή ο Λάγιος Ντέταρι ή, έστω, ο Μάρτον Εστερχάζυ, δηλαδή να γίνει Ούγγρικο και να γράψει κάνα ανοδικό της τάξης του 40% πριν γκρεμοτσακιστεί για τα καλά, ενώ μέχρι κι οι ηλεκτρολόγοι έχουν διχαστεί πλέον κι άλλοι δίνουν πάνω, άλλοι δίνουν κάτω, ενώ άλλοι δίνουν πάτο, όλα στο πιάτο και τους ευχαριστούμε κι αυτούς για τις γνώσεις που αφιλοκερδώς σε άνοδο και πτώση μας προσφέρουν κλπ κλπ.

Οι άλλοι μου οι φίλοι, οι Κινέζοι εννοώ, από τη μία κάνουν τους καλούς και διαγράφουν το χρέος του Ιράκ κατά 80% (τώρα θα μου πεις, γιατί, σάμπως θα τα 'παιρναν πίσω;), από την άλλη όμως προειδοποιούν ότι "θα ήταν σφάλμα", λέει, να απονεμηθεί Νόμπελ Ειρήνης στον φυλακισμένο αντικαθεστωτικό Λιού Σιαομπό. Αυτός έφαγε πρόσφατα έντεκα χρόνια μπουζουριέρα, για "ανατρεπτική δράση" κατά του κράτους, που συνίσταται στο τρομερό έγκλημα ότι ζητεί τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας της έκφρασης, καθώς και τη διενέργεια εκλογών για μια "ελεύθερη, δημοκρατική και συνταγματική χώρα". Καλά, περίμενε εσύ.

Ο εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών δήλωσε ότι "εάν απονεμηθεί Νόμπελ Ειρήνης σε ένα τέτοιο πρόσωπο (υποκείμενο, να λές καλύτερα), θα είναι απολύτως λανθασμένο".

Ε, και γι αυτό σκάτε ωρέ Κινέζηδες ? Άειντε και τελικά του απονεμήθηκε το Νόμπελ του Σιαομπό. -Μήπως και πρόκειται ποτέ να το παραλάβει, από την τρύπα που τον έχετε παραχώσει ;

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

Next Top Brothel

Τέσσερα χαμένα κορμιά, τσιράκια του Κωλέττη, περιδιαβαίνουν μεθυσμένοι τα σοκάκια της Τριπολιτσάς, βρίζοντας κι απειλώντας, πως «τώρα που ήρθ’ ο βασιλιάς, του αλατιού θα τον κάνουμε τον παλιοκλέφτη, τον παλιόγερο τον Κωλοτρυπώνη».

Όπου «Κωλοτρυπώνης» βλέπε Γέρος του Μωριά. Τον ίδιο καιρό, μια φυλλάδα της εποχής, ο «Τριπτόλεμος» γράφει : «Λέγουν ότι και άλλα διάφορα υποκείμενα θέλουν συλληφθεί ή εσυλλήφθησαν ήδη εις τα επαρχίας, δι’ εγκλήματα καθοσιώσεως». Τα «υποκείμενα» ήσαν ο Κολοκοτρώνης, ο Πλαπούτας, ο Γρίβας, ο Σπυρομήλιος, ο Κριεζώτης, ο Μαμούρης κι άλλοι, που η νέα τάξη πραγμάτων μπουντρουμιάζει στο Ιτς Καλέ, στο Μπούρτζι και στο Παλαμήδι, ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους στον τόπο.

Ένας άλλος κωλοτρυπώνης, πραγματικός αυτή τη φορά, εμπευσμένος από την «ιστορία» που του μάθαν στο σχολειό, συλλαμβάνει επαναστατικό (κατά κυριολεξία) σενάριο διαφήμισης για εταιρεία κινητής τηλεφωνίας. Αμόρφωτοι γραβατωμένοι χαζογιάπηδες, με τα μανίκια σηκωμένα απ’ την πολλή και σκληρή δουλειά, αλληλοσυγχαίρονται στο μήτινγκ για την «σπουδαία ιδέα», να βάλουνε τους φουστανελάδες να μιλούν στα κινητά. Όλα τα λεφτά, η ρίμα που ‘κανε το σκάκι με τον Καραϊσκάκη. Δεν υπάρχει. –Μα ποιος πούστης το σκέφτηκε ; -Εύγε κι αυτού του πούστη.

Εύγε και των αλλωνών, εκεί στη ροή προγράμματος των καναλιών, που όλοι τους γελάσανε με τον Καραϊσκάκη και με τη ρίμα με το σκάκι. «Θεά η ιδέα, θεά. Απιστεύτου. Δεν υπάρχει». Να το προβάλουμε παιδιά, χαμός θα γίνει. Δεν υπάρχει.

Ο Κολοκοτρώνης ξέμεινε από μονάδες κι εμείς από εθνική ταυτότητα. «Απομεμαθηκέναι την ελευθερίαν το ελληνικόν», όπως είπε κι ο ρωμιός ο Αυτοκράτωρ.

Η κοινωνία αδυνατεί πλέον ν’ αναγνωρίσει τον εαυτό της, παραδομένη σ’ ένα χυδαίο, αγοραίο ηδονισμό. Η επικράτηση του μεταμοντέρνου –τάχα- ελληνισμού έφερε τη διάλυση των όποιων αξιακών συστημάτων και την άκριτη αποδοχή οποιασδήποτε τάσης και άποψης, υπό τον μανδύα του «lifestyle» και του «trend».

Mπροστά σε γιγαντο-οθόνη plasma, ένα πλαδαρό πλάσμα χαμογελά με τους απροκάλυπτους τρανσβεστισμούς της κάθε Καπουτζίδως και δακρύζει για το τέλος του κάποτε τρυφερού ειδυλλίου μιας βυζαρούς αστοιχείωτης τηλεπαρουσιάστριας μ’ έναν ηλικιωμένο εραστή της κλιμακτηρίου. Στο θεό του χρήματος, προσφέρεται το αίμα που ρέει γύρω μας, καθώς η κυρία Πελέκη-Βουλγαράκη ετοιμάζει στο συμβολαιογραφείο της το προσχέδιο του Νέου Κοινωνικού Συμβολαίου. Καλορίζικο.

"Δεν υπάρχει".
Όντως.