Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

O Κρεμασμένος πάνω-πάνω

Μαμαλάκη. Ε, Μαμαλάκη. Σου ΄χω νέα. Καλά νέα και άσχημα νέα. Ξεκινώ από τα άσχημα. Λοιπόν, οι συνταγές που ΄χεις ξεκωλωθεί να γράφεις τόσα χρόνια, είναι πλέον για τον κουβά. Όλες, εκτός ίσως από τη βασική συνταγή για ψωμοτύρι, υπό την προϋπόθεση ότι θα την τροποποιήσεις ελαφρώς, βγάζοντας από τη μέση το τυρί, για να μη σου πω και το ψωμί το ίδιο. Σε λίγο δεν θα υπάρχουν τα υλικά, χοντρέ. Είδος εν ανεπαρκεία, καταλαβαίνεις ; Κι αν ακόμη τα πετυχαίνεις πουθενά, θα σου κοστίζουν περισσότερο απ’ ολάκερη την κουζίνα την ιταλιάνικη, τη ντηζαϊνάτη, που κόστισε ένα σκασμό λεφτά, χώρια τα εντοιχισμένα, όλα Miele, δεν ξέρω κι εγώ πόσα χιλιάρικα το όλον. Ούτως έχουσι τα πράγματα χοντρούλη και πες το και στον άλλονα, τον Παρλιάρο, πώς τον λένε, εκείνον με τα σοκολατοαπαυτά, να μην ετοιμάζεται για νέους γαστριμαργικούς πειραματισμούς.

Χοντρέ μας χόντρυνες πολύ, μας έπνιξαν τα ξύγκια. Δεν ξέρω πώς το μυρίστηκες μωρή γάτα του τσελεμεντέ και ξεφύτρωσες ξαφνικά στην κοινωνία μέσα, να μας φλομώσεις με τα τσιγαριστά σου και τις σάλτσες τις μυστήριες. Είδες χλίδες και κόλλησες, ε ; Κι εκείνη η άλλη η κυράτσα, μια φώκια λέω, Βέφα θαρρώ τη λέγανε, δεν ξέρω κιόλας άμα ζει ακόμη, αλλά κι αυτή πολύ μας την ανέβαζε τη χοληστερίνη. Κι ένας άλλος, Αλέξανδρος κάτι, ξέρω γω, κι αυτός, ταλεντάρα μεγάλη στην κατσαρόλα. Όλοι οι σεφ στη σειρά, εσείς να δείχνετε τα κόλπα και το έθνος να ξεσηκώνει και να μαγειρεύει και να τρώει και να τρώει και να τρώει. Και να ρεύεται. Και να κλάνει. Μέχρι κι ένας φλώρος πιτσιρικάς, ένας με κάτι χάντρες στο λαιμό και μια κιθάρα, από βόρεια κάπου, εκείνος ντε που μαγείρευε με κάτι κωλόγριες παρέα και μετά έκανε πως γρατζούναγε το όργανο και τα νεύρα μας συνάμα.

Πόσοι μαγείροι μωρέ χωράγανε πιά επί σκηνής ; Πόσοι, λέγε χοντρέ. Μολόγα κήτος. Αλλά για βάστα μια στιγμή. Τώρα που το σκέφτομαι, μήπως η Βέφα ήτανε μια γριά κότα που ΄λεγε τα ταρρώ, τον καφέ και τα κόκαλα και πρόλεγε το μέλλον; -Ή όχι ; Τις μπερδεύω αυτές όλες, τις ξοφλημένες γκιόσες με το μαλλί το βαμμένο. Μυστήριο όμως, τόσες κυράτσες μαζεμένες, νοικοκυρές πράμα, να φτάσουνε όλες να γίνουν τηλεστάρς. Δίψαγε φαίνεται ο κόσμος για ενημέρωση έγκυρη. Αλλά και πάλι, καμιά τους δεν το πρόβλεψε το μέλλον μας αυτό. Και φαντάσου Λιάκο, το μέλλον είναι τώρα, είναι εδώ, είναι μπροστά μας ρε ολοζώντανο κι ακόμη να το δούνε. Ο Κρεμασμένος* έχει βγει από την τράπουλα. Ο Κρεμασμένος, απάνω απάνω. Και στο καπάκι ο Θάνατος. -Τί διάολο φύλλο είν’ αυτό που τραβήξαμε ρε Ηλία, γαμώ τη γκαντεμιά μου μέσα. Κι οι μάντισσες ακόμη να το πάρουνε χαμπάρι, όλο έρωτες μας λένε κι επαγγελματικές επιτυχίες και υγείες και πίπες τέτοιες, διάφορες, το ίδιο τροπάρι κάθε μέρα. Εντάξει, κατανοητό έως ενός σημείου, να μη χαλνάει το κλίμα στο πρωϊνάδικο. Ίσως επειδή μετά το φαϊ και τη χαρτομαντεία, θα βγούνε στο καπάκι τα μοντέλα, να μας δείξουν τα κουρέλια καμιανής αδελφάρας, να παίρνουνε ιδέες περί μοδός οι κυρίες. Και οι άντρες δηλαδή, γιατί όχι δηλαδή ; Ντροπή είναι στο κάτω-κάτω να κατέχουν περί μόδας και οι άρρενες ;

Κι από μοντέλα όμως, πληθώρα Λιάκο, έτσι ; Ε, είμαστε όμορφος λαός, δεν κρύβεται το κάλλος ούτε κι ο κάλος ασφαλώς. Δεν ξέρω βέβαια τώρα τί θα γίνει, ίσως να στενέψουν κάπως τα πράγματα, λόγω τεχνητής κρίσης, καταλαβαίνεις. Και φοβάμαι Λιάκο, πως όσο θα στενεύουνε τα πράγματα –τεχνητά πάντα-, τόσο θα φαρδαίνουνε επίμαχα σημεία –επίσης τεχνητά-, διότι το μεροκάματο πλέον, αντί για πασαρέλα, θα βγαίνει με τη μπουκάλα της σαμπάνιας, που όσο να ΄ναι έχει και μια άλφα διάμετρο, δεν είναι παίξε γέλασε. Δεν ανησυχώ για τις κυρίες, πενία τέχνας κατεργάζεται, όλο και κάτι θα βρούν να κάνουν, κάτι «αναλόγων προσόντων» που λένε. Προς τσόντα, το πιθανότερο. Πιο πολύ μ’ απασχολεί το θέμα των αοιδών. Πολλοί έχουν στριμωχτεί και σ’ αυτόν τον κλάδο, αλλά πώς να γίνει, αφού η Ελλάδα έχει ταλέντο, να το καταπνίξουμε ; Αλλά, επειδή ο αριθμός των αηδών τείνει να φθάσει εκείνον των δημοσίων υπαλλήλων, τίθεται κι εδώ ένα ζήτημα απορρόφησης. Των αηδών εννοώ, όχι των δημοσίων υπαλλήλων. Μην τους κλαις τους δημοσίους, ακόμη κι αν τους απογράψουνε. Και σκέπτομαι ρε συ Λιάκο, εδώ ένας Βαμβακάρης Μάρκος κι έφτασε κάποτε, για να ζήσει, να παίζει στο όρθιο στα ταβερνεία και να απλώνει τραγιάσκα να του στάξουν κάνα τάλλαρο, σχεδόν ελεημοσύνη, το πιστεύεις; Και λέω λοιπόν, άμα και συνέβηκε τέτοιο πράμα στο Μάρκο, αυτά τα παιδάκια όλα, οι «ταλεντάρες» που μας λέγανε εκείνες οι επιτροπές οι πούστικες, τί σκατά θα κάνουνε τώρα, μου λες ; Άσε που κανείς δεν φοράει πιά τραγιάσκα. Άσε που κανείς δεν είναι πιά Μάρκος.

Κι ηθοποιοί πολλοί. Παράγει πολιτισμό η χώρα λέμε. Σειρές, ίντριγκες, πάθη, έρωτες, φοβερά πράγματα. Αλλά τώρα, στα χρόνια της χολέρας, πού καιρός πιά για έρωτες. Και κυρίως, πού λεφτά για σήριαλς χλιδάτα. Εγώ σου λέω θα τις κόψουνε αυτές τις παπαριές με τις βίλλες και τα κότερα και τα ελικόπτερα στο σκηνικό, ώστε να μην προκαλούνε το κοινό αίσθημα. Εγώ σου λέω μαλάκα Ηλία, πώς θα το γυρίσουνε σε Βασιλάκης Καϊλας στάϊλ και Ξανθόπουλος, με μπουζουκάκι στη ράχη και μανούλα χαροκαμένη, να κλαίει ο κόσμος με τα χάλια των ηθοποιών και να ξεχνάει τα δικά του τα χάλια. Θυμήσου που στο είπα, πως αλλάζουνε τα κόνσεπτς, καθώς αλλάξανε τα κόζα. Θα πάμε πίσω Ηλία και να δεις που οι σατανάδες θα το στήσουνε να προωθήσουν και κανέναν γάβρο σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ, αγοράζοντας τους προκριματικούς αγώνες αλά Ασλανίδης. Δεν ξέρω βέβαια στον τελικό τί θα έχει κανονιστεί, αλλά για μέχρι τελικό –στο αβαβά εννοείται- να το έχεις σίγουρο. Ώστε να ξαναστραφεί ο κόσμος στη μπάλα, κατάλαβες ; Αυτό είναι το έργο, γενικά, να ξεχνάει ο κόσμος τους καημούς. Και τους αναστεναγμούς.

Σ’ αυτό θα πρέπει να βοηθήσουν κι οι δημοσιογράφοι, ειδικά αυτοί της τηλεόρασης, οι εξειδικευμένοι. Βέβαια, κι εκεί θα πέσουνε ψαλίδια, διότι είναι και πολλοί πανάθεμά τους. Όλοι οι κλάδοι της τηλεόρασης, πολλοί ήσαστάνε, παναθεμά σας. Παραδέξου Ηλία, ότι όλο το βάρος είχε πέσει στο θέαμα. Δεν σε κατηγορώ, απλώς στο επισημαίνω και να μη στραβώνεις τη μούρη σου, γιατί μοιάζεις με τον Βερύκιο. Σε χοντρή εκδοχή, βέβαια. Τουλάχιστον εσύ ρε Λιάκο είσαι φατσούλα συμπαθητική. Σαν ευχούλης είσαι πανάθεμά σε, σαν εκείνα τα κουκλάκια, ξέρεις. Ο άλλος, τί μούρη είναι ρε τούτη, το μπαρακούντα ; Και ο άλλος, ο Αυτιάς, ο λαδοπόντικας. Έλεος. Αυτοί παράγουν ενημέρωση. Ο Χατζηνικολάου, αυτοδημιούργητο κέρινο ομοίωμα από το μουσείο της Τισσώ. Πρετεντέρης, τί κάνεις Βούδα, κουκιά σπέρνω. Ο Μάκης, α, καλά. Ο Θέμος, ο λεβέντης. Συνάδελφοί σου όλοι αυτοί, γκραν σεφ, στιφάδο την κάνανε τη είδηση πριν την σερβίρουν, να είναι νόστιμη κι εύπεπτη. Κι εκείνα τα ντημπέϊτς, έκτακτα, με την κλεψύδρα, μην τυχόν και κλέψει κανείς ρήτωρ στο χρόνο. Εδώ κατακλέβαν το σύμπαν, ο χρόνος μας μάρανε. Αλλά στα ντημπέϊτς, όλα κι όλα, τζέντλεμεν. Ούτε κλεψιές ούτε τίποτα.

Ναι, έχεις δίκιο, σου είχα πεί στην αρχή ότι σου έχω και καλά νέα. Ψέμματα σου είπα. Δεν έχω καλά νέα. Ένα νέο που άκουσα, δεν θα σ’ αρέσει καθόλου. Πως ξεκινήσανε λέει τρεις άνθρωποι το πρωϊ από το σπίτι τους, να πάνε για δουλειά. Ήπιανε τον καφέ τους –οι δυό, η μία δεν έπινε καφέ, κουβάλαγε μωρό στην κοιλιά της- και τραβήξανε για τον επιούσιο. Είπανε και καλημέρα μεταξύ τους, μα δεν ξέρανε πώς η μέρα αυτή δεν θα ΄τανε καλή. Κάτσανε στα πόστα τους, να κρατάνε λογαριασμούς και να μετράνε λεφτά, ξένα, όχι δικά τους, να εξηγούμεθα. Μα έλα που τη σήμερον ημέρα είναι σε έλλειψη τα ρημάδια τα λεφτά κι όλοι λεφτά γυρεύουνε. Κι ένεκα το ζόρι κάτι άλλοι τώρα, της δουλειάς κι αυτοί -δεν λέω- είπανε να κάνουνε σαματά, απεργίες και πορείες, τα ξέρεις. Να γυρέψουνε δηλαδή πίσω τα κλεψιμέϊκα από τους κλεφταράδες που λέγαμε. Αυτούς που αγορεύανε με την κλεψύδρα, ληστεύαν δίχως έλεος και ψεύδονταν δίχως ντροπή. Αυτούς που καταρτίσανε το Αντικοινωνικό Συμβόλαιο, εάν έχεις υπ’ όψη. Τρέχα γύρευε. Και βέβαια, όταν μαζεύονται πολλοί, μαζεύονται καλοί, μαζεύονται και σκάρτοι. Κι η κλεψύδρα είχε φαίνεται αδειάσει για τους τρείς αυτούς που λέγαμε, Παρασκευή, Αγγελική κι Επαμεινώνδας τα ονόματα, για να ξέρεις. Τέρμα η κλεψύδρα. Τους κάψαν τους ανθρώπους, στα καλά καθούμενα. Φαϊ στο φούρνο να κάψεις ρε συ Λιάκο, στο Θεό σου δηλαδή, θα κατασκάσεις από τη στενοχώρια σου. Κι εδώ κάψαν ανθρώπους, ζωντανούς, οι γαμιόληδες. Μη με ρωτάς ποιός, δεν ξέρω ποιός. Όποιος. Και σκέψου τώρα, ότι αυτοί οι τρείς οι άνθρωποι ήσανε σήμερα το πρωϊ, όπως και κάθε μέρα, εδώ και καιρό, ανήσυχοι πολύ, τι θ’ απογίνουμε όλοι μ’ αυτή την ιστορία. Ανησυχούσαν για τα λεφτά. Οι άλλοι, της πορείας, ανησυχούσαν για τα λεφτά. Όλοι ανησυχούσαν για τα λεφτά, εκτός βέβαια από αυτούς που τα ΄κλεψαν κι εκτός από αυτούς που τα ΄καψαν. Γιατί αυτούς τους τύπους, κλέφτες και φονιάδες, το μόνο που θεωρητικά τους ενδιαφέρει είναι να μην τους πιάσουν, όχι να μην πεινάσουν.

Άειντε Λιάκο, κι αύριο εκεί στο πρωϊνάδικο, κοίτα να φτιάξεις κάνα κόλλυβο, γιατί από φαϊ σκάσαμε και τώρα έχουμε κηδείες μπροστά μας.


*Ο "Κρεμασμένος" είναι φύλλο της τράπουλας ταρώ. Η εμφάνισή του, υποδεικνύει ένα και μόνον πράγμα : Κρεμάλες για κλέφτες πολιτικούς και φονιάδες εμπρηστές. Στην οδό Σταδίου, ακριβώς μπροστά από το άγαλμα του Γέρου του Μωριά και προσανατολισμένες κατ' εκεί ακριβώς που δείχνει ο δείκτης του. Ώστε ν' αντικρύζουν για τελευταία φορά την ανατολή, πριν τσακιστεί ο αυχένας τους.

7 σχόλια:

  1. http://www.youtube.com/watch?v=MmTNgJxlrCY

    http://www.youtube.com/watch?v=4xJ9f3HjmwY&feature=related

    ...but now I laugh and pull so hard to see you swinging on the gallows pole...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Όλοι ανησυχούσαν για τα λεφτά, εκτός βέβαια από αυτούς που τα ΄κλεψαν κι εκτός από αυτούς που τα ΄καψαν. Γιατί αυτούς τους τύπους, κλέφτες και φονιάδες, το μόνο που θεωρητικά τους ενδιαφέρει είναι να μην τους πιάσουν, όχι να μην πεινάσουν."

    Καλημέρα, ἔτσι εἷναι...
    μιά πρώτη σκέψη πού κάνω, οἱ χθεσινοὶ δολοφόνοι δὲν ἔχουν μεγάλη διαφορὰ μὲ δολοφόνους ἐργαζομένων ἐν ὥρᾳ ἐργασίας, σὲ ἐργοστάσια, σὲ ναυπηγοεπισκευαστικὴ ζώνη, στὰ μεταλλεῖα τῆς Χαλκιδικῆς, σὲ χώρους ἐργασίας ἐν γένει λόγω πλημμελοῦς ἐφαρμογῆς κανόνων ἀσφαλείας, ἢ ἀνύπαρκτων μέτρων ἀσφαλείας,


    γιὰ νὰ τὸ διατυπώσω καλύτερα τὸ κοινό τους στοιχεῖο εἶναι ὅτι δὲν θὰ τιμωρηθοῦν οὔτε οἱ μὲν οὔτε οἱ δέ, ὑπάρχει καὶ μία διαφορὰ οἱ μὲν φορᾶνε κουκούλα, οἱ δὲ εἶναι εὐηπόληπτοι πολίτες...

    οἱ δολοφονημένοι καὶ στὶς δυὸ περιπτώσεις εἶναι οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι...

    Δέν ξέρω τί, ποιός, ποῦ καί πῶς μέ ὅτι ἔγινε χθές, δέν ἤμουνα μπροστά... αὐτό πού ξέρω εἷναι ὅτι ἀπό τό πρωῒ ἀκούω στά ραδιόφωνα ἕναν ἀπίστευτο ὀχετό σπεκουλάροντας πάνω στά χθεσινά γεγονότα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πιθανά να κάνω λάθος έχω όμως την αίσθηση ότι αυτοί οι αλήτες δολοφόνοι ίσως και να είναι οι ίδιοι (αλλά ακριβώς οι ίδιοι) που τα σπάνε στα γήπεδα,στις εκδηλώσεις τις πρωτομαγιές,στο κάψιμο της Αθήνας πριν ενάμιση χρόνο, όταν ο σκεπτόμενος πολίτης ζητούσε (και ζητάει) να πάρει το παιδί του και να κατέβει να διαμαρτυρηθεί ειρηνικά για την ανηθικότητα και την αναλγησία των κυβερνώντων...
    ...κάτι σαν αυτοκινούμενος μεταφερόμενος λόχος αχρείων αλητών.
    ...κάτι σαν τους αμερικανούς αλήτες "άγγελους της κολάσεως" .
    ...τρέφονται από την απόγνωση,τον φόβο αλλά και από την μιζέρια μας.
    ...δεν είναι δυνατόν η δημοκρατία να μην μπορεί να τους νικήσει.

    Πρέπει (κατα την γνώμη μου) να τους στοχοποιήση (μέσα από τα ΜΜΕ)καθημερινά.Τα άλλα θα έρθουν μόνα τους...

    Θέλω να μπορώ να πάρω το γιό μου και να πάω στο γήπεδο (να δω την Πανιωνάρα) και είτε κερδίσουμε (σπανίως) είτε χάσουμε να πάμε να φάμε βρώμικο στου Μπαιρακτάρη και να πιούμε τις μπύρες μας...χωρίς να φοβάμαι τις κροτίδες,χωρίς να φοβάμαι μήπως φάμε στο κεφάλι κανένα σπασμένο κάθισμα...

    Θέλω τον Νοέμβρη να πάω με τα παιδιά μου στο Πολυτεχνείο,τον Δεκέμβρη στα Εξάρχεια στον Αλέξη Γρηγορόπουλο να αφήσουμε λουλούδια και μετά να πάμε ήρεμα για καφέ χωρίς αύρες,χωρίς χημικά ...Ζητάω πολλά ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. δυνατό κείμενο , ακόμη πιο δυνατό τελείωμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σουέαρ

    Είπες με συναίσθημα όσα σκέφτομαι γιά τους 3.


    Γιά τους άλλους που τους έκαψαν αναρωτιέμαι ποιός κέρδισε από αυτό που έκαναν, σκέψεις πολλές συμπέρασμα κανένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Swear
    Να ζησεις 1000 χρονια..........να γραφεις και να βγαζεις απο τη ψυχη μας.....ολα οσα εχουμε μεσα μας.......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΑΓΑΠΗΤΕ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΤΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΄΄ΓΚΟΥΡΟΥΔΕΣ΄΄ ΣΑΣ ΧΑΙΡΕΤΩ.
    Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΘΝΗΤΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΟΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.
    Η ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΝΑΓΚΗ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΤΟΝΟΤΕΡΗ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΠΟΥ ΒΙΩΝΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΑΠΩΛΕΙΑ ΖΩΗΣ ΣΤΟ ΚΟΝΤΙΝΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. ΟΤΑΝ ΕΜΑΘΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΔΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ 3 ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΘΕΣΙΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ , ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΗΚΑ , ΛΥΠΗΘΗΚΑ , ΟΡΓΙΣΤΗΚΑ , ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΒΑΘΜΟ , ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΑΙΣΘΑΝΘΕΙ ΣΕ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΜΟΥ.
    ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΛΟΙΠΟΝ ΤΩΝ ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΩΝ , ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΑΝΕΧΤΕΙΤΕ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ.
    Ο ΣΚΟΠΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΟΣ . ΑΠΑΙΤΕΙ Α) ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ , Β) ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΚΑΙ Γ) ΝΑ ΕΠΙΖΗΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ( ΗΔΟΝΗ ). Η ΣΕΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΟΤΙ Η ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΤΟΥ (Γ) ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΩΝ (Β) ΚΑΙ (Α) ΚΑΙ Η ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΤΟΥ (Β) ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΟΥ (Α).
    ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ( ΠΡΟΒΛΗΜΑ), ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΗ Ή ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ( Ο ΤΡΟΠΟΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ ). ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΩΡΩ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΔΙΟΤΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΜΕΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.
    ΕΦ’ ΟΣΟΝ ΛΟΙΠΟΝ Η ΑΝΑΓΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΑΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΘΕΙ ΑΥΤΗ ( ΕΠΙΘΥΜΙΑ ) , ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΚΤΙΜΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ . ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΠΑΝΤΟΤΕ ΥΠΑΡΧΕΙ , ΑΛΛΑ ΣΥΧΝΑ ΜΑΣ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ , ΙΣΩΣ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΛΚΥΣΤΙΚΟ ΤΟ ΄΄ΔΩΡΕΑΝ ΄΄.
    ΤΕΛΟΣ ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΚΑΙ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΟΥ .ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΚΟΣΤΟΣ , ΠΟΥ ΑΔΥΝΑΤΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΒΑΛΟΥΜΕ , ΑΝΑΖΗΤΟΥΜΕ ΄΄ΦΘΗΝΟΤΕΡΗ΄΄ΕΠΙΘΥΜΙΑ.
    ΑΝΑΦΕΡΑΜΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΓΙΑ ΑΝΑΓΚΕΣ ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΜΕΝΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ. ΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΙΣ ΑΠΟΣΑΦΗΝΙΣΟΥΜΕ.
    Α. ΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΠΟΤΟ , ΣΤΕΓΗ ΚΑΙ ΕΝΔΥΣΗ ( ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΔΗΛΑΔΗ ΑΠΟ ΕΠΙΒΛΑΒΕΙΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ ), SEX , ΟΤΑΝ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ , ΓΙΑ ΔΙΑΙΩΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΙΔΟΥΣ.
    Β. ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΑ , ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΟ ΑΜΕΣΟ ΜΕΛΛΟΝ.
    Γ. ΕΝΤΑΞΗ ΜΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ , ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ.
    Δ. ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΜΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ , ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΑΠΟ ΜΕΡΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ( ΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ Α,Β,Γ ΑΝΑΓΚΩΝ ) ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΑΣ.
    Ε. ΤΕΛΟΣ ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ. ΔΥΣΚΟΛΗ ΕΝΝΟΙΑ. ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΗΝ ΘΕΩΡΩ ΣΑΝ ΤΗΝ ΕΥΡΕΣΗ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΗΡΘΑΜΕ ΣΤΗ ΓΗ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΤΡΟΠΟ , ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙΤΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΣΚΟΠΟΣ , ΓΙΑ ΟΣΟ ΧΡΟΝΟ ΜΑΣ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗ ΓΗ.
    ΑΝ ΘΕΩΡΗΣΟΥΜΕ ΤΑ Α,Β,Γ,Δ,Ε ΣΑΝ ΔΙΑΔΟΧΙΚΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΜΙΑΣ ΑΝΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΣΚΑΛΑΣ , Η ΠΡΟΟΔΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΝΕΒΑΣΜΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΠΟΜΕΝΟ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ. Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗ.
    ΝΑ ΕΙΣΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΤΕ ΚΑΛΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή